Stop magnezu WE43 to jedna z najbardziej zaawansowanych i perspektywicznych odmian stopów magnezowych, opracowana specjalnie z myślą o wymagających zastosowaniach inżynierskich. Łączy w sobie bardzo niską gęstość, wysoką wytrzymałość właściwą, doskonałą odporność korozyjną i stabilność w podwyższonych temperaturach. Dzięki temu znajduje szerokie zastosowanie w przemyśle lotniczym, kosmicznym, motoryzacyjnym, obronnym, a także coraz częściej w medycynie, gdzie wykorzystuje się jego biozgodność i zdolność do stopniowej degradacji w organizmie. Zrozumienie właściwości, technologii wytwarzania oraz ekonomicznego znaczenia stopu WE43 pozwala lepiej dostrzec, dlaczego ten materiał stał się jednym z kluczowych kierunków rozwoju lekkich konstrukcji i nowoczesnej inżynierii materiałowej.
Charakterystyka i skład stopu magnezu WE43
Oznaczenie WE43 odnosi się do konkretnej grupy stopów magnezowych zawierających głównie itr (Y) oraz pierwiastki ziem rzadkich (tzw. RE – Rare Earth). Litera W oznacza dodatki itru, litera E – pierwiastki ziem rzadkich, natomiast liczba 43 wskazuje w przybliżeniu na procentową zawartość tych dodatków (odpowiednio ok. 4% itru i 3% pierwiastków ziem rzadkich). Bazą stopu jest oczywiście magnez, który stanowi ponad 90% składu chemicznego.
Typowy skład chemiczny (w przybliżeniu) wygląda następująco:
- Mg – ok. 92–94%
- Y – ok. 3,7–4,3%
- RE (najczęściej neodym, gadolin, cer, lantan i inne pokrewne) – ok. 2,4–4%
- Zanieczyszczenia (Fe, Ni, Cu i inne) – utrzymywane na bardzo niskim poziomie, ze względów korozyjnych
Dodatek itru i pierwiastków ziem rzadkich jest kluczowy, ponieważ prowadzi do powstawania stabilnych faz umacniających w strukturze stopu. Fazy te, w postaci wydzieleń międzymetalicznych, odpowiadają za podwyższoną wytrzymałość w temperaturze pokojowej, a także stabilność mechaniczną w temperaturach podwyższonych, sięgających 250–300°C. To wyróżnia WE43 na tle wielu tradycyjnych stopów magnezu, które tracą wytrzymałość powyżej 150–200°C.
Najważniejsze cechy fizyczne i mechaniczne stopu WE43 obejmują:
- Bardzo niską gęstość – około 1,8 g/cm³, co czyni go lżejszym od aluminium (ok. 2,7 g/cm³) i znacznie lżejszym od stali (ok. 7,8 g/cm³).
- Dobrą wytrzymałość na rozciąganie – w zależności od stanu umocnienia, wytrzymałość na rozciąganie może przekraczać 250–300 MPa.
- Wytrzymałość zmęczeniową odpowiednią dla elementów pracujących w warunkach cyklicznych obciążeń, takich jak części lotnicze.
- Podwyższoną odporność korozyjną, zwłaszcza w porównaniu z „czystymi” stopami magnezu lub prostszymi stopami Mg-Al-Zn.
- Dobrą stabilność wymiarową w temperaturach eksploatacyjnych sięgających 250°C.
Struktura metalograficzna stopu WE43, po odpowiednich obróbkach cieplnych, charakteryzuje się drobnoziarnistą osnową magnezową z równomiernie rozłożonymi wydzieleniami faz międzymetalicznych zawierających itr i pierwiastki ziem rzadkich. Drobne ziarna oraz wydzielenia faz umacniających nie tylko zwiększają wytrzymałość, lecz także poprawiają odporność na pełzanie, co ma kluczowe znaczenie w konstrukcjach lotniczych i turbinowych.
Dodatkowym atutem jest dobra odlewność oraz możliwość dostosowania mikrostruktury poprzez kontrolę parametrów krzepnięcia, obróbki cieplnej i ewentualnych procesów odkształceniowych (walcowanie, kucie, wyciskanie). To sprawia, że WE43 można wytwarzać zarówno w postaci precyzyjnych odlewów, jak i prętów, blach czy elementów kutych.
Procesy wytwarzania stopu WE43 i techniki obróbki
Wytwarzanie stopu magnezu WE43 wymaga wysokiej kontroli parametrów procesowych, ponieważ magnez jest metalem silnie reaktywnym, szczególnie w stanie ciekłym. Łatwo ulega utlenianiu, a w niekorzystnych warunkach może nawet ulec samozapłonowi. Dlatego jeden z najistotniejszych aspektów produkcji stopu WE43 stanowi kontrola atmosfery, temperatury oraz zanieczyszczeń.
Topienie i rafinacja stopu
Podstawą procesu jest topienie magnezu wysokiej czystości, do którego wprowadzane są odpowiednio dobrane dodatki stopowe – głównie itr oraz mieszanka pierwiastków ziem rzadkich. Topienie odbywa się najczęściej w piecach gazowych lub elektrycznych, w tyglach odpornych na działanie magnezu. W trakcie topienia stosuje się gazy ochronne (np. mieszanki na bazie azotu, dwutlenku węgla, gazów szlachetnych oraz małych dodatków gazów zmniejszających palność), aby zminimalizować utlenianie i ryzyko zapłonu ciekłego metalu.
Istotne jest także usuwanie zanieczyszczeń niemetalicznych i nieszlachetnych metali ciężkich (Fe, Ni, Cu), ponieważ nawet niewielkie ich ilości mogą znacząco pogorszyć odporność korozyjną stopu. Do rafinacji stosuje się odpowiednie topniki, zabiegi flotacji wtrąceń oraz filtrację ciekłego metalu przed odlewaniem. Często wykorzystuje się specjalne filtry ceramiczne umieszczone w układach wlewowych, które zatrzymują wtrącenia stałe i zapewniają bardziej jednorodną strukturę odlewu.
Odlewanie precyzyjne i półwyrobów
Stop WE43 doskonale nadaje się do odlewania precyzyjnego metodą wytapianych modeli (tzw. metoda traconego wosku), jak również do odlewania w formach metalowych (kokilach) oraz pod ciśnieniem. Wybór technologii zależy od wymagań dotyczących dokładności wymiarowej, złożoności kształtu oraz serii produkcyjnej.
Przykładowe techniki odlewania stosowane dla WE43:
- Odlewanie kokilowe – do produkcji masywnych, ale stosunkowo prostych kształtów, np. obudów, wsporników, elementów nośnych.
- Odlewanie precyzyjne – używane przy skomplikowanych geometrycznie elementach, typowych dla lotnictwa i kosmonautyki, np. wirników, łopatek, uchwytów, łączników.
- Odlewanie pod ciśnieniem – umożliwia wytwarzanie cienkościennych komponentów o wysokiej powtarzalności i dobrej jakości powierzchni.
Po odlaniu elementy poddaje się zwykle obróbce cieplnej, w tym przede wszystkim przesycaniu i starzeniu, aby uzyskać optymalne własności wytrzymałościowe. Proces starzenia prowadzi do powstawania drobnych wydzieleń faz międzywmetalicznych w osnowie magnezowej, co znacząco podnosi twardość, granicę plastyczności oraz ogólną wytrzymałość.
Obróbka plastyczna i kształtowanie
WE43 może być również przerabiany plastycznie, choć jego kształtowanie jest trudniejsze niż wielu klasycznych stopów aluminium. Magnez ma heksagonalną strukturę krystaliczną, co ogranicza liczbę dostępnych systemów poślizgu dyslokacji, szczególnie w niższych temperaturach. W praktyce oznacza to, że najlepsze efekty obróbki plastycznej osiąga się w podwyższonych temperaturach.
Typowe procesy obróbki plastycznej dla WE43 to:
- Wyciskanie – do produkcji prętów, rur, profili o różnorodnych przekrojach. Wyciskanie na gorąco umożliwia otrzymanie wyrobów o dobrych własnościach mechanicznych i jednorodnej strukturze.
- Kucie i matrycowanie – stosowane w przypadku elementów o dużych wymaganiach wytrzymałościowych, np. części nośnych w lotnictwie.
- Walcowanie – do wytwarzania blach i taśm, choć stop ten częściej wykorzystuje się w postaci odlewów lub wyrobów wyciskanych.
Parametry temperatury, prędkości odkształcenia i stopnia zgniotu muszą być ściśle kontrolowane, aby uniknąć pęknięć, nadmiernych naprężeń własnych czy niejednorodności strukturalnych. Odpowiednie schematy obróbki cieplnej po kształtowaniu plastycznym są dobierane w taki sposób, by zminimalizować naprężenia resztkowe i poprawić właściwości zmęczeniowe.
Obróbka skrawaniem i wykończeniowa
Stop WE43 dobrze poddaje się obróbce skrawaniem, zwłaszcza przy użyciu narzędzi o wysokiej ostrości i odpowiedniej geometrii. Ze względu na niewielką twardość w porównaniu z wieloma stopami stali czy niklu, zużycie narzędzi jest stosunkowo niewielkie, ale należy odpowiednio dobrać parametry skrawania, aby uniknąć przegrzewania materiału oraz zjawiska narostu na krawędzi skrawającej.
Przy obróbce mechanicznej magnezu i jego stopów niezwykle istotne jest bezpieczeństwo, gdyż wióry mogą być łatwopalne. Dlatego stosuje się kontrolowane ilości chłodziw, usuwa regularnie nagromadzone wióry i zapewnia odpowiednią wentylację stanowiska pracy. W produkcji części lotniczych po obróbce skrawaniem wykonuje się zwykle dodatkowe zabiegi, takie jak:
- obróbka wykańczająca powierzchni (szlifowanie, polerowanie),
- piaskowanie lub śrutowanie w celu wytworzenia warstwy sprężystej i poprawy własności zmęczeniowych,
- powłoki ochronne, np. konwersyjne, malarskie czy anodowe, w celu podniesienia odporności korozyjnej.
Modyfikacje i warianty stopu WE43
W praktyce przemysłowej stosowane są różne warianty stopu WE43, dostosowane do konkretnych wymagań. Zmienna może być np. zawartość poszczególnych pierwiastków ziem rzadkich, co wpływa na własności w podwyższonych temperaturach, odporność na pełzanie czy podatność na odlewanie. Dla zastosowań medycznych często opracowuje się wersje stopu o specjalnie kontrolowanej czystości biologicznej i skłonie do kontrolowanej biodegradacji w organizmie.
Zastosowania stopu WE43 w przemyśle i jego znaczenie gospodarcze
Ze względu na wyjątkowe połączenie niskiej masy, wysokiej wytrzymałości, odporności korozyjnej i stabilności temperaturowej, stop WE43 zyskał reputację materiału strategicznego. Wykorzystuje się go wszędzie tam, gdzie redukcja masy konstrukcji bez utraty parametrów mechanicznych przynosi wymierne korzyści ekonomiczne i eksploatacyjne.
Lotnictwo i przemysł kosmiczny
Najszersze zastosowanie stop WE43 znalazł w sektorze lotniczym i kosmicznym. W samolotach, śmigłowcach i statkach kosmicznych każdy kilogram masy ma ogromne znaczenie – wpływa na zużycie paliwa, zasięg, ładowność oraz emisję spalin. Zastąpienie cięższych stopów stali lub nawet aluminium lekkim stopem magnezu WE43 może dać istotne oszczędności masy.
Typowe komponenty wykonywane z WE43 w lotnictwie to m.in.:
- obudowy przekładni i skrzyń biegów w silnikach lotniczych i przekładniach śmigłowców,
- wsporniki, uchwyty, łączniki i elementy konstrukcyjne kadłubów,
- elementy wyposażenia kabin, mechanizmy foteli, konstrukcje wsporcze aparatury pokładowej,
- części systemów sterowania, np. obudowy siłowników, elementy mocujące i prowadzące.
W przemyśle kosmicznym stop WE43 wykorzystuje się do elementów satelitów, sond kosmicznych oraz rakiet nośnych. Z jednej strony liczy się tu minimalna masa, z drugiej – odporność na skrajne temperatury, promieniowanie kosmiczne, wibracje startowe oraz próżnię. Wysoka stabilność wymiarowa i dobra wytrzymałość zmęczeniowa stopu sprawiają, że jest on odpowiednim materiałem na precyzyjne struktury nośne, ramy instrumentów naukowych czy obudowy systemów napędowych.
W zastosowaniach kosmicznych, gdzie koszty wyniesienia ładunku na orbitę liczone są w tysiącach dolarów za kilogram, redukcja masy przy zachowaniu wysokiej niezawodności konstrukcji jest jednym z kluczowych celów projektowych. Dlatego stop WE43, mimo że droższy od wielu innych stopów, może w skali całego projektu przynieść znaczne oszczędności finansowe.
Motoryzacja i pojazdy specjalne
W sektorze motoryzacyjnym stop WE43 nie jest jeszcze tak szeroko rozpowszechniony jak w lotnictwie, głównie ze względu na koszty i bardziej masowy charakter produkcji samochodów osobowych. Jednak w segmencie pojazdów premium, sportowych, wyścigowych oraz specjalistycznych (wojskowych, terenowych, rajdowych) coraz częściej sięga się po rozwiązania oparte na magnezie.
Możliwe i stosowane zastosowania w motoryzacji to m.in.:
- lekkie elementy silników – obudowy skrzyń korbowych, pokrywy, obudowy przekładni pomocniczych,
- konstrukcje zawieszenia, wsporniki, belki pomocnicze, elementy układu kierowniczego,
- konstrukcje foteli, ramy desek rozdzielczych, elementy wnętrza wymagające wysokiej sztywności przy małej masie,
- komponenty układów hamulcowych, obudowy zacisków czy pomp, gdzie liczy się redukcja masy nieresorowanej.
Redukcja masy pojazdu przekłada się bezpośrednio na mniejsze zużycie paliwa lub, w przypadku pojazdów elektrycznych, na większy zasięg. Wraz z zaostrzaniem norm emisji spalin i rosnącymi wymaganiami w zakresie efektywności energetycznej, wykorzystanie lekkich stopów, w tym właśnie WE43, staje się coraz bardziej atrakcyjne. Oprócz zalet mechanicznych, stop ten charakteryzuje się także dobrą stabilnością wymiarową i odpornością na warunki eksploatacyjne pojazdów (drgania, wahania temperatur, wilgoć), co umożliwia jego stosowanie w newralgicznych podzespołach.
Przemysł obronny i wojskowy
W sektorze obronnym lekkość, wytrzymałość i odporność na obciążenia dynamiczne mają szczególne znaczenie. Stop WE43 wykorzystywany jest w produkcji elementów uzbrojenia, wyposażenia żołnierzy oraz sprzętu wojskowego, w tym:
- konstrukcji optoelektronicznych przyrządów celowniczych i obserwacyjnych,
- obudów systemów łączności i kontroli,
- części amunicji specjalnej oraz precyzyjnych mechanizmów sterujących,
- ram i elementów pancerza lekkiego, gdzie kluczowy jest stosunek wytrzymałości do masy.
W pojazdach wojskowych i bezzałogowych platformach lądowych czy powietrznych, każda oszczędność masy pozwala albo zwiększyć ochronę balistyczną, albo poprawić mobilność i manewrowość. Materiały takie jak WE43 umożliwiają optymalizację tych parametrów bez rezygnacji z trwałości eksploatacyjnej.
Nowoczesna medycyna i implanty biodegradowalne
Jednym z najbardziej fascynujących obszarów zastosowania stopu WE43 jest medycyna, zwłaszcza w dziedzinie implantów ortopedycznych i naczyniowych. Magnez jest pierwiastkiem naturalnie występującym w organizmie człowieka i odgrywa ważną rolę w gospodarce mineralnej kości, przewodnictwie nerwowym oraz procesach metabolicznych. Stopienie tej właściwości z możliwością projektowania kontrolowanej biodegradacji metalicznego implantu otwiera drogę do nowej generacji wyrobów medycznych.
Stop WE43 może być stosowany jako materiał na:
- śruby kostne, płyty i gwoździe śródszpikowe, które po spełnieniu swojej roli w stabilizacji złamania mogą stopniowo ulegać rozpuszczeniu,
- pierścienie i stenty naczyniowe, zwłaszcza w zastosowaniach, gdzie po pewnym czasie obecność trwałego implantu metalowego nie jest już konieczna,
- elementy mocujące w chirurgii kręgosłupa oraz w chirurgii szczękowo-twarzowej.
Kluczową zaletą jest tutaj uniknięcie konieczności drugiej operacji w celu usunięcia implantu, co zmniejsza ryzyko powikłań, skraca czas hospitalizacji i obniża koszty leczenia. Biodegradacja stopu WE43 musi jednak przebiegać w ściśle kontrolowany sposób – zbyt szybkie rozpuszczanie powodowałoby utratę stabilności mechanicznej implantu, zbyt wolne zaś ograniczałoby korzyści wynikające z jego stosowania. Dlatego wersje medyczne stopu, często modyfikowane i odpowiednio przetwarzane, stanowią przedmiot intensywnych badań materiałoznawczych i klinicznych.
Znaczenie gospodarcze i rynkowe stopu WE43
Choć globalnie produkcja stopu WE43 stanowi niewielki odsetek całkowitej produkcji metali i stopów lekkich, jego znaczenie gospodarcze jest nieproporcjonalnie duże ze względu na strategiczny charakter zastosowań. Materiał ten jest używany w sektorach o wysokiej wartości dodanej, takich jak lotnictwo, kosmonautyka, obronność i zaawansowana medycyna – branżach mających kluczowy wpływ na rozwój technologiczny i konkurencyjność gospodarek.
Warto zwrócić uwagę na kilka aspektów ekonomicznych:
- Wysoka cena stopu i surowców – itr i pierwiastki ziem rzadkich są relatywnie drogie, a ich wydobycie i rafinacja wymagają zaawansowanych technologii oraz stabilnych łańcuchów dostaw.
- Uzależnienie od dostawców surowców – kraje dysponujące złożami rzadkich metali ziem rzadkich mają strategiczną przewagę, co wpływa na politykę surowcową państw oraz firm.
- Rosnące zapotrzebowanie w związku z rozwojem przemysłu kosmicznego i pojazdów lekkich – miniaturyzacja satelitów, rozwój konstelacji telekomunikacyjnych i obserwacyjnych, a także ekspansja sektora „New Space” generują popyt na lekkie, wytrzymałe materiały konstrukcyjne.
- Wysoka bariera wejścia technologicznego – produkcja WE43 wymaga nie tylko dostępu do surowców, ale też odpowiedniej infrastruktury odlewniczej, kontroli jakości i know-how, co ogranicza liczbę producentów.
W wielu krajach rozwój technologii wytwarzania i zastosowań stopów magnezu, w tym WE43, jest wspierany przez programy badawczo-rozwojowe, granty i inicjatywy strategiczne związane z bezpieczeństwem narodowym oraz transformacją energetyczną. Prowadzi się liczne projekty mające na celu:
- optymalizację właściwości materiału przy niższej zawartości pierwiastków drogich i deficytowych,
- doskonalenie technologii odlewania i obróbki,
- opracowanie recyklingu stopów magnezu zawierających pierwiastki ziem rzadkich,
- integrację konstrukcji z WE43 z kompozytami, polimerami i innymi metalami w ramach projektów lekkich struktur hybrydowych.
Znaczenie gospodarcze ma także aspekt ekologiczny: lżejsze konstrukcje to mniejsze zużycie paliwa, niższe emisje dwutlenku węgla oraz mniejszy ślad środowiskowy transportu. W tym sensie rozwój zastosowań stopu WE43 wpisuje się w szerszy trend dążenia do zrównoważonej, niskoemisyjnej gospodarki.
Perspektywy rozwoju i wyzwania związane z zastosowaniem WE43
Potencjał rozwojowy stopu WE43 jest ściśle związany z postępem w zakresie technologii materiałowych, potrzeb przemysłu oraz regulacji dotyczących efektywności energetycznej i ochrony środowiska. Równocześnie wykorzystanie tego stopu wiąże się z szeregiem wyzwań technologicznych, ekonomicznych i środowiskowych.
Rozwój technologii wytwarzania i obróbki
Jednym z istotnych kierunków badań jest doskonalenie metod przetwarzania WE43 w taki sposób, aby poprawić jego własności mechaniczne, zmniejszyć wrażliwość na wady odlewnicze oraz zwiększyć powtarzalność jakości. Obejmuje to:
- zastosowanie symulacji numerycznych w projektowaniu procesów odlewania, aby lepiej kontrolować krzepnięcie, unikać porowatości skurczowej i segregacji,
- rozwój technik przyrostowych (druk 3D) dla stopów magnezu, w tym WE43, co mogłoby umożliwić wytwarzanie bardzo złożonych geometrii z minimalną ilością odpadu,
- modyfikację składu chemicznego i procedur obróbki cieplnej w celu zwiększenia odporności na pełzanie oraz własności zmęczeniowych.
Produkcja przyrostowa stopów magnezu jest szczególnie interesująca, gdyż potencjalnie pozwala na wytwarzanie lekkich kratownicowych struktur o wysokim współczynniku sztywności do masy. W połączeniu z właściwościami stopu WE43 może to otworzyć nowe możliwości w projektowaniu komponentów lotniczych, kosmicznych i medycznych.
Aspekty bezpieczeństwa i środowiskowe
Wykorzystanie magnezu wiąże się nieodłącznie z kwestiami bezpieczeństwa pożarowego, głównie w procesach przetwarzania oraz w sytuacjach awaryjnych w eksploatacji. Dlatego rozwija się:
- technologie zabezpieczenia powierzchni, poprawiające odporność na zapłon w wysokich temperaturach,
- procedury gaszenia pożarów magnezu, który wymaga innych środków niż klasyczne pożary metali czy tworzyw,
- standardy konstrukcyjne i normy dla materiałów magnezowych w lotnictwie i motoryzacji.
Od strony środowiskowej wyzwaniem jest zapewnienie zrównoważonego pozyskiwania itru i pierwiastków ziem rzadkich. Ich wydobycie i przetwarzanie może wiązać się z istotnymi oddziaływaniami na środowisko, jeżeli nie jest prowadzone zgodnie z rygorystycznymi normami. Z tego powodu:
- rośnie nacisk na recykling stopów zawierających RE, aby zamykać obieg pierwiastków i ograniczać eksploatację nowych złóż,
- poszukuje się alternatywnych składników stopowych, które choć częściowo mogłyby zastąpić najdroższe i najbardziej problematyczne pierwiastki,
- prowadzi się ocenę cyklu życia (LCA) komponentów magnezowych, aby całościowo ocenić bilans korzyści środowiskowych i kosztów.
Integracja z innymi materiałami i projektowanie wielomateriałowe
W nowoczesnych konstrukcjach coraz rzadziej wykorzystuje się jeden materiał w izolacji. Częściej powstają układy wielomateriałowe, łączące np. stopy magnezu z aluminium, stalą, tytanem lub kompozytami polimerowymi. WE43 w takich układach może pełnić rolę materiału rdzeniowego lub strukturalnego, otaczanego powłokami lub elementami z innych materiałów dla ochrony przed korozją galwaniczną czy uszkodzeniami mechanicznymi.
Wyzwanie stanowi:
- dobór odpowiednich połączeń (spawanie, zgrzewanie, klejenie, łączenia mechaniczne), aby uniknąć korozji kontaktowej i zapewnić trwałość złącza,
- projektowanie geometrii tak, by wykorzystać maksimum zalet WE43 (np. w strefach wymagających lekkości) przy jednoczesnym zastosowaniu innych materiałów tam, gdzie niezbędna jest wyjątkowo wysoka odporność na zużycie czy temperatura,
- opracowanie norm i wytycznych dotyczących zachowania wielomateriałowych struktur w całym okresie ich eksploatacji.
W obszarze medycyny integracja dotyczy także współistnienia implantu magnezowego z tkankami biologicznymi i innymi biomateriałami (ceramiką, polimerami bioresorbowalnymi, powłokami bioaktywnymi). Projektuje się kompozyty, w których rdzeń z WE43 zapewnia początkową wytrzymałość, a otaczające powłoki regulują szybkość biodegradacji i sprzyjają procesom osteointegracji.
Rola badań naukowych i współpracy przemysł–nauka
Rozwój stopu WE43 jest ściśle związany z dynamiką badań naukowych w dziedzinie inżynierii materiałowej, fizyki metali i technologii wytwarzania. Obejmuje on:
- badania struktury i własności w skali mikro i nano (np. mikroskopia elektronowa, tomografia rentgenowska, techniki dyfrakcyjne),
- modelowanie numeryczne zachowania materiału w warunkach eksploatacyjnych: zmęczenie, pełzanie, pękanie, korozja,
- testy w warunkach przyspieszonych, umożliwiające prognozowanie trwałości elementów w długim okresie czasu.
Niezbędna jest ścisła współpraca między ośrodkami badawczymi, producentami stopu, firmami przetwórczymi oraz końcowymi użytkownikami (np. producentami samolotów, pojazdów, wyrobów medycznych). Tylko w ten sposób można kompleksowo uwzględnić wymagania eksploatacyjne, aspekty kosztowe i ograniczenia technologiczne, a następnie przełożyć je na realne, rynkowe zastosowania.
Stop magnezu WE43 pozostaje jednym z najbardziej zaawansowanych i wszechstronnych lekkich materiałów konstrukcyjnych. Jego znaczenie będzie prawdopodobnie rosło wraz z globalnym dążeniem do dalszej redukcji masy konstrukcji, poprawy efektywności energetycznej i rozwoju technologii wysokich – od lotów kosmicznych, przez transport, aż po implantologię i spersonalizowaną medycynę regeneracyjną.
