Separator polimerowy w akumulatorze litowo-jonowym jest jednym z tych elementów, których użytkownik na co dzień nie widzi i zwykle nawet nie kojarzy z ich istnieniem, a mimo to odgrywa kluczową rolę w bezpieczeństwie, żywotności i wydajności źródeł energii, z których korzystamy niemal bez przerwy. To cienka, porowata membrana, która odpowiada za utrzymanie fizycznego rozdziału między elektrodą dodatnią i ujemną, a jednocześnie umożliwia migrację jonów litu w wypełniającym ogniwo elektrolicie. Materiał, z którego wykonuje się separator, sposób jego obróbki, grubość, struktura porów i właściwości chemiczne decydują nie tylko o parametrach akumulatora, ale także o tym, czy w sytuacjach awaryjnych ogniwo zachowa się w sposób kontrolowany, czy też dojdzie do niebezpiecznego przegrzania lub zwarcia. Zrozumienie natury separatora polimerowego pozwala lepiej ocenić ograniczenia technologii Li‑ion, możliwe kierunki jej rozwoju i wpływ na gospodarkę, przemysł oraz transformację energetyczną.

Budowa i funkcje separatora litowo-jonowego z polimeru

Separator polimerowy w akumulatorze litowo-jonowym pełni kilka fundamentalnych funkcji, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się sprzeczne. Musi on jednocześnie:

• blokować kontakt mechaniczny i elektryczny między elektrodą dodatnią (katodą) i ujemną (anodą), aby zapobiec zwarciu wewnętrznemu,
• umożliwiać swobodny przepływ jonów litu przez nasyconą elektrolitem porowatą strukturę,
• zachowywać integralność mechaniczną przy wielokrotnych cyklach ładowania i rozładowania,
• być chemicznie i elektrochemicznie stabilny w obecności agresywnych związków, takich jak sole litu i rozpuszczalniki organiczne,
• pełnić rolę bariery bezpieczeństwa w razie przegrzania ogniwa, np. poprzez mechanizm termicznego wyłączania.

Najczęściej stosowane są separatory w postaci cienkich membran z poliolefin, czyli tworzyw takich jak polietylen (PE), polipropylen (PP) lub ich wielowarstwowe kombinacje (np. PE/PP/PE). Grubość typowego separatora mieści się w przedziale od około 10 do 30 mikrometrów, a część nowoczesnych konstrukcji zmierza do dalszej miniaturyzacji przy zachowaniu wysokiej wytrzymałości. Membrana ma strukturę silnie porowatą: porowatość dochodzi często do 40–60%, a wielkość porów projektuje się w skali submikrometrowej, co zapewnia odpowiednią przewodność jonową przy minimalnym ryzyku przenikania cząstek stałych lub dendrytów litu.

Charakterystyczną cechą poliolefinowych separatorów jest tzw. mechanizm shutdown, czyli samoczynne wyłączenie przepływu jonów przy nadmiernym wzroście temperatury. W określonym zakresie temperatura topnienia polietylenu jest niższa niż polipropylenu; w separatorach wielowarstwowych warstwa PE zaczyna się topić i zamyka pory, blokując przewodnictwo jonowe i ograniczając dalsze rozgrzewanie ogniwa w wyniku reakcji elektrochemicznych. Warstwa PP o wyższej temperaturze mięknięcia zachowuje jednocześnie strukturę mechaniczną membrany, dzięki czemu nie dochodzi od razu do kontaktu elektrod. To prosty, ale niezwykle istotny mechanizm bezpieczeństwa.

Poza klasycznymi separatorami z polietylenu i polipropylenu rozwijane są również rozwiązania na bazie innych polimerów: poliamidów, PVDF (polifluorku winilidenu), poliimidu czy specjalistycznych kopolimerów blokowych. Te materiały mogą charakteryzować się wyższą stabilnością termiczną, lepszą zwilżalnością przez elektrolit lub kompatybilnością z elektrolitami stałymi i półstałymi. W aplikacjach wymagających wyjątkowo wysokiej odporności termicznej – np. w akumulatorach do pojazdów elektrycznych o dużej gęstości energii – coraz częściej stosuje się kompozytowe separatory powlekane ceramicznie, gdzie polimer pełni rolę szkieletu mechanicznego, a nanocząstki ceramiczne zapewniają poprawę stabilności w wysokich temperaturach.

Kolejnym istotnym aspektem jest zwilżalność separatora przez ciekły elektrolit, zwykle mieszaninę rozpuszczalników węglanowych z solą litu, np. LiPF₆. Czyste poliolefiny są hydrofobowe i słabo zwilżalne, co utrudnia szybkie wnikanie elektrolitu i równomierne nasączenie porów. Dlatego w praktyce stosuje się modyfikacje powierzchni separatora, takie jak:

• powlekanie cienką warstwą polimeru bardziej polarnego,
• osadzanie tlenków metali (Al₂O₃, SiO₂) poprawiających energię powierzchniową,
• obróbkę koronową lub plazmową w celu wprowadzenia grup polarnych na powierzchnię.

Te zabiegi zwiększają zdolność separatora do szybkiej absorpcji elektrolitu, co przekłada się na niższą rezystancję wewnętrzną ogniwa i poprawę charakterystyk prądowych, zwłaszcza przy pracy w niskich temperaturach.

Produkcja separatorów polimerowych: od granulatu do porowatej membrany

Technologie wytwarzania separatorów polimerowych są zaawansowane i ściśle kontrolowane, ponieważ nawet drobne wady – takie jak lokalne zgrubienia, pęknięcia czy zanieczyszczenia – mogą powodować awarie akumulatorów. Proces produkcji musi zatem gwarantować jednorodną strukturę porów, stałą grubość oraz brak defektów na dużych szerokościach pasma foliowego i długościach liczonych w kilometrach.

Metoda rozciągania na zimno i na gorąco (dry process)

Najbardziej rozpowszechnioną technologią wytwarzania separatorów poliolefinowych jest tzw. suchy proces (dry process), zwany też metodą mechanicznego rozciągania. Punktem wyjścia jest formowanie gęstej folii z granulatów polimerowych, zazwyczaj poprzez wytłaczanie w postaci taśmy. Następnie folia poddawana jest kontrolowanemu rozciąganiu w jednym lub dwóch kierunkach (mono- lub biaxial stretching):

• w pierwszym etapie wykonuje się rozciąganie wzdłużne przy podwyższonej, lecz kontrolowanej temperaturze,
• w kolejnym etapie – rozciąganie poprzeczne, które nadaje membranie wysoką porowatość i poprawia jej wytrzymałość mechaniczną w obu kierunkach.

W trakcie rozciągania kryształy polimeru ulegają częściowej separacji, tworząc sieć mikroporów. Kontrolując temperaturę, szybkość rozciągania i stopień odkształcenia, można precyzyjnie sterować wielkością porów, ich rozkładem i końcową porowatością. Istotne jest także wyżarzanie termiczne, które stabilizuje układ krystaliczny polimeru i zapobiega skurczowi separatora w trakcie eksploatacji akumulatora.

Proces suchy ma tę zaletę, że nie wymaga użycia dużych ilości rozpuszczalników organicznych, co ułatwia kontrolę środowiskową i obniża koszty. Z drugiej strony, ogranicza dobór materiałów do polimerów, które dobrze poddają się rozciąganiu i tworzeniu mikroporowatej struktury, co w praktyce oznacza przede wszystkim PE i PP oraz ich modyfikacje.

Metoda z użyciem rozpuszczalnika (wet process)

Alternatywną technologią jest tzw. mokry proces (wet process), oparty na zastosowaniu mieszanek polimeru z rozpuszczalnikiem lub olejem mineralnym. W zależności od szczegółów technologii otrzymuje się jednorodną mieszaninę, która jest następnie wytłaczana w postaci folii. Kolejne etapy obejmują:

• kontrolowane schładzanie i krystalizację polimeru w obecności rozpuszczalnika,
• ekstrakcję rozpuszczalnika (np. przez wymywanie w odpowiednim medium),
• suszenie oraz ewentualne rozciąganie, które finalnie formuje porowatą strukturę.

Metoda mokra pozwala lepiej kontrolować kształt, rozkład i ciągłość porów, a także może dawać membrany o nieco wyższej porowatości i lepszej przewodności jonowej. Stosuje się ją często w separatorach o bardzo cienkiej grubości i wymagających wysokiej jednorodności. Wadą jest większa złożoność procesu, konieczność odzysku i recyklingu rozpuszczalników oraz wyższe koszty inwestycyjne w porównaniu z procesem suchym.

Separatory kompozytowe i powlekane

Kolejnym etapem rozwoju technologii separatorów polimerowych są materiały kompozytowe, w których na bazową membranę z PE lub PP nakłada się cienkie warstwy dodatkowe. Najpopularniejsze są powłoki ceramiczne, w których w matrycy z polimeru wiążącego umieszczone są drobne cząstki tlenków metali, takich jak Al₂O₃, SiO₂ czy ZrO₂. Takie rozwiązanie:

• zwiększa odporność termiczną separatora – membrana zachowuje kształt w wyższych temperaturach,
• minimalizuje skurcz liniowy przy nagłym nagrzaniu (istotne dla bezpieczeństwa),
• poprawia zwilżalność przez elektrolit, dzięki bardziej polarnemu charakterowi powierzchni,
• zwiększa sztywność i odporność na mechaniczne uszkodzenia podczas montażu ogniw.

Stosuje się również powłoki polimerowe o specyficznych właściwościach – np. warstwy z PVDF lub jego kopolimerów, które poprawiają adhezję separatora do elektrod oraz stabilność chemiczną wobec niektórych składników elektrolitu. W konstrukcjach wysokoprądowych powlekanie może być zoptymalizowane pod kątem minimalizacji rezystancji między separatorem a materiałem elektrod.

Kontrola jakości i parametry krytyczne

W produkcji separatorów polimerowych niezwykle istotny jest system kontroli jakości online i offline. Stosuje się m.in.:

• pomiar grubości folii w wielu punktach szerokości przy użyciu czujników optycznych lub radiometrycznych,
• kontrolę porowatości i rozkładu wielkości porów metodami przepływowymi (porometria kapilarna) i mikroskopii elektronowej,
• testy wytrzymałości mechanicznej, w tym odporności na przebicie igłowe, zginanie i rozciąganie,
• badania stabilności termicznej (DSC, TGA) w celu weryfikacji temperatury mięknięcia i skurczu,
• testy elektryczne, takie jak pomiar rezystancji separator–elektrolit oraz rezystancji przekłucia.

Niewidoczna dla końcowego użytkownika jest także skala automatyzacji tych procesów. Linie produkcyjne separatorów to zaawansowane instalacje o dużej szerokości roboczej (często ponad metr), umożliwiające produkcję tysięcy kilometrów membrany rocznie. Biorąc pod uwagę, że każde ogniwo cylindryczne, pryzmatyczne czy pouch zawiera kilka do kilkunastu zwojów separatora, jego produkcja musi być dostosowana do tempa wzrostu całej branży akumulatorowej.

Zastosowania i znaczenie separatorów w różnych branżach przemysłu

Polimerowe separatory litowo-jonowe są stosowane wszędzie tam, gdzie wykorzystuje się akumulatory Li‑ion. Zakres zastosowań jest niezwykle szeroki i obejmuje zarówno urządzenia codziennego użytku, jak i zaawansowane systemy energetyczne. Rozwój separatorów jest więc bezpośrednio związany z przemianami w przemyśle elektronicznym, motoryzacyjnym, energetyce i logistyce.

Elektronika przenośna i urządzenia konsumenckie

Najwcześniejszym i wciąż jednym z najważniejszych obszarów zastosowania akumulatorów litowo-jonowych są urządzenia przenośne, takie jak:

• smartfony, tablety i laptopy,
• aparaty fotograficzne, kamery, drony,
• urządzenia ubieralne (smartwatche, opaski fitness),
• przenośne konsole do gier, głośniki bezprzewodowe, narzędzia elektryczne o niewielkiej mocy.

W tych zastosowaniach kluczowe są: wysoka gęstość energii, niewielka masa oraz bezpieczeństwo eksploatacji w codziennych warunkach – urządzenia często są narażone na upadki, wstrząsy czy krótkotrwałe przegrzewanie. Separator musi więc zachować stabilność mechaniczną przy minimalnej grubości, a także współpracować z coraz cieńszymi i bardziej wysilonymi elektrodami. W elektronice użytkowej zwykle stosuje się separatory poliolefinowe o wysokiej porowatości, często z powłoką ceramiczną w urządzeniach klasy premium, gdzie producenci kładą nacisk na bezpieczeństwo i długą żywotność akumulatora.

Motoryzacja i elektromobilność

Najdynamiczniej rosnącym segmentem rynku, w którym wykorzystuje się separatory polimerowe, jest branża motoryzacyjna, a w szczególności pojazdy elektryczne i hybrydowe. Pakiety akumulatorowe w samochodach osobowych, autobusach, ciężarówkach czy maszynach roboczych zawierają tysiące ogniw połączonych w moduły i systemy wysokiego napięcia. Każde z tych ogniw posiada separator, a łączna powierzchnia membrany w jednym samochodzie może przekraczać kilkaset metrów kwadratowych.

W zastosowaniach automotive wymagania wobec separatorów są wyjątkowo wysokie:

• stabilność w szerokim zakresie temperatur pracy,
• odporność na wibracje i udary mechaniczne,
• wyjątkowo niski wskaźnik awarii, ponieważ uszkodzenie pojedynczego ogniwa może wpływać na cały pakiet,
• zgodność z rygorystycznymi normami bezpieczeństwa i testami zderzeniowymi.

Separatory dla motoryzacji często mają strukturę wielowarstwową, powłoki ceramiczne oraz dodatkowe modyfikacje powierzchni, zwiększające margines bezpieczeństwa w razie lokalnego przegrzania. Ponieważ producenci pojazdów dążą do ciągłego zwiększania gęstości energii, rośnie presja na zmniejszanie grubości separatora przy równoczesnym podnoszeniu wytrzymałości. To wymusza inwestycje w bardziej zaawansowane linie technologiczne oraz rozwój nowych materiałów kompozytowych.

Magazynowanie energii i energetyka odnawialna

Rozwój odnawialnych źródeł energii, takich jak fotowoltaika i farmy wiatrowe, pociąga za sobą rosnącą potrzebę magazynowania energii w skali od gospodarstwa domowego po duże instalacje przemysłowe i sieciowe. Systemy bateryjne oparte na technologii litowo-jonowej są obecnie jednym z głównych rozwiązań w tym obszarze. W takich zastosowaniach priorytetem jest:

• wysoka trwałość cykliczna – tysiące cykli ładowania i rozładowania,
• stabilność pracy przez wiele lat bez istotnej degradacji,
• bezpieczeństwo w scenariuszach awaryjnych, np. podczas pożarów w pobliżu instalacji.

Separatory stosowane w magazynach energii są zwykle zoptymalizowane pod kątem stabilności długoterminowej, często z dodatkowymi warstwami ochronnymi. Dla dużych systemów istotna jest również możliwość pracy w szerszym zakresie temperatur otoczenia, co wymaga materiałów o wysokiej odporności termicznej i chemicznej. W tej dziedzinie coraz częściej analizuje się także zastosowanie separatorów kompozytowych, które lepiej współpracują z nowymi typami elektrolitów, np. elektrolitami stałymi lub żelowymi.

Przemysł lotniczy, kosmiczny i specjalistyczne zastosowania

W lotnictwie, przemyśle kosmicznym i w zastosowaniach wojskowych akumulatory litowo-jonowe muszą sprostać ekstremalnym wymaganiom. Oczekuje się od nich:

• niezawodności w bardzo szerokim zakresie temperatur i ciśnień,
• odporności na promieniowanie i gradienty termiczne,
• niskiej masy przy maksymalnej gęstości energii.

W takich aplikacjach rozwijane są specjalne odmiany separatorów, często na bazie wysokotemperaturowych polimerów, takich jak poliimid czy PEEK, albo membrany wzmocnione włóknami szklanymi lub aramidowymi. Koszt materiału odgrywa mniejszą rolę niż jego wytrzymałość i niezawodność, dlatego te rozwiązania nie są na razie szeroko stosowane w elektronice konsumenckiej czy motoryzacji. Jednak technologie opracowane dla sektora kosmicznego często po kilku latach znajdują swoje miejsce w produktach masowych, przyczyniając się do poprawy bezpieczeństwa i wydajności.

Znaczenie gospodarcze, łańcuch dostaw i trendy rozwojowe

Rosnące zapotrzebowanie na akumulatory litowo-jonowe sprawia, że produkcja separatorów polimerowych stała się jednym z kluczowych segmentów globalnego łańcucha dostaw technologii magazynowania energii. Z ekonomicznego punktu widzenia separator jest komponentem o stosunkowo niewielkim udziale w całkowitym koszcie ogniwa, ale o wyjątkowo dużym wpływie na jego parametry i bezpieczeństwo. To sprawia, że branża ta jest równocześnie mocno konkurencyjna i kapitałochłonna.

Rynek separatorów i geografia produkcji

Światowy rynek separatorów polimerowych jest zdominowany przez kilka dużych grup przemysłowych, wywodzących się zarówno z branży chemicznej i tworzyw sztucznych, jak i z sektora elektronicznego. Znaczna część produkcji skoncentrowana jest w Azji – przede wszystkim w Chinach, Korei Południowej i Japonii – co odzwierciedla ogólną strukturę rynku akumulatorów Li‑ion. To w tych krajach powstały pierwsze masowe linie do wytwarzania separatorów poliolefinowych i tam zlokalizowana jest dziś większość know-how procesowego.

Wraz z planami budowy tzw. gigafabryk akumulatorów w Europie i Ameryce Północnej rośnie zapotrzebowanie na lokalną produkcję separatorów, co ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa dostaw i skrócenia łańcucha logistycznego. W efekcie planowane są inwestycje w fabryki separatorów także w tych regionach, często we współpracy z istniejącymi producentami folii technicznych i membran. Dla wielu państw rozwój kompetencji w dziedzinie separatorów staje się elementem strategii przemysłowej związanej z transformacją energetyczną i wsparciem sektora pojazdów elektrycznych.

Znaczenie strategiczne i bezpieczeństwo łańcucha dostaw

Zależność od kilku dominujących dostawców separatorów niesie pewne ryzyka. Wszelkie zakłócenia – wynikające z napięć geopolitycznych, pandemii czy katastrof naturalnych – mogą wpływać na dostępność akumulatorów, a tym samym na całe branże przemysłu, od motoryzacji po elektronikę użytkową. Z tego powodu producenci ogniw dążą do dywersyfikacji źródeł separatorów, a także do podpisywania długoterminowych umów zapewniających stabilne dostawy.

Jednocześnie rośnie znaczenie innowacji w zakresie materiałów separatorów. Przewaga technologiczna w tej dziedzinie może przełożyć się na lepsze parametry akumulatorów – wyższą gęstość energii, większą trwałość, szybsze ładowanie – a tym samym na konkurencyjność całych koncernów motoryzacyjnych czy producentów elektroniki. Inwestycje w badania i rozwój separatorów stają się więc elementem szerszej gry o dominację w sektorze magazynowania energii.

Ekologia, recykling i wpływ na środowisko

Separatory polimerowe, podobnie jak inne elementy akumulatorów litowo-jonowych, są przedmiotem dyskusji na temat recyklingu i wpływu na środowisko. Poliolefiny są materiałami stosunkowo obojętnymi chemicznie, lecz w strukturze ogniwa występują w otoczeniu metali (lit, nikiel, kobalt, mangan, miedź, aluminium) i elektrolitów organicznych, co utrudnia ich odzysk. W większości obecnie stosowanych procesów recyklingu priorytetyzuje się odzyskiwanie metali oraz częściowo elektrolitu, podczas gdy separator i inne elementy polimerowe są często spalane lub traktowane jako odpad energetyczny.

Wraz z zaostrzaniem regulacji środowiskowych rośnie zainteresowanie rozwiązaniami, które umożliwią efektywniejszy recykling także komponentów polimerowych. Rozważa się m.in.:

• zastosowanie separatorów opartych na polimerach łatwiejszych do depolimeryzacji,
• technologie selektywnego rozpuszczania i wydzielania membran z masy rozdrobnionych ogniw,
• projektowanie akumulatorów z myślą o późniejszym demontażu i segregacji.

Coraz częściej wprowadzane są także wymogi dotyczące śladu węglowego produktów akumulatorowych. Produkcja separatorów, choć mniej energochłonna niż np. wytwarzanie aktywnych materiałów katodowych, również jest analizowana pod tym kątem. Optymalizacja procesów wytłaczania, odzysk ciepła, ograniczenie zużycia rozpuszczalników i energii elektrycznej – wszystkie te czynniki wpływają na końcowy profil środowiskowy akumulatora.

Nowe kierunki badań: separatory dla ogniw litowo-metalowych i stałoelektrolitowych

Obecna generacja separatorów poliolefinowych jest dostosowana przede wszystkim do klasycznych akumulatorów litowo-jonowych z ciekłym elektrolitem i grafitową anodą. Jednak intensywne prace badawcze w dziedzinie akumulatorów nowej generacji, takich jak ogniwa litowo-metalowe czy ogniwa z elektrolitem stałym, przynoszą nowe wymagania.

W ogniwach litowo-metalowych jednym z największych wyzwań jest kontrola wzrostu dendrytów litu, które mogą przebijać separator i prowadzić do zwarcia. Tradycyjne poliolefinowe membrany nie zawsze zapewniają wystarczającą odporność mechaniczną i chemiczną wobec agresywnego litu metalicznego. Dlatego prowadzone są badania nad separatorami kompozytowymi wzmacnianymi włóknami, membranami ceramiczno-polimerowymi oraz funkcjonalizowanymi warstwami, które mogą oddziaływać z powierzchnią anody i hamować tworzenie dendrytów.

W przypadku ogniw ze stałym elektrolitem rola klasycznego separatora ulega zmianie, ponieważ sam elektrolit ma postać stałej membrany jonoprzewodzącej. Mimo to często konieczne jest zastosowanie dodatkowych warstw polimerowych jako bufora mechanicznego, elementu kompensującego naprężenia termiczne czy warstwy pośredniej poprawiającej kontakt między elektrolitem a elektrodą. W ten sposób materiały i know-how z dziedziny separatorów polimerowych są wykorzystywane również w tej rodzącej się technologii.

Aspekty patentowe i bariery wejścia

Rynek separatorów litowo-jonowych jest silnie chroniony przez rozbudowane portfele patentowe wiodących firm. Obejmuje to zarówno składy materiałowe (typy polimerów, dodatki, kompozyty), jak i szczegółowe parametry procesu rozciągania, rozpuszczania, wyżarzania czy powlekania. Dla nowych graczy oznacza to wysokie bariery wejścia: oprócz inwestycji w infrastrukturę produkcyjną wymagane jest również opracowanie rozwiązań na tyle odmiennych, by nie naruszać obowiązującej ochrony prawnej.

Z drugiej strony, wygasanie części wcześniejszych patentów otwiera przestrzeń dla konkurencji na rynku masowym. W segmentach premium, takich jak akumulatory do pojazdów elektrycznych lub specjalistyczne systemy magazynowania energii, wciąż jednak dominują rozwiązania chronione najnowszymi zgłoszeniami, co wzmacnia pozycję dużych korporacji technologicznych i koncernów chemicznych z ugruntowaną pozycją.

Perspektywy rozwoju i rola separatorów w transformacji energetycznej

Polimerowe separatory litowo-jonowe, choć w dużej mierze niewidoczne dla użytkownika końcowego, znajdują się w centrum globalnych procesów gospodarczych. Stanowią jeden z filarów, na których opiera się rozwój elektromobilności, cyfryzacji, magazynowania energii odnawialnej i inteligentnych sieci energetycznych. Od ich jakości zależy niezawodność samochodów elektrycznych, stabilność systemów magazynowania energii oraz komfort codziennego korzystania z urządzeń mobilnych.

W najbliższych latach można oczekiwać:

• dalszego zmniejszania grubości separatorów przy wzroście ich wytrzymałości mechanicznej,
• szerszego wykorzystania powłok ceramicznych i kompozytowych,
• wzrostu udziału materiałów o podwyższonej stabilności termicznej i chemicznej,
• integracji funkcji separatora z dodatkowymi funkcjami sensorycznymi i diagnostycznymi, np. monitorowania lokalnej temperatury lub stanu naładowania ogniwa.

Rozwój separatorów to nie tylko postęp materiałowy, ale również ich cyfrowe odwzorowanie w modelach symulacyjnych. Projektanci ogniw coraz częściej korzystają z zaawansowanych symulacji przepływu jonów, rozkładu temperatury i mechaniki materiałów, by zoptymalizować strukturę separatora jeszcze przed uruchomieniem produkcji. Pozwala to skrócić czas wprowadzania nowych rozwiązań na rynek oraz lepiej dostosować je do konkretnych zastosowań, od małych ogniw do elektroniki po wielkoskalowe magazyny energii.

W skali makro rozwój technologii separatorów polimerowych ma znaczący wpływ na zdolność gospodarek do realizacji ambitnych celów klimatycznych i energetycznych. Wyższa gęstość energii i lepsze bezpieczeństwo akumulatorów przekładają się na większy zasięg pojazdów elektrycznych, stabilniejsze sieci oparte na odnawialnych źródłach oraz większą efektywność systemów przemysłowych. Wraz z przechodzeniem od paliw kopalnych do energii elektrycznej i wodoru rola zaawansowanych materiałów akumulatorowych, w tym separatorów, będzie jedynie rosła, a ich rozwój stanie się jednym z kluczowych pól innowacji w nowoczesnej gospodarce.