Transformacja energetyczna stanowi jedno z najpoważniejszych wyzwań dla całego sektora przemysłowego, a szczególnie dla branży petrochemicznej, która od ponad stu lat jest jednym z filarów globalnej gospodarki. Z jednej strony rosnące wymagania regulacyjne i społeczne dotyczące ochrony klimatu kładą nacisk na redukcję emisji gazów cieplarnianych i odchodzenie od paliw kopalnych. Z drugiej strony przemysł petrochemiczny pozostaje kluczowym dostawcą materiałów niezbędnych dla licznych gałęzi gospodarki – od transportu, przez budownictwo, rolnictwo, medycynę, elektronikę, aż po odnawialne źródła energii. Ten pozorny paradoks – potrzeba ograniczania roli ropy naftowej przy jednoczesnym utrzymaniu rozwoju gospodarczego – sprawia, że petrochemia staje się jednym z centralnych aktorów transformacji energetycznej, a nie tylko jej biernym odbiorcą.
Znaczenie przemysłu petrochemicznego w gospodarce i systemie energetycznym
Przemysł petrochemiczny jest ściśle powiązany z systemem energetycznym, ale jego funkcja wybiega daleko poza proste wytwarzanie paliw. U podstaw działalności sektora leży przerób ropy naftowej oraz gazu ziemnego na szeroką gamę produktów: od benzyny i oleju napędowego, przez gaz płynny, po półprodukty chemiczne, takie jak etylen, propylen, benzen czy ksyleny. To właśnie te półprodukty są podstawą do syntezy tysięcy związków chemicznych, z których powstają tworzywa sztuczne, włókna syntetyczne, rozpuszczalniki, smary, dodatki do paliw, a także komponenty dla przemysłu farmaceutycznego i agrochemicznego.
Znaczenie petrochemii jest szczególnie widoczne w łańcuchach dostaw produktów codziennego użytku. Opakowania z tworzyw sztucznych, izolacje budowlane z polistyrenu, elementy wnętrza samochodów z polipropylenu, kaski ochronne z poliwęglanu, strzykawki czy sprzęt jednorazowy w szpitalach – wszystkie te wyroby opierają się na bazie surowców petrochemicznych. Bez ich dostępności współczesna gospodarka i system ochrony zdrowia funkcjonowałyby w sposób nieporównanie droższy i mniej efektywny.
W ujęciu makroekonomicznym petrochemia jest jednym z głównych źródeł wartości dodanej przemysłu. W wielu krajach rozwijających się stanowi podstawę strategii uprzemysłowienia, ponieważ pozwala na wyjście poza prosty eksport surowej ropy czy gazu i budowę bardziej złożonych łańcuchów wartości. Inwestycje w **rafinerie** i zintegrowane kompleksy chemiczne tworzą tysiące miejsc pracy, generują popyt na usługi inżynieryjne, logistykę, badania i rozwój oraz przyciągają kapitał zagraniczny.
Jednocześnie sektor ten jest jednym z najbardziej energochłonnych i emisyjnych działów przemysłu. Produkcja olefin, aromatów, chloru, amoniaku czy metanolu wymaga ogromnych ilości energii i pary technologicznej, zazwyczaj wytwarzanych z gazu ziemnego lub innych paliw kopalnych. Emisje związane z procesami technologicznymi i spalaniem paliw w instalacjach wytwórczych stanowią istotną część ogólnego śladu węglowego przemysłu. Z tego powodu petrochemia znalazła się w centrum zainteresowania regulatorów, inwestorów i organizacji społecznych, które oczekują szybkiego postępu w zakresie dekarbonizacji.
W miarę jak rośnie dostępność odnawialnych źródeł energii, a regulacje klimatyczne stają się bardziej rygorystyczne, przemysł petrochemiczny musi na nowo zdefiniować swoją rolę. Transformacja energetyczna nie sprowadza się wyłącznie do zmiany paliw w elektrowniach, ale obejmuje cały system wytwarzania, dystrybucji i zużycia energii w gospodarce. Petrochemia, jako odbiorca i wytwórca energii, ale również jako producent materiałów dla nowych technologii, ma szansę odgrywać rolę innowatora i dostawcy rozwiązań wspierających neutralność klimatyczną.
Wyzwania środowiskowe i regulacyjne w dobie transformacji energetycznej
Radykalne ograniczenie emisji gazów cieplarnianych stało się nadrzędnym celem polityki klimatycznej i energetycznej w wielu regionach świata. Porozumienie paryskie, unijne regulacje klimatyczne, inicjatywy wielu państw azjatyckich i amerykańskich – wszystkie one wyznaczają ambitne ścieżki redukcji emisji, które mają doprowadzić do osiągnięcia **neutralności klimatycznej** w połowie XXI wieku. Dla przemysłu petrochemicznego oznacza to konieczność zmiany dotychczasowego modelu funkcjonowania, opartego na relatywnie tanich i obficie dostępnych paliwach kopalnych.
Najważniejszym wyzwaniem środowiskowym pozostaje wpływ działalności sektora na emisje CO₂, metanu i innych gazów cieplarnianych. Emisje te pochodzą nie tylko ze spalania paliw w kotłach i piecach procesowych, ale także z wycieków gazów, odparowania lotnych węglowodorów czy spalania gazów odpadowych na pochodniach. W wielu krajach obowiązują już systemy handlu uprawnieniami do emisji, podatki węglowe lub inne formy wyceny emisji, które stopniowo zwiększają koszty eksploatacji instalacji wysokoemisyjnych.
Kolejnym istotnym zagadnieniem jest zanieczyszczenie powietrza substancjami innymi niż CO₂: tlenkami azotu, tlenkami siarki, cząstkami stałymi, lotnymi związkami organicznymi. Wielkoskalowe kompleksy petrochemiczne są pod tym względem szczególnie uważnie monitorowane, a każdy wyciek lub niekontrolowane uwolnienie substancji do atmosfery mogą prowadzić do sankcji finansowych, czasowego wstrzymania produkcji lub utraty licencji środowiskowych. Wzrost świadomości społecznej oraz zaangażowanie organizacji pozarządowych sprawiają, że presja na ograniczanie emisji jest znacznie silniejsza niż dekadę temu.
Do tego dochodzi narastający problem odpadów tworzyw sztucznych. Choć petrochemia nie odpowiada bezpośrednio za sposób zagospodarowania odpadów, to w oczach opinii publicznej jest postrzegana jako źródło problemu. Miliony ton odpadów plastikowych trafiają każdego roku na wysypiska, do rzek i oceanów, powodując degradację ekosystemów i straty ekonomiczne w sektorze turystycznym czy rybołówstwie. Reakcją regulatorów są m.in. zakazy stosowania jednorazowych plastików w niektórych zastosowaniach, wymagania dotyczące zawartości recyklatu w opakowaniach, a także wprowadzanie rozszerzonej odpowiedzialności producenta za produkt w całym cyklu jego życia.
Bodźcem do transformacji są także oczekiwania inwestorów. Fundusze inwestycyjne, banki, a coraz częściej również ubezpieczyciele, domagają się od firm petrochemicznych ujawniania informacji o śladzie węglowym, planach redukcji emisji i ryzykach klimatycznych. Spółki, które nie potrafią wiarygodnie pokazać, w jaki sposób dostosują się do scenariusza ograniczenia globalnego ocieplenia, mogą mieć utrudniony dostęp do finansowania. Zjawisko to staje się jednym z kluczowych elementów strategii przedsiębiorstw, zmuszając je do przyspieszenia inwestycji w modernizację instalacji i technologie niskoemisyjne.
Regulacje wpływają również na strukturę popytu na produkty petrochemiczne. Rozwój elektromobilności ogranicza zużycie benzyn i oleju napędowego, co w dłuższej perspektywie może prowadzić do spadku zapotrzebowania na tradycyjne paliwa. W tym samym czasie rośnie popyt na zaawansowane materiały do produkcji baterii, kompozyty do lekkich konstrukcji w motoryzacji, izolacje dla energooszczędnych budynków czy komponenty turbin wiatrowych. Zapewnienie odpowiedniego dostosowania portfela produktowego do takich zmian staje się sprawą strategiczną.
Wyzwaniem jest także skala i tempo potrzebnych inwestycji. Wymiana lub głęboka modernizacja istniejących instalacji o żywotności liczonej w dziesięcioleciach wymaga nakładów liczonych w miliardach dolarów. Podejmowanie decyzji inwestycyjnych w warunkach niepewności regulacyjnej, zmieniających się cen surowców i rosnącej konkurencji ze strony alternatywnych technologii jest trudne, ale niezbędne, aby firma mogła utrzymać konkurencyjność w okresie transformacji.
Kierunki zmian technologicznych i modele biznesowe wspierające transformację
Aby sprostać wyzwaniom transformacji energetycznej, przemysł petrochemiczny rozwija szereg inicjatyw, które obejmują zarówno innowacje procesowe, jak i zmiany modeli biznesowych. Celem jest nie tylko redukcja emisji, ale także zwiększenie efektywności zasobowej, rozwój nowych produktów i lepsza integracja z systemem energetycznym, w którym dominującą rolę odgrywać będą **odnawialne źródła**.
Jednym z głównych kierunków jest poprawa efektywności energetycznej procesów. Obejmuje to modernizację pieców krakingowych, zastosowanie zaawansowanych systemów odzysku ciepła, integrację cieplną poszczególnych jednostek procesowych, optymalizację sterowania na podstawie danych w czasie rzeczywistym oraz cyfryzację całych zakładów. W wielu kompleksach przemysłowych wprowadzane są analityczne systemy zarządzania energią, wykorzystujące sztuczną inteligencję do przewidywania zapotrzebowania na energię i proponowania optymalnych scenariuszy pracy instalacji. Zmniejszenie jednostkowego zużycia energii przekłada się bezpośrednio na niższe koszty operacyjne oraz mniejsze emisje CO₂.
Kolejnym obszarem jest elektryfikacja procesów technologicznych. Tam, gdzie do tej pory stosowano spalanie paliw kopalnych do podgrzewania reaktorów czy wytwarzania pary, coraz częściej rozważa się zastąpienie ich elektrycznymi źródłami ciepła, takimi jak grzałki oporowe, piece indukcyjne czy technologie mikrofalowe. Jeśli energia elektryczna pochodzi z odnawialnych źródeł, całkowity ślad węglowy instalacji może zostać istotnie obniżony. W praktyce wymaga to jednak rozbudowy przyłączy do sieci, zapewnienia stabilnych dostaw energii i opracowania nowych materiałów odpornych na inne profile obciążenia termicznego.
Znaczącą rolę zaczyna odgrywać także technologia wychwytywania, wykorzystania i składowania dwutlenku węgla. Projekty **CCUS** (Carbon Capture, Utilization and Storage) obejmują zarówno instalacje wychwytu CO₂ z gazów spalinowych pieców procesowych, jak i z centralnych jednostek wytwarzających wodór czy parę. Wychwycony dwutlenek węgla może być zatłaczany do formacji geologicznych, wykorzystywany do wspomagania wydobycia ropy lub przetwarzany na produkty chemiczne, takie jak metanol, paliwa syntetyczne czy materiały budowlane. Skuteczne wdrożenie tych technologii może znacząco ograniczyć emisje z istniejących instalacji, choć wymaga znacznych nakładów oraz rozwoju odpowiedniej infrastruktury transportowej i magazynowej.
Transformacja energetyczna zmienia także podejście do surowców wykorzystywanych w petrochemii. Obok tradycyjnej ropy i gazu coraz większe znaczenie zyskują biomasowe i odpadowe strumienie węglowe. Pojawiają się koncepcje produkcji olefin z bioetanolu, gliceryny czy olejów roślinnych, a także technologie przetwarzania odpadów plastikowych na surowce wtórne, które mogą być wprowadzane do instalacji krakingowych. Rozwój **gospodarki obiegu** zamkniętego oznacza, że firmy petrochemiczne nie są już jedynie producentami pierwotnych materiałów, ale także uczestnikami systemu recyklingu chemicznego i mechanicznego.
Recykling chemiczny, obejmujący pirolizę, zgazowanie lub depolimeryzację odpadów tworzyw sztucznych, pozwala na przekształcenie mieszanin trudno sortowalnych odpadów w oleje, gazy lub monomery, które mogą zastąpić surowce kopalne w procesach rafineryjnych i petrochemicznych. Dzięki temu możliwe staje się zamknięcie obiegu węgla w łańcuchu wartości tworzyw, ograniczając potrzebę wydobycia nowych zasobów i zmniejszając ilość odpadów trafiających na składowiska. Technologie te znajdują się na różnym etapie rozwoju, od pilotażowego do komercyjnego, ale są postrzegane jako kluczowy element strategii dekarbonizacji sektora.
Nowe modele biznesowe obejmują zacieśnianie współpracy z klientami i partnerami z innych branż. Producenci opakowań, sieci handlowe, firmy logistyczne, samorządy oraz przedsiębiorstwa zajmujące się gospodarowaniem odpadami tworzą konsorcja, które wspólnie projektują opakowania nadające się do recyklingu, optymalizują systemy zbiórki i sortowania oraz inwestują w infrastrukturę przetwarzania. Petrochemia, jako dostawca materiałów i technologii, coraz częściej angażuje się w projektowanie produktów z myślą o minimalizacji śladu środowiskowego w całym cyklu życia.
Transformacja dotyczy również struktury organizacyjnej i kultury przedsiębiorstw. Działy odpowiedzialne za ochronę środowiska i zrównoważony rozwój, które niegdyś funkcjonowały na marginesie struktur korporacyjnych, zyskują strategiczne znaczenie. Firmy tworzą zespoły do spraw innowacji klimatycznych, powołują komitety ds. ESG, ustalają cele emisyjne powiązane z systemami wynagradzania kadry zarządzającej. Transparentne raportowanie wpływu na klimat, wodę i bioróżnorodność staje się elementem budowania zaufania interesariuszy i ważnym narzędziem zarządzania ryzykiem reputacyjnym.
Rola petrochemii w rozwijaniu odnawialnych technologii energetycznych
Transformacja energetyczna nie polega jedynie na stopniowym odchodzeniu od paliw kopalnych. Obejmuje ona również dynamiczny rozwój nowych technologii wytwarzania, magazynowania i przesyłu energii, w których przemysł petrochemiczny odgrywa istotną, choć często niedocenianą rolę. Produkty petrochemiczne stanowią fundamentalne elementy infrastruktury odnawialnych źródeł energii, co sprawia, że sektor ten jest jednym z filarów rozwoju nowego systemu energetycznego.
W energetyce wiatrowej tworzywa sztuczne i kompozyty są wykorzystywane do produkcji łopat turbin, osłon gondoli, elementów konstrukcyjnych i kabli. Żywice epoksydowe, włókna szklane, włókna węglowe i różnego rodzaju polimery zapewniają wysoką wytrzymałość przy niskiej masie, co przekłada się na większą efektywność turbin i niższe koszty produkcji energii. Bez rozwoju tych materiałów trudno byłoby osiągnąć obecne rozmiary i parametry łopat, które w najnowszych instalacjach morskich przekraczają długość 100 metrów.
Podobnie w fotowoltaice kluczową rolę odgrywają folie enkapsulacyjne, warstwy ochronne, ramy i elementy montażowe wykonane z tworzyw polimerowych. Ich zadaniem jest nie tylko ochrona ogniw przed wilgocią, promieniowaniem UV czy uszkodzeniami mechanicznymi, ale także zapewnienie odpowiednich właściwości optycznych i mechanicznych. Rozwój modułów o większej wydajności, lekkich paneli zintegrowanych z materiałami budowlanymi czy elastycznych instalacji dla zastosowań mobilnych jest ściśle związany z innowacjami w obszarze materiałów pochodzenia petrochemicznego.
Równie ważna jest rola petrochemii w rozwoju technologii magazynowania energii. Baterie litowo-jonowe i inne systemy akumulatorowe wykorzystują szereg komponentów wyprodukowanych z surowców petrochemicznych, w tym separatory, elektrolity organiczne, osłony i obudowy. Produkcja wysokiej jakości materiałów polimerowych, odpornych na działanie elektrolitów i zapewniających stabilne parametry w szerokim zakresie temperatur, jest niezbędna dla bezpieczeństwa i trwałości systemów magazynowania. Bez ich dostępności rozwój elektromobilności czy stabilizacja pracy sieci energetycznych o wysokim udziale źródeł odnawialnych byłyby znacznie trudniejsze.
Znaczący wkład petrochemii widoczny jest także w technologii wodoru, który postrzegany jest jako potencjalny nośnik energii w gospodarce neutralnej klimatycznie. Produkcja, magazynowanie i transport wodoru wymagają materiałów odpornych na jego dyfuzyjne właściwości, korozję i zmęczenie mechaniczne. Rury, zbiorniki, uszczelnienia, membrany w ogniwach paliwowych – wszystkie te elementy opierają się na wyspecjalizowanych tworzywach i kompozytach. Rozwój tzw. zielonego wodoru, wytwarzanego z wykorzystaniem odnawialnej energii elektrycznej, stwarza dla sektora petrochemicznego zarówno wyzwania, jak i szanse na wejście w nowe obszary biznesowe związane z technologiami magazynowania i dystrybucji.
Nie można pominąć znaczenia petrochemii w infrastrukturze przesyłu i dystrybucji energii. Izolacje kabli wysokiego napięcia, powłoki antykorozyjne dla rurociągów, elementy izolacyjne w transformatorach czy systemach rozdziału energii – to kolejne przykłady produktów, które umożliwiają bezpieczne i niezawodne funkcjonowanie sieci elektroenergetycznych. W miarę rozwoju inteligentnych sieci, mikrosieci i systemów zarządzania popytem rośnie zapotrzebowanie na zaawansowane materiały o wysokiej odporności dielektrycznej, wytrzymałości termicznej i odporności na warunki środowiskowe.
Rola petrochemii w odnawialnych technologiach energetycznych wiąże się również z projektowaniem systemów recyklingu dla tych instalacji. Łopaty turbin wiatrowych, moduły fotowoltaiczne czy akumulatory mają określony czas życia i po zakończeniu eksploatacji stają się strumieniami odpadów, których zagospodarowanie wymaga nowatorskich rozwiązań materiałowych i technologicznych. Firmy petrochemiczne, dysponujące doświadczeniem w zakresie przerobu złożonych mieszanin węglowych, mogą odegrać ważną rolę w tworzeniu procesów przetwarzania i odzysku surowców z tych zaawansowanych urządzeń.
Włączenie sektora petrochemicznego w rozwój i obsługę odnawialnych technologii energetycznych zmienia tradycyjny obraz tej branży. Z producenta paliw i prostych surowców chemicznych staje się on dostawcą zaawansowanych materiałów funkcjonalnych, a także partnerem technologicznych ekosystemów, obejmujących producentów sprzętu, operatorów sieci, integratorów systemów oraz firmy usługowe. W takim ujęciu petrochemia nie jest jedynie obiektem transformacji energetycznej, lecz jednym z głównych jej współtwórców.
Przyszłość petrochemii w kontekście długoterminowej transformacji energetycznej
Perspektywa kilkudziesięciu lat, w której wiele państw deklaruje osiągnięcie neutralności klimatycznej, wymusza na przedsiębiorstwach petrochemicznych przyjęcie długofalowego podejścia do planowania strategicznego. Pojawiają się pytania o rolę ropy naftowej w przyszłej gospodarce, strukturę produkcji, pożądane kierunki badań i innowacji, a także o sposób integracji z innymi sektorami przemysłu i energetyki. Odpowiedź na nie nie jest jednoznaczna, ale można wskazać kilka trendów, które prawdopodobnie ukształtują przyszłość tej branży.
Po pierwsze, oczekuje się, że udział ropy naftowej wykorzystywanej jako paliwo będzie systematycznie maleć na rzecz zastosowań materiałowych. Rozwój pojazdów elektrycznych, poprawa efektywności energetycznej silników spalinowych, restrykcje dotyczące emisji w transporcie i rosnąca rola transportu publicznego powinny prowadzić do spadku zużycia benzyn i oleju napędowego. Jednocześnie popyt na tworzywa sztuczne, kauczuki syntetyczne, włókna i inne produkty petrochemiczne może nadal rosnąć, zwłaszcza w krajach rozwijających się, gdzie urbanizacja i wzrost klasy średniej napędzają konsumpcję.
W takiej sytuacji rafinerie, które dotychczas koncentrowały się na produkcji paliw, będą musiały przekształcać się w zintegrowane kompleksy petrochemiczne, maksymalizujące wytwarzanie surowców dla przemysłu chemicznego kosztem paliw transportowych. Oznacza to zmianę konfiguracji instalacji, wdrażanie zaawansowanych technologii konwersji frakcji ciężkich na petrochemikalia, a także integrację z recyklingiem surowców odpadowych. Pojęcie rafinerii przyszłości będzie coraz częściej obejmować także jednostki przerobu odpadów plastikowych, biomasy i innych alternatywnych źródeł węgla.
Po drugie, presja na dekarbonizację spowoduje rozwój nisko- i bezemisyjnych procesów produkcji kluczowych chemikaliów bazowych. Produkcja wodoru, amoniaku, metanolu czy olefin będzie stopniowo odchodzić od konwencjonalnych technologii parowego reformingu gazu ziemnego czy krakingu parafin na rzecz elektrycznego krakingu, elektrolizy wody z wykorzystaniem odnawialnego prądu, zgazowania biomasy, fermentacji biotechnologicznej czy wykorzystania dwutlenku węgla jako surowca. Część z tych technologii znajduje się jeszcze na etapie demonstracyjnym, ale rosnące koszty emisji i rozwój infrastruktury dla zielonej energii mogą przyspieszyć ich wdrażanie.
Po trzecie, rosnące znaczenie będzie mieć integracja pomiędzy sektorem petrochemicznym a innymi gałęziami gospodarki w ramach koncepcji gospodarki obiegu zamkniętego. Współpraca z produkcją żywności, przemysłem drzewnym, sektorem odpadów komunalnych czy przemysłem tekstylnym stworzy nowe źródła surowców i możliwości zagospodarowania strumieni odpadowych. Przykładem może być wykorzystanie pozostałości rolniczych jako surowca do produkcji biochemikaliów, czy recykling włókien syntetycznych pochodzących z odzieży i wyrobów technicznych.
Po czwarte, zmieni się sposób postrzegania wartości produktów petrochemicznych. Coraz większą rolę odgrywać będą nie tylko tradycyjne parametry, takie jak wytrzymałość, odporność chemiczna czy cena, ale także ślad węglowy, możliwość recyklingu, zawartość surowców odnawialnych, a nawet wpływ na bioróżnorodność. Klienci przemysłowi, poddani presji regulacyjnej i oczekiwaniom konsumentów, będą domagać się transparentnej informacji o pochodzeniu surowców i sposobie produkcji. To z kolei wymusi na firmach petrochemicznych rozwój systemów śledzenia łańcucha dostaw, certyfikacji i raportowania środowiskowego.
Nie bez znaczenia pozostaje kwestia akceptacji społecznej dla działalności sektora. Konflikty dotyczące lokalizacji nowych instalacji, protesty wobec planów rozbudowy kompleksów petrochemicznych czy krytyka związana z plastikiem jednorazowego użytku pokazują, że relacje z lokalnymi społecznościami, organizacjami ekologicznymi i mediami wymagają znacznie większej uwagi niż w przeszłości. Przejrzystość działań, dialog z interesariuszami, inwestycje w poprawę jakości powietrza i ograniczanie uciążliwości zapachowych stają się ważnym elementem strategii firm, które chcą utrzymać licencję społeczną na prowadzenie działalności.
Na kształt przyszłości petrochemii wpływają także postępy w dziedzinie cyfryzacji i automatyzacji. Wykorzystanie analityki danych, uczenia maszynowego i symulacji procesów pozwala lepiej zarządzać zużyciem energii, surowców i mediów pomocniczych, minimalizując odpady i zwiększając efektywność. Cyfrowe bliźniaki instalacji umożliwiają testowanie różnych scenariuszy pracy bez ryzyka dla bezpieczeństwa, a zaawansowane systemy monitoringu pozwalają na wczesne wykrywanie anomalii, wycieków i awarii. Dzięki temu możliwe staje się nie tylko obniżenie kosztów i emisji, ale także poprawa bezpieczeństwa pracy i ograniczenie ryzyka środowiskowego.
Długoterminowa transformacja nie oznacza, że sektor petrochemiczny zniknie z mapy gospodarczej. Raczej ulegnie głębokiej ewolucji, w wyniku której rola paliw zostanie ograniczona, a na pierwszy plan wysuną się zaawansowane materiały, recykling chemiczny, biochemikalia i rozwiązania wspierające rozwój zeroemisyjnych systemów energetycznych. Firmy, które już dziś inwestują w badania, testują nowe technologie i przebudowują swoje portfele produktowe, mają szansę stać się liderami tej zmiany. Z kolei przedsiębiorstwa opóźniające decyzje mogą napotkać trudności w dostosowaniu się do nowych realiów regulacyjnych i rynkowych.
Transformacja energetyczna, choć stanowi ogromne wyzwanie dla tradycyjnego modelu petrochemii, jest jednocześnie impulsem do innowacji i poszukiwania nowych przewag konkurencyjnych. Branża, która przez dekady budowała swój rozwój na nieograniczonym dostępie do tanich paliw kopalnych, staje dziś przed koniecznością redefinicji własnej tożsamości – od dostawcy surowców energetycznych do jednego z głównych filarów gospodarki niskoemisyjnej. W tym sensie przyszłość petrochemii zależeć będzie w dużej mierze od tego, na ile skutecznie potrafi ona włączyć się w globalny wysiłek budowy systemu energetycznego zgodnego z celami klimatycznymi i oczekiwaniami społecznymi.
