William Boeing to jedna z najważniejszych postaci w historii światowego lotnictwa. Jego nazwisko stało się synonimem wielkich samolotów, transoceanicznych lotów pasażerskich oraz potężnego przemysłu, który ukształtował XX wiek. Choć dla wielu Boeing kojarzy się wyłącznie z nazwą globalnego koncernu, u źródeł tej historii stoi konkretny człowiek – ambitny przedsiębiorca, wizjoner i pionier, który wychodząc z branży drzewnej, stał się jednym z ojców nowoczesnego przemysłu lotniczego. Losy Williama Boeinga to opowieść o imigranckich korzeniach, indywidualnej determinacji, odwadze inwestycyjnej oraz o tym, jak prywatna pasja do technologii i latania przerodziła się w przedsięwzięcie, które odmieniło sposób podróżowania i prowadzenia wojen, a także zmieniło krajobraz gospodarczy Stanów Zjednoczonych.
Korzenie rodzinne, młodość i droga do Ameryki
William Edward Boeing urodził się 1 października 1881 roku w Detroit w stanie Michigan, w rodzinie o silnych niemieckich korzeniach. Jego ojcem był Wilhelm Böing, imigrant z Westfalii, który przybył do Stanów Zjednoczonych w połowie XIX wieku. Ojciec Boeinga zajmował się handlem drewnem i stosunkowo szybko dorobił się znacznego majątku. To właśnie w tym środowisku – łączącym kulturę niemieckiej pracowitości z amerykańskim duchem przedsiębiorczości – kształtował się charakter przyszłego pioniera lotnictwa.
Dzieciństwo Williama nie było jednak wolne od trudnych doświadczeń. Gdy miał niespełna osiem lat, jego ojciec zmarł, pozostawiając rodzinę w komfortowej, ale nie pozbawionej wyzwań sytuacji. Młody William wychowywał się w atmosferze, w której duży nacisk kładziono na samodzielność, wykształcenie i umiejętność adaptacji. Właśnie wtedy zaczęła się formować jego skłonność do niezależnego myślenia, podejmowania ryzyka oraz długoterminowego planowania – cechy, które zaważyły na całym jego późniejszym życiu.
Jako nastolatek Boeing kształcił się w elitarnych szkołach na Wschodnim Wybrzeżu, a następnie podjął studia inżynierskie na Yale University. Nie było to jednak typowe studenckie życie – William spędził na uniwersytecie zaledwie kilka lat. W 1903 roku, mając około 22 lat, zdecydował się przerwać studia i zająć działalnością biznesową. Ta decyzja, którą wówczas wielu mogło uznać za pochopną, okazała się jednym z kluczowych kroków w jego karierze. Zamiast akademickiej ścieżki, wybrał praktyczne doświadczenie w świecie przemysłu, wierząc, że to właśnie tam znajdzie swoją szansę na zbudowanie czegoś naprawdę dużego.
Przełomem w życiu Boeinga był wyjazd na zachodnie wybrzeże Stanów Zjednoczonych. W czasie, gdy wielu młodych Amerykanów wybierało Wschodnie Wybrzeże jako centrum życia finansowego i kulturalnego, on postawił na wówczas jeszcze surowy, rozwijający się region Pacyfiku – okolice Seattle. Przyciągały go tam rozległe zasoby naturalne, szczególnie drewno, a także perspektywy rozwoju infrastruktury i handlu. Ten wybór geograficzny okazał się mieć olbrzymie znaczenie: to właśnie w stanie Waszyngton powstanie później jego pierwsza stocznia lotnicza, a następnie firma, której nazwa stanie się znana na całym świecie.
Początkowo głównym polem działalności Williama Boeinga był przemysł drzewny. W tamtym czasie Północno-Zachodnie Wybrzeże USA oferowało dostęp do ogromnych zasobów drewna wysokiej jakości, zwłaszcza drzew iglastych. Boeing zainwestował w lasy, tartaki oraz infrastrukturę transportową, stając się szybko jednym z dobrze prosperujących przedsiębiorców regionu. Doświadczenie zdobyte w tej branży – zarządzanie łańcuchami dostaw, logistyką, zasobami ludzkimi oraz ryzykiem – okazało się kluczowe, gdy kilkanaście lat później postanowi zająć się budową samolotów.
Ważną rolę w jego rozwoju osobistym odegrał także klimat intelektualny początków XX wieku. Był to czas, gdy człowiek intensywnie eksperymentował z nowymi technologiami: samochody zaczynały wypierać powozy konne, elektryczność wkraczała do miast, a pierwsze doniesienia o locie braci Wright z 1903 roku rozpalały wyobraźnię inżynierów i marzycieli na całym świecie. Boeing, choć osadzony w tradycyjnej branży drzewnej, bacznie śledził te zmiany. Fascynowała go mechanika, nowe materiały, rozwój infrastruktury i przede wszystkim możliwość skracania dystansów – fizycznych, handlowych i kulturowych.
W miarę jak rosły jego dochody i pozycja społeczna, zyskiwał też dostęp do kręgów, w których wymieniano się najnowszymi ideami technicznymi. To tam po raz pierwszy poważnie zetknął się z myślą o lotnictwie jako o przyszłej gałęzi przemysłu, a nie jedynie ciekawostce naukowej czy widowisku pokazowym. W tej fazie życia Boeing nie był jeszcze konstruktorem ani pilotem, ale już wtedy rozwijał cechy charakteru typowe dla wielkich przemysłowców: skłonność do długoterminowego inwestowania, ostrożność połączoną z odwagą działania oraz umiejętność łączenia różnych dziedzin wiedzy – od finansów, przez inżynierię, aż po prawo i politykę lokalną.
Od fascynacji lotnictwem do narodzin przedsiębiorstwa
Początki zainteresowania Williama Boeinga lotnictwem sięgają około 1909–1910 roku, kiedy w Stanach Zjednoczonych zaczęły się pojawiać pokazy lotnicze. Dla współczesnego człowieka samolot jest zjawiskiem codziennym, ale wówczas widok maszyny unoszącej się w powietrzu był niemal magiczny. Boeing po raz pierwszy zobaczył samolot na żywo na jednym z takich pokazów i to doświadczenie wywarło na nim głębokie wrażenie. Zrozumiał, że nie jest to tylko ciekawostka techniczna – dostrzegł w lotnictwie zalążek nowej, ogromnej branży.
Kluczowy krok w stronę poważnego zaangażowania w lotnictwo nastąpił, gdy Boeing rozpoczął naukę latania. W 1914 roku, już jako dojrzały biznesmen, postanowił nie tylko obserwować samoloty, ale też zasiąść za ich sterami. Kupił od firmy Glenn L. Martin Company wodnosamolot, a jednocześnie zaprzyjaźnił się z jednym z pilotów – Conradem Westerveltem. To właśnie Westervelt, oficer marynarki wojennej USA, odegrał istotną rolę w skierowaniu zainteresowania Boeinga ku praktycznej stronie lotnictwa: konstrukcji, modyfikacjom, testom w trudnych warunkach.
Dość szybko okazało się, że dostępne na rynku wodnosamoloty są w odczuciu Boeinga niedoskonałe – za ciężkie, zbyt zawodne, o ograniczonych możliwościach eksploatacyjnych. Zamiast się z tym pogodzić, podjął decyzję, która w przyszłości zmieniła bieg historii: postanowił zbudować własny samolot, lepszy niż te oferowane przez istniejących producentów. Dysponował jednocześnie zasobami finansowymi, znajomością materiałów (zwłaszcza drewna), dostępem do wykwalifikowanych rzemieślników oraz umiejętnością organizacji pracy w zakładach przemysłowych.
W 1915 roku, razem z Westerveltem, Boeing przystąpił do konstruowania własnego wodnosamolotu. Do prac wykorzystano m.in. doświadczenia wyniesione z eksploatacji samolotu Martina, ale istotne były wprowadzane modyfikacje – zwłaszcza w zakresie aerodynamiki i konstrukcji płatów. Projekt rozwijano w specjalnie zaadaptowanej hali nad rzeką Duwamish w Seattle, w pobliżu zakładów stoczniowych. Tam powstała pierwsza poważna struktura produkcyjna, która wkrótce miała przekształcić się w zalążek przedsiębiorstwa lotniczego.
Pierwszy własny samolot Boeinga, nazwany początkowo B&W (od Boeing & Westervelt), oblatano w 1916 roku. Maszyna ta, będąca wodnosamolotem szkolno-rozpoznawczym, zaprezentowała się obiecująco. W tym samym roku William Boeing założył swoją pierwszą firmę lotniczą: Pacific Aero Products Company. 15 lipca 1916 roku uważa się symbolicznie za datę narodzin przedsiębiorstwa, które z czasem przyjmie nazwę The Boeing Company. To wydarzenie stanowi moment wejścia Boeinga do grona przemysłowców nowej epoki technologicznej – epoki, w której powietrze staje się przestrzenią działalności gospodarczej i militarnej.
Niedługo później, w 1917 roku, firma przyjęła nazwę Boeing Airplane Company. Zbiegło się to z przystąpieniem Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej. Konflikt ten otworzył przed młodym przedsiębiorstwem nowe możliwości, ale i postawił poważne wyzwania. Armia i marynarka USA pilnie potrzebowały samolotów, zwłaszcza do celów szkoleniowych, patrolowych i transportowych. Boeing dostrzegł, że u progu masowej wojny nowego typu lotnictwo stanie się jednym z głównych narzędzi militarnych, a więc również kluczową gałęzią przemysłu obronnego.
W czasie I wojny światowej Boeing skupił się głównie na produkcji wodnosamolotów szkoleniowych dla marynarki wojennej, takich jak modele A-22 (oznaczone przez armię jako Model 1) czy kolejne wersje konstrukcji rozwijanych od pierwotnego B&W. Zamówienia wojskowe dały firmie finansową stabilność i umożliwiły rozwój zaplecza inżynieryjnego oraz produkcyjnego. Jednocześnie doświadczenia te nauczyły Boeinga funkcjonowania w realiach dużych kontraktów rządowych: negocjacji, norm wojskowych, surowych wymagań jakościowych oraz nieustannej presji czasowej.
Gdy I wojna światowa dobiegła końca, przedsiębiorstwo stanęło jednak przed trudnym okresem. Zakończenie działań wojennych oznaczało gwałtowny spadek zamówień na samoloty militarne. Wiele młodych firm lotniczych tego nie przetrwało. Boeing, dzięki swojej elastyczności i doświadczeniu z innych branż, zdecydował się zdywersyfikować działalność. Przez pewien czas jego zakłady zajmowały się m.in. produkcją mebli i elementów wyposażenia z drewna, aby utrzymać zatrudnienie i zdolności produkcyjne. Ten etap historii firmy pokazuje, jak silnie na jej przetrwanie wpłynął styl zarządzania Williama – ostrożny, ale nieparaliżowany lękiem, nastawiony na utrzymanie potencjału, nawet jeśli chwilowo trzeba było produkować coś zupełnie innego niż pierwotnie planowano.
Równolegle Boeing nie rezygnował z myśli o cywilnym lotnictwie. Widział przyszłość w rozwoju regularnych połączeń pocztowych i pasażerskich. Zrozumiał, że rola samolotów nie ograniczy się tylko do frontu wojennego czy pokazów akrobacyjnych. Dostrzegał możliwość budowy trwałej gospodarki opartej na transporcie lotniczym – zarówno dalekodystansowym, jak i regionalnym. Ten sposób myślenia plasował go w gronie pionierów, którzy już w latach 20. XX wieku projektowali wizje sieci lotniczych łączących odległe części kontynentu i świata.
Istotną decyzją z tamtego okresu było również inwestowanie w rozwój technologii metalowych konstrukcji lotniczych. Choć Boeing był specjalistą od drewna, rozumiał, że przyszłość należy do nowych materiałów, bardziej wytrzymałych i odpowiednich do coraz większych, szybszych i cięższych maszyn. W ten sposób stworzył fundament pod późniejsze sukcesy firmy w dziedzinie dużych samolotów transportowych i bombowych. Ta umiejętność wyjścia poza własne pierwotne kompetencje – przejście od drewna do metalu, od małych wodnosamolotów do wielkich maszyn wielosilnikowych – jest jednym z najważniejszych elementów historii Williama Boeinga jako przemysłowca.
Imperium lotnicze, innowacje i miejsce w historii przemysłu
Lata 20. i 30. XX wieku to czas dynamicznego rozwoju firmy Boeinga i jednocześnie okres, w którym jej założyciel umacnia swoją pozycję jako czołowy przemysłowiec amerykański. Po okresie powojennego kryzysu przedsiębiorstwo zaczęło zdobywać ważne kontrakty na obsługę lotniczych przewozów pocztowych w Stanach Zjednoczonych. Rządowy program wspierania przewoźników lotniczych, realizujących transport poczty na duże odległości, otworzył przed Boeingi’em szansę połączenia działalności produkcyjnej z usługami lotniczymi.
W tym kontekście szczególne znaczenie miała działalność firmy Boeing Air Transport, która rozpoczęła loty z pocztą i stopniowo rozszerzała zakres usług o przewozy pasażerskie. To właśnie w tym okresie firma Boeinga zaczęła coraz bardziej przypominać zintegrowany koncern – obejmujący projektowanie samolotów, ich produkcję, a także eksploatację w ruchu liniowym. Wkrótce powstał większy holding United Aircraft and Transport Corporation, łączący różne spółki z branży lotniczej, w tym przewoźników i producentów. William Boeing stał się w ten sposób nie tylko producentem samolotów, ale również jednym z twórców struktury organizacyjnej amerykańskiego lotnictwa cywilnego.
Kluczowym aspektem rozwoju przedsiębiorstwa były innowacje techniczne. W latach 20. powstały ważne konstrukcje, takie jak Boeing Model 40 z 1925 roku, służący do przewozu poczty, który w późniejszych wersjach mógł zabierać również pasażerów. Jeszcze większe znaczenie miała seria samolotów pasażerskich i transportowych, w tym Boeing 247, który wszedł do eksploatacji na początku lat 30. Samolot ten uchodzi za jeden z pierwszych w pełni nowoczesnych liniowców: całkowicie metalowa konstrukcja, chowane podwozie, dwa silniki gwiazdowe, zamknięta kabina pasażerska – wszystko to wyznaczało nowy standard w lotnictwie cywilnym.
Boeing 247 był symbolem przejścia z epoki prymitywnych, często drewniano-płóciennych maszyn do świata bardziej zaawansowanej inżynierii lotniczej. Powszechnie uważa się, że gdyby nie równoległy rozwój konkurencyjnych konstrukcji, takich jak Douglas DC-3, to właśnie 247 dominowałby na rynku liniowym przez długie lata. Choć rywalizacja z firmą Douglas ograniczyła komercyjny sukces tej konkretnej maszyny, doświadczenia z jej projektowania i eksploatacji miały ogromny wpływ na rozwój technologii, które później wykorzystano w jeszcze większych i bardziej zaawansowanych samolotach pasażerskich Boeinga.
Jednocześnie bardzo ważnym obszarem działalności Boeinga w okresie międzywojennym stały się samoloty wojskowe. To właśnie w tej dziedzinie firma z Seattle w pełni rozwinęła swój potencjał. Począwszy od serii bombowców eksperymentalnych, poprzez maszyny rozpoznawcze i szkolne, Boeing stopniowo budował reputację producenta niezawodnych i nowoczesnych samolotów dla armii USA. Punktem kulminacyjnym tego procesu było powstanie bombowca Boeing B-17 Flying Fortress, którego pierwszy lot odbył się w 1935 roku.
B-17 stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych samolotów w historii wojskowości. Jego wielosilnikowa, całkowicie metalowa konstrukcja, duży zasięg i potężne uzbrojenie defensywne czyniły z niego idealne narzędzie do strategicznych nalotów bombowych. Choć w momencie projektowania B-17 William Boeing był już na drodze do stopniowego wycofywania się z czynnego kierowania firmą, to jego wcześniejsze decyzje inwestycyjne, polityka zatrudniania utalentowanych inżynierów oraz długofalowa wizja rozwoju bombowców ciężkich stworzyły warunki dla powstania tak zaawansowanego samolotu.
Ważnym elementem historii Boeinga jako przemysłowca jest sposób, w jaki radził sobie z regulacjami państwowymi i naciskami politycznymi. W 1934 roku, w ramach działań antymonopolowych rządu USA, nakazano rozbicie holdingu United Aircraft and Transport Corporation. Władze uznały, że jedna grupa kontrolująca zarówno produkcję samolotów, jak i przewoźników lotniczych oraz inne elementy infrastruktury, ma zbyt duży wpływ na rynek i może naruszać zasady uczciwej konkurencji. W efekcie holding został podzielony na trzy odrębne podmioty: dzisiejszy Boeing, United Aircraft (później United Technologies) oraz United Air Lines.
To wydarzenie było dla Williama Boeinga osobistym ciosem. Przez lata budował zintegrowany koncern, a nagle został zmuszony do zaakceptowania jego rozbicia. W tym samym roku zdecydował się wycofać z bezpośredniego zarządzania firmą i przeszedł na swego rodzaju wcześniejszą emeryturę. Zachował wprawdzie znaczne udziały i nadal miał wpływ na pewne decyzje strategiczne, ale przestał pełnić funkcję głównego lidera operacyjnego. Ten moment nie oznaczał jednak końca jego roli w historii lotnictwa – przedsiębiorstwo, które stworzył, wchodziło właśnie w okres, w którym miało odegrać kluczową rolę podczas II wojny światowej.
W kolejnych latach, już bez bezpośredniego udziału Boeinga w codziennym kierowaniu, firma rozwinęła się w jeden z filarów amerykańskiej produkcji zbrojeniowej. Po B-17 przyszły kolejne konstrukcje, takie jak jeszcze większy i potężniejszy B-29 Superfortress. W czasie II wojny światowej zakłady Boeinga pracowały z ogromnym obciążeniem, dostarczając tysiące maszyn dla sił zbrojnych. Sukces ten zakorzeniony był w fundamentach stworzonych przez samego Williama: w kulturze inżynierskiej nastawionej na innowacje, w efektywnej organizacji produkcji, w umiejętności zarządzania dużymi kontraktami rządowymi.
Równocześnie firma nie zaniedbywała lotnictwa cywilnego. Po wojnie, opierając się na doświadczeniach z wielkimi bombowcami, Boeing opracował serię samolotów pasażerskich dalekiego zasięgu, które stały się trzonem międzykontynentalnych połączeń lotniczych. Najbardziej symbolicznym przykładem jest Boeing 707, pierwszy odrzutowy samolot pasażerski tej firmy, który zrewolucjonizował podróże lotnicze w drugiej połowie XX wieku. Choć William Boeing nie dożył momentu pełnego triumfu ery odrzutowców pasażerskich, to bez jego wcześniejszych decyzji inwestycyjnych, rozwoju zespołów inżynieryjnych oraz zbudowania marki o globalnym znaczeniu taki sukces byłby znacznie mniej prawdopodobny.
Biografia Boeinga obejmuje nie tylko aspekty techniczne i biznesowe, ale też wątki osobiste i społeczne. Był on człowiekiem zamożnym, ale stosunkowo prywatnym, unikającym rozgłosu w większym stopniu niż wielu innych magnatów przemysłowych swojej epoki. Mieszkał m.in. w eleganckiej rezydencji pod Seattle, angażował się w działalność lokalnych instytucji, a także prowadził różne inwestycje poza lotnictwem – m.in. w rolnictwo czy nieruchomości. Bliscy i współpracownicy opisywali go jako osobę wymagającą, ale sprawiedliwą, potrafiącą docenić wiedzę inżynierów oraz wkład załogi produkcyjnej.
Ważną cechą Boeinga było przekonanie, że przemysł lotniczy potrzebuje nie tylko utalentowanych konstruktorów, ale też szerokiego zaplecza badawczego i szkoleniowego. Dlatego wspierał rozwój uczelni technicznych, laboratoriów oraz programów szkoleniowych dla pilotów i techników. Rozumiał, że bez odpowiedniej kadry i kultury technicznej nawet najlepsze fabryki nie będą w stanie utrzymać długofalowego postępu. W tym sensie jego dziedzictwo wykracza daleko poza same produkty – obejmuje budowę całego ekosystemu, w którym wiedza, praktyka i innowacja wzajemnie się napędzają.
William Boeing zmarł 28 września 1956 roku, zaledwie kilka dni przed swoimi 75. urodzinami. Odszedł w czasach, gdy lotnictwo odgrywało już olbrzymią rolę w światowej gospodarce i polityce, ale jeszcze przed pełnym rozkwitem masowych podróży odrzutowych. Mimo że ostatnie dekady życia spędził raczej w cieniu firmy, którą stworzył, jego nazwisko na trwałe weszło do historii jako symbol przemysłu lotniczego. Nie był pilotem-bohaterem jak niektórzy pionierzy awiacji, lecz przede wszystkim przedsiębiorcą, który potrafił dostrzec w rodzącej się technologii potencjał do zbudowania wielkiej gałęzi gospodarki.
Współcześnie koncern Boeing jest jednym z największych producentów samolotów cywilnych i wojskowych na świecie, działającym również w sektorze kosmicznym i obronnym. Wiele jego produktów – od B-17 i B-29, przez 707, 737, 747, aż po nowocześniejsze konstrukcje – kształtowało wyobrażenia o tym, czym jest podróż lotnicza i jak wygląda nowoczesne wojsko. U podstaw tej historii leży jednak biografia człowieka, który jako młody imigrant z rodziny o niemieckich korzeniach rozpoczął karierę w branży drzewnej, a następnie, kierowany ciekawością i wiarą w postęp, stworzył zalążek jednego z największych przedsiębiorstw przemysłowych XX wieku. To dzięki niemu lotnictwo stało się nie tylko spektaklem i narzędziem wojny, ale też fundamentem globalnej komunikacji.
Znaczenie Boeinga jako postaci historycznej można rozpatrywać na kilku płaszczyznach. Po pierwsze, był jednym z pionierów, którzy przekształcili lotnictwo z hobby entuzjastów i niewielkiej gałęzi militarnej w pełnoprawny sektor gospodarki. Po drugie, wyznaczył wzorce organizacyjne dla firm łączących badania, projektowanie, produkcję i usługi. Po trzecie, jego działalność przyczyniła się do powstania tysięcy miejsc pracy, rozwoju miast takich jak Seattle i budowy amerykańskiej potęgi przemysłowej XX wieku. Wreszcie, poprzez konstrukcje swoich samolotów miał wpływ na bieg historii – od walk powietrznych nad Europą po rozwój transoceanicznych połączeń pasażerskich.
Nie można też pominąć znaczenia symbolicznego jego dokonań. Nazwisko Boeing stało się marką globalną, rozpoznawalną nawet w krajach, w których firma formalnie nie była obecna przez długi czas. Dla wielu ludzi na świecie samolot to właśnie maszyna Boeinga – czy to monumentalny 747, czy popularny 737, czy inne konstrukcje, które na trwałe wpisały się w krajobraz lotnisk. Taka rozpoznawalność jest wynikiem nie tylko późniejszych działań marketingowych, ale przede wszystkim długiej tradycji innowacji, niezawodności i skali produkcji, której fundament położył William Boeing.
Warto też zwrócić uwagę na specyficzne połączenie cech, jakie reprezentował. Był imigrantem w pierwszym pokoleniu, co nadawało jego historii wymiar typowo amerykański – opowieści o człowieku, który przybywa do nowego kraju (lub rodzi się w nim jako pierwsze pokolenie potomków imigrantów), wykorzystuje dostępne szanse i buduje potężne przedsiębiorstwo. Jednocześnie jego droga różniła się od wielu innych przemysłowców tym, że dokonał skoku między bardzo tradycyjną branżą, jaką był handel drewnem i eksploatacja lasów, a jedną z najbardziej zaawansowanych technologicznie dziedzin – lotnictwem. Taki transfer umiejętności i kapitału wymagał ogromnej odwagi, elastyczności intelektualnej oraz wiary w rozwój nauki i techniki.
W tym sensie William Boeing był nie tylko twórcą konkretnej firmy, lecz także jednym z architektów nowoczesnego myślenia o przemyśle. Pokazał, że nawet bardzo skomplikowane, kapitałochłonne przedsięwzięcia, wymagające olbrzymiego zaplecza badawczego i produkcyjnego, mogą zostać zorganizowane w sposób efektywny, jeśli stoją za nimi jasno określona wizja i konsekwencja działania. W jego historii splatają się więc losy jednostki, rozwój technologiczny, przemiany gospodarcze oraz dzieje całych społeczeństw, dla których transport lotniczy stał się jednym z filarów codziennego funkcjonowania.
Postać Williama Boeinga pozostaje inspiracją dla kolejnych pokoleń inżynierów, przedsiębiorców i menedżerów. Jego życiorys pokazuje, że przełomowe innowacje często rodzą się w miejscach pozornie odległych od najbardziej spektakularnych centrów nauki – w tartakach, stoczniach, nad brzegami rzek, gdzie praktyczna wiedza o materiale spotyka się z odwagą, aby zapytać: co jeszcze da się zbudować? Bez takich pytań nie byłoby ani pierwszego wodnosamolotu B&W, ani kolejnych konstrukcji, które wyniosły nazwisko Boeing na pokład samolotów kursujących nad całym światem.
William Boeing zapisał się więc w historii jako twórca przedsiębiorstwa, które przetrwało wstrząsy gospodarcze, wojny, kryzysy i zmiany technologiczne, a mimo to pozostaje jednym z filarów globalnej gospodarki. Jego życie to biografia człowieka łączącego praktyczną wiedzę o drewnie z odwagą, by sięgnąć po niebo, i wizją, która sprawiła, że przemysł lotniczy stał się jednym z kluczowych obszarów rozwoju cywilizacji XX i XXI wieku.
