Postać Jerzego Karpińskiego, polskiego inżyniera i przemysłowca działającego w sektorze elektroniki, jest jednym z ciekawszych, a jednocześnie stosunkowo mało nagłośnionych przykładów tego, jak rodzima myśl techniczna potrafiła odnaleźć się w zmieniających się realiach gospodarczych drugiej połowy XX i początku XXI wieku. Losy Karpińskiego, jego droga edukacyjna, kariera zawodowa oraz aktywność biznesowa dobrze ilustrują przejście od gospodarki centralnie planowanej do warunków wolnego rynku, a także zderzenie pasji do techniki z koniecznością podejmowania trudnych decyzji menedżerskich. W biografii tej osoby ważne miejsce zajmują zarówno zbudowane przez niego zakłady i projekty badawczo‑rozwojowe, jak i idee modernizacji krajowego przemysłu, wprowadzenia nowoczesnych systemów sterowania oraz kształcenia nowych pokoleń inżynierów. Karpiński należał do grona tych ludzi, którzy rozumieli, że elektronika to nie tylko maszyny i urządzenia, lecz także organizacja pracy, kultura techniczna, kontakty międzynarodowe i odpowiedzialność za ludzi powierzonych jego kierownictwu.
Wczesne lata, edukacja i pierwsze kontakty z elektroniką
Jerzy Karpiński urodził się w pierwszej połowie XX wieku, w realiach Polski odbudowującej się po wojnie, w której przemysł dopiero nabierał kształtu, a dostęp do nowoczesnych technologii był w znacznym stopniu ograniczony. Dorastał w środowisku, w którym tematy techniczne – od prostych urządzeń domowych po bardziej złożone maszyny warsztatowe – pojawiały się w codziennych rozmowach. Rodzina, choć niekoniecznie zamożna, przywiązywała dużą wagę do nauki i rozwoju intelektualnego, co zdeterminowało dalszą ścieżkę życiową młodego Jerzego. Już w szkole podstawowej wykazywał szczególne zainteresowanie przedmiotami ścisłymi: matematyką, fizyką oraz chemią, a pierwsze własnoręcznie zbudowane układy – począwszy od prostych odbiorników radiowych – powstawały jeszcze w czasach szkolnych.
Kluczowym etapem była edukacja średnia w szkole o profilu technicznym. Tam Karpiński po raz pierwszy zetknął się z bardziej systematycznym nauczaniem elektroniki i elektrotechniki. W ramach zajęć laboratoryjnych poznawał podstawy montażu podzespołów, zasady działania lamp elektronowych, transformatorów oraz pierwszych tranzystorów. Ten etap ugruntował przekonanie, że chce zawodowo związać się z techniką, a w szczególności z rozwijającą się dziedziną, jaką była elektronika przemysłowa. Wyróżniał się na tle rówieśników nie tylko zdolnościami, ale i determinacją: korzystał z każdej okazji, aby uczestniczyć w dodatkowych zajęciach kółek zainteresowań, przeglądał czasopisma techniczne, kopiował schematy układów i próbował je samodzielnie odtwarzać w warunkach amatorskich.
Po ukończeniu szkoły średniej Karpiński podjął studia na jednej z ważnych polskich uczelni technicznych, wybierając wydział związany z elektrotechniką i elektroniką. W trakcie studiów zetknął się z wybitnymi wykładowcami, którzy kształtowali nie tylko jego wiedzę, lecz także sposób myślenia o inżynierii jako o służbie społecznej i odpowiedzialnym działaniu na rzecz rozwoju kraju. Program studiów obejmował zarówno klasyczną teorię obwodów, elektronikę analogową, jak i pierwsze zagadnienia dotyczące automatyki oraz przetwarzania sygnałów. Karpiński szybko zauważył, że najbardziej interesują go zagadnienia z pogranicza teorii i praktyki – chciał nie tylko rozumieć, jak działają układy, ale przede wszystkim umiał szukać sposobów, by je udoskonalić i zaadaptować do realiów fabrycznych.
W okresie studiów podejmował praktyki w zakładach przemysłowych, które specjalizowały się w sprzęcie pomiarowym i telekomunikacyjnym. Pozwoliło mu to zobaczyć, jak wygląda proces produkcji: od projektowania, przez prototypowanie, aż po skalowanie do postaci seryjnej. Uzmysłowił sobie też, że polski przemysł, choć dynamiczny, zmaga się z licznymi ograniczeniami technologicznymi: brakowało dostępu do nowoczesnych podzespołów, licencji, a także systemowego podejścia do jakości. Właśnie wtedy zaczął kształtować się w nim obraz przyszłej kariery nie tylko jako inżyniera‑konstruktora, ale również organizatora produkcji, który rozumie łańcuch wartości od pomysłu po gotowe urządzenie.
Po obronie pracy dyplomowej, w której analizował zagadnienia związane z projektowaniem układów sterujących do maszyn przemysłowych, Karpiński zyskał opinię solidnego, dobrze zapowiadającego się specjalisty. Uczelnia proponowała mu możliwość pozostania w charakterze asystenta i rozwijania kariery naukowej, jednak on wybrał drogę związaną z przemysłem. Argumentował, że w warunkach powojennej odbudowy kraju najpilniejsza jest modernizacja fabryk oraz wdrażanie nowoczesnych rozwiązań, aby polskie wyroby mogły skuteczniej konkurować na rynkach zagranicznych.
Kariera przemysłowca i rozwój działalności w branży elektroniki
Przełomowym momentem w życiu zawodowym Jerzego Karpińskiego było podjęcie pracy w dużym zakładzie przemysłowym specjalizującym się w produkcji urządzeń elektronicznych na potrzeby telekomunikacji, energetyki oraz przemysłu ciężkiego. Na początku pracował jako inżynier‑konstruktor, zajmując się projektowaniem układów automatyki, sterowania i zabezpieczeń. Z biegiem lat awansował na stanowiska kierownicze, obejmując najpierw funkcję kierownika działu, a następnie jednego z dyrektorów. Ten awans nie był wyłącznie wynikiem kompetencji technicznych – uznanie zyskiwał również dzięki umiejętności organizowania pracy zespołów, rozwiązywania konfliktów oraz odpowiedzialnemu podejściu do kwestii jakości i terminowości.
W latach, gdy Karpiński obejmował coraz ważniejsze funkcje, polska elektronika przechodziła proces intensywnej rozbudowy. Rosło zapotrzebowanie na urządzenia pomiarowe, systemy sterowania procesami technologicznymi, sprzęt dla sieci telekomunikacyjnych i energetycznych. Zakład, w którym pracował, otrzymywał liczne zamówienia zarówno z kraju, jak i z zagranicy, co wymagało nie tylko zwiększenia mocy produkcyjnych, ale także ciągłego unowocześniania oferty. Karpiński angażował się w projekty badawczo‑rozwojowe, które miały na celu zastąpienie importowanych rozwiązań rodzimymi odpowiednikami oraz dostosowywanie produktów do specyficznych wymagań klientów.
Jednym z obszarów, w których szczególnie się wyróżniał, była integracja elektroniki z systemami automatyki przemysłowej. Rozumiał, że sama obecność nowoczesnego układu sterującego nie wystarczy; kluczem jest jego dopasowanie do istniejącego zaplecza mechanicznego, warunków pracy oraz kompetencji personelu utrzymania ruchu. Pod jego kierunkiem opracowywano rozwiązania, które cechowały się zarówno niezawodnością, jak i względną prostotą obsługi. Wierzył, że technika powinna służyć ułatwianiu pracy, a nie tworzeniu kolejnych barier.
W miarę jak Karpiński zyskiwał coraz większy wpływ na strategię zakładu, zaczął konsekwentnie wprowadzać zmiany organizacyjne. Zabiegał o lepsze powiązanie działu konstrukcyjnego z produkcją, magazynem i działem kontroli jakości. Organizował cykliczne narady, na których omawiano problemy zgłaszane z hal produkcyjnych: trudności montażowe, powtarzające się usterki, braki komponentów. Tego typu podejście było w ówczesnych realiach wciąż stosunkowo nowe, ponieważ dominował model, w którym poszczególne działy działały w dużej mierze niezależnie, a odpowiedzialność bywała rozmyta. Karpiński uważał, że tylko ścisła współpraca może zapewnić sprawny przepływ informacji i realną poprawę jakości.
Istotnym aspektem jego działalności była także współpraca z jednostkami naukowo‑badawczymi. Zakład, w którym pełnił funkcje kierownicze, współdziałał z politechnikami oraz instytutami badawczymi, wspólnie realizując projekty z dziedziny elektroniki pomiarowej, regulacji automatycznej oraz systemów teletransmisyjnych. Karpiński stał na stanowisku, że transfer wiedzy z uczelni do przemysłu jest niezbędny, aby nie pozostawać w tyle za trendami światowymi. Wspierał organizowanie staży studenckich, praktyk i wspólnych seminariów, a doświadczonym pracownikom umożliwiał udział w szkoleniach i konferencjach.
Warto podkreślić, że działalność Jerzego Karpińskiego jako przemysłowca nie ograniczała się do jednego zakładu. Z czasem zaczął współpracować z innymi ośrodkami produkcji elektroniki, pełniąc rolę konsultanta i eksperta w zakresie organizacji pracy, modernizacji parku maszynowego oraz wdrażania nowych standardów jakości. Szczególnie interesowała go problematyka trwałości urządzeń pracujących w trudnych warunkach środowiskowych – w energetyce, górnictwie czy przemyśle chemicznym. Jego rekomendacje dotyczyły zarówno konstrukcji układów, jak i sposobu testowania gotowych wyrobów.
Jednym z istotnych wyzwań, przed którymi stanął, była konieczność dostosowania produkcji do wzmożonej konkurencji międzynarodowej. Wraz z otwarciem rynków pojawiły się zagraniczne urządzenia, często oferujące wyższy stopień integracji i lepsze parametry. Karpiński nie bagatelizował tych zmian; przeciwnie – traktował je jako impuls do przyspieszenia modernizacji. Naciskał na inwestycje w nowocześniejsze linie montażowe, upowszechnianie technik montażu powierzchniowego, a także na lepsze planowanie dostaw komponentów. Zwracał też uwagę na konieczność wzornictwa przemysłowego – estetyki obudów, ergonomii paneli operatorskich, czytelności instrukcji – co w przeszłości bywało pomijane.
W branży elektroniki znany był jako osoba wymagająca, ale sprawiedliwa. Współpracownicy wspominali, że potrafił docenić dobrze wykonane zadanie, jednak nie tolerował bylejakości i lekceważenia procedur. Szczególne znaczenie przykładał do dokumentacji technicznej: instrukcji montażu, schematów, opisów testów. Uważał, że starannie przygotowana dokumentacja zwiększa szanse na bezawaryjne funkcjonowanie urządzeń w terenie, a także ułatwia serwis i modernizację. Dbał również o to, by jego podwładni rozumieli sens stosowanych norm i zaleceń, a nie traktowali ich jako uciążliwego wymogu formalnego.
Karpiński był także jednym z orędowników wprowadzania systemowych rozwiązań w dziedzinie kontroli jakości. Popierał wdrażanie procedur zbliżonych do standardów, które dziś kojarzymy z rodziną norm ISO, choć w czasach, gdy zaczynał swoje działania w tym obszarze, terminologia i formalne wymogi były nieco inne. Zachęcał do tworzenia tzw. kart jakości, monitorowania usterek, analiz przyczyn awarii oraz cyklicznych przeglądów procesów produkcyjnych. Taka konsekwencja w działaniu dawała w efekcie spadek liczby reklamacji, a także poprawę wizerunku zakładu na rynku.
Pozycję Jerzego Karpińskiego umacniał fakt, że nie bał się trudnych negocjacji z dostawcami komponentów oraz odbiorcami końcowymi. Z jednej strony pilnował, by zakład otrzymywał podzespoły o odpowiedniej jakości i w przewidywalnych terminach, z drugiej – dbał, aby oferta urządzeń była konkurencyjna cenowo. Potrafił wyważyć interesy różnych stron, nie dopuszczając do sytuacji, w której krótkoterminowy zysk miałby zostać osiągnięty kosztem długofalowej stabilności. To pragmatyczne, a zarazem długowzroczne podejście przyczyniło się do utrzymania pozycji zakładu w okresach gwałtownych zmian gospodarczych.
Nowa rzeczywistość gospodarcza, przedsiębiorczość i dziedzictwo Jerzego Karpińskiego
Transformacja ustrojowa i gospodarcza w Polsce stanowiła dla Jerzego Karpińskiego kolejny znaczący etap w karierze. Zmieniły się zasady funkcjonowania przemysłu, pojawiła się presja konkurencji rynkowej, a wiele dawnych struktur organizacyjnych zostało poddanych gruntownej reorganizacji lub likwidacji. W tym kontekście doświadczenie, wiedza oraz elastyczność myślenia Karpińskiego okazały się szczególnie cenne. Zrozumiał on, że nadchodzi czas, w którym konieczne będzie przeformułowanie dotychczasowych modeli działania, a także wykorzystanie potencjału kadry inżynierskiej w warunkach gospodarki opartej na prywatnej przedsiębiorczości.
W nowej rzeczywistości Jerzy Karpiński zaangażował się w tworzenie lub współtworzenie firm i inicjatyw związanych z sektorem elektroniki i automatyki. Jego celem było nie tylko utrzymanie ciągłości produkcji określonych grup urządzeń, ale też rozwijanie nowych produktów, zdolnych konkurować na rynkach zagranicznych. Szczególnie interesowały go nisze, w których można było wykorzystać krajowe kompetencje, a jednocześnie proponować wartość dodaną w postaci elastycznego dopasowania projektów do indywidualnych potrzeb klientów. W odróżnieniu od wielkich koncernów, mniejsze podmioty, w których działał, mogły szybciej reagować na zapytania ofertowe, modyfikować oprogramowanie czy wprowadzać specjalne opcje sprzętowe.
Karpiński zwracał uwagę na znaczenie współpracy międzynarodowej. Uważał, że w sektorze elektroniki nie da się funkcjonować w całkowitej izolacji – należy śledzić światowe trendy, korzystać z dostępnych komponentów i technologii, a równocześnie rozwijać własne rozwiązania. Dlatego firmy, z którymi był związany, często nawiązywały kontakty z zagranicznymi partnerami. Było to widoczne zarówno w obszarze dostaw nowoczesnych podzespołów, jak i w wymianie know‑how, uczestnictwie w targach branżowych oraz wspólnych projektach rozwojowych. Karpiński wnosił do tych relacji swoją znajomość realiów produkcyjnych, dzięki czemu potrafił realistycznie ocenić, jakie pomysły da się realnie wdrożyć, a które pozostaną jedynie atrakcyjnymi wizjami.
Jego zaangażowanie w tworzenie przedsiębiorstw działających w obszarze elektroniki szło w parze z troską o jakość kadr. Od lat powtarzał, że nawet najlepiej wyposażony zakład nie osiągnie sukcesu bez odpowiednio przygotowanych ludzi. Dlatego jako przedsiębiorca i menedżer starał się budować środowisko, w którym młodzi inżynierowie mogliby rozwijać swoje kompetencje. Zachęcał ich do udziału w szkoleniach, kursach, studiach podyplomowych z zakresu zarządzania projektami, systemów mikroprocesorowych czy programowania sterowników. Często podkreślał, że współczesny inżynier nie może ograniczać się do jednej specjalizacji; musi rozumieć zarówno hardware, jak i software, kwestie ekonomiczne, logistyczne i prawne.
W relacjach współpracowników pojawia się obraz Karpińskiego jako człowieka zasadniczego, ale skłonnego do dialogu. Słuchał argumentów, oczekiwał konkretów i solidnych uzasadnień. W prowadzeniu przedsiębiorstw nie akceptował improwizacji opartej na przeczuciu – decyzje musiały być oparte na analizie danych: prognoz sprzedaży, kosztów materiałów, możliwości produkcyjnych. Jednocześnie nie był technokratą oderwanym od ludzkiego wymiaru organizacji. Dobrze rozumiał, że każda zmiana – restrukturyzacja, reorganizacja zakładu, wprowadzenie nowych systemów pracy – wpływa na pracowników i ich poczucie bezpieczeństwa. Dlatego starał się przekonywać, tłumaczyć, przedstawiać szerszy kontekst.
Znaczącym polem działalności Jerzego Karpińskiego stał się także udział w gremiach eksperckich, izbach gospodarczych i stowarzyszeniach branżowych. Jako reprezentant środowiska przemysłowego brał udział w opracowywaniu strategii rozwoju sektora elektroniki i automatyki, konsultował projekty aktów prawnych i programów wsparcia dla innowacyjnych przedsiębiorstw. W tych działaniach szczególny nacisk kładł na potrzebę wspierania działalności badawczo‑rozwojowej w firmach. Uważał, że bez własnego zaplecza badawczo‑rozwojowego polskie przedsiębiorstwa będą skazane na rolę podwykonawców i montowni, zamiast tworzyć produkty o wysokiej wartości dodanej.
Karpiński wiedział też, że w świecie technologii szczególnie ważna jest zdolność do ciągłej aktualizacji wiedzy. Dlatego, choć sam należał do starszego pokolenia, nie stronił od kontaktu z nowymi trendami, takimi jak rozwój systemów mikroprocesorowych, cyfrowej transmisji danych, automatyki opartej na sterownikach PLC, a później zintegrowanych systemów sterowania i monitoringu. Nie był programistą w dzisiejszym rozumieniu tego słowa, jednak rozumiał architekturę takich systemów, ich zalety i ograniczenia. W rozmowach z młodszymi inżynierami zadawał rzeczowe pytania, domagał się odniesienia do konkretnych parametrów technicznych i kosztów wdrożenia, co wymuszało precyzję argumentacji.
W kręgu osób interesujących się historią techniki i przemysłu polskiego Karpiński jest wspominany jako przykład inżyniera‑praktyka, który w trudnych czasach potrafił łączyć wiedzę techniczną z umiejętnością zarządzania dużymi, złożonymi organizacjami. Nie dążył do budowania wizerunku medialnego, rzadko występował w popularnych środkach przekazu; jego nazwisko częściej pojawiało się w dokumentach wewnętrznych, sprawozdaniach, protokołach z narad czy materiałach konferencyjnych. Właśnie dlatego bywa dziś nieco zapomniany poza wąskim gronem specjalistów, mimo że efekty jego pracy – urządzenia, systemy sterowania, wdrożone procedury jakościowe – funkcjonowały lub funkcjonują w wielu zakładach i instytucjach.
Analizując dorobek Jerzego Karpińskiego, warto zwrócić uwagę na kilka kluczowych wątków. Po pierwsze, jego biografia pokazuje, jak ważna jest konsekwencja w rozwijaniu własnych kompetencji: od szkolnych fascynacji elektroniką, przez studia techniczne, po wieloletnią praktykę przemysłową. Po drugie, jego działalność ilustruje, jak złożonym zadaniem jest prowadzenie przedsiębiorstwa w sektorze tak podatnym na zmiany technologiczne. Należało nieustannie równoważyć nakłady inwestycyjne, ryzyko rynkowe, wymagania klientów i ograniczenia techniczne. Po trzecie wreszcie, Karpiński uosabia przekonanie, że technika jest narzędziem usprawniania pracy człowieka, a zarazem dziedziną wymagającą odpowiedzialności i poszanowania dla dorobku poprzednich pokoleń inżynierów.
Jego sposób myślenia o przemyśle był osadzony w szerszej perspektywie rozwoju społecznego. Był przekonany, że rozwój elektroniki i automatyki może przyczyniać się do poprawy warunków pracy w fabrykach, większego bezpieczeństwa ludzi obsługujących maszyny, a także do racjonalniejszego zużycia energii i surowców. Dlatego interesowały go projekty, w których stosowanie nowoczesnych technologii przekładało się na konkretne korzyści: zmniejszenie awaryjności urządzeń, poprawę dokładności pomiarów, zwiększenie zdolności produkcyjnych przy jednoczesnym ograniczeniu strat. Takie podejście znajdowało odzwierciedlenie w tworzonych przez niego lub pod jego kierunkiem rozwiązaniach systemowych.
Karpiński miał świadomość, że żaden pojedynczy człowiek nie kształtuje historii techniki w izolacji. Zawsze podkreślał znaczenie zespołu: konstruktorów, techników, pracowników produkcji, serwisantów, magazynierów, handlowców. Uważał, że sukces projektu jest zawsze rezultatem współpracy wielu osób – od tego, kto projektuje schematy, aż po tego, kto na końcu dostarcza urządzenie do klienta i pomaga je uruchomić. Tego typu spojrzenie na organizację pracy przekładało się na jego styl zarządzania. Unikał tworzenia barier między “białymi kołnierzykami” a personelem produkcyjnym, starał się ułatwiać przepływ informacji, doceniać dobre pomysły zgłaszane z dołu hierarchii.
Związane z nim przedsięwzięcia w dziedzinie automatyki, systemów sterowania i elektroniki pomiarowej wpisywały się w szerszy nurt unowocześniania polskiego przemysłu. Choć konkretne nazwy projektów, urządzeń czy zakładów, z którymi współpracował, często pozostają znane przede wszystkim specjalistom, ich wpływ na praktykę inżynierską jest wymierny. Dzięki wysiłkom takich ludzi jak Jerzy Karpiński do wielu zakładów trafiły rozwiązania pozwalające na lepszą kontrolę procesów, ograniczanie awarii, a także przygotowywanie danych niezbędnych do podejmowania decyzji ekonomicznych. Elektronika przestała być traktowana jako odosobniony dodatek do maszyn, a zaczęła być postrzegana jako integralny element systemu produkcyjnego.
Nie można też pominąć aspektu kultury technicznej, który był dla Karpińskiego bardzo ważny. Podkreślał on wielokrotnie, że dbałość o szczegóły – właściwe oznaczenia na schematach, czytelne instrukcje, porządek w dokumentacji, staranność montażu – to nie tylko kwestia estetyki, lecz przede wszystkim funkcjonalności i niezawodności. Uczył młodszych współpracowników, że profesjonalizm przejawia się także w tym, co na pierwszy rzut oka może wydawać się drugorzędne. Tego rodzaju podejście, konsekwentnie stosowane, budowało w przedsiębiorstwach specyficzny etos pracy, w którym każdy element miał znaczenie.
W swoim życiu zawodowym Jerzy Karpiński doświadczył różnych faz rozwoju polskiej gospodarki: od etapu intensywnej industrializacji, przez okres centralnego planowania, aż po reformy, prywatyzację i otwarcie na rynki międzynarodowe. W każdej z tych faz starał się odnaleźć sposób, by wykorzystać swoje kompetencje z pożytkiem dla rozwijającej się branży. Jego biografia pokazuje, że możliwe jest zachowanie ciągłości zawodowej i wartości etycznych pomimo zmieniających się uwarunkowań polityczno‑ekonomicznych. Współpracownicy podkreślają, że był wierny kilku podstawowym zasadom: rzetelności, odpowiedzialności za podejmowane decyzje oraz przekonaniu, że technika powinna służyć ludziom, a nie odwrotnie.
Znaczenie Jerzego Karpińskiego dla sektora elektroniki przemysłowej w Polsce polegało więc zarówno na konkretnych wdrożeniach, jak i na budowaniu długofalowych podstaw rozwoju. Trudno policzyć, ile dokładnie projektów przeszło przez jego biurko, ile raportów podpisał, ile spotkań odbył, ile razy musiał tłumaczyć zawiłe kwestie techniczne osobom spoza środowiska inżynierskiego. Jednak to właśnie suma tych codziennych działań – nie tylko efektowne projekty czy spektakularne kontrakty – tworzy trwałe dziedzictwo inżyniera‑przemysłowca. Właśnie w tym wymiarze jego historia stanowi ważny fragment szerszej opowieści o rozwoju polskiego przemysłu elektronicznego.
W szerszym kontekście dziejów polskiej techniki Karpiński jest postacią reprezentatywną dla pokolenia inżynierów, którzy rozpoczęli swoją karierę w realiach powojennej odbudowy, a następnie musieli odnaleźć się w epoce cyfryzacji i globalizacji. Ich doświadczenia, sukcesy i porażki, codzienna praca nad ulepszaniem procesów produkcyjnych, budową nowych linii technologicznych czy wdrażaniem standardów jakości składają się na fundament, na którym rozwijają się współczesne firmy działające w obszarze wysokich technologii. W tym sensie Jerzy Karpiński, choć nie jest szeroko rozpoznawalny wśród szerokiej publiczności, pozostaje istotną postacią dla tych, którzy badają ewolucję krajowego sektora technologicznego i próbują zrozumieć mechanizmy łączące naukę, przemysł oraz praktykę biznesową.
Dziedzictwo, jakie po sobie pozostawił, można dostrzec zarówno w rozwiązaniach technicznych, które nadal funkcjonują w niektórych zakładach, jak i w postawach zawodowych ludzi z nim współpracujących. Wielu z nich, przejmując kierownicze funkcje w nowych firmach, powielało wzorce zarządzania i podejścia do jakości, jakie poznali pod jego kierunkiem. Tym samym myślenie Jerzego Karpińskiego, jego rozumienie roli inżyniera w nowoczesnym społeczeństwie oraz nacisk na odpowiedzialne wykorzystywanie technologii znajdują kontynuację w kolejnych pokoleniach specjalistów.
