Początki firmy Glencore to fascynująca opowieść o powojennej odbudowie gospodarczej, rosnącym zapotrzebowaniu na surowce i dynamicznie rozwijającym się handlu międzynarodowym. Przedsiębiorstwo to, dziś uważane za jednego z największych graczy w globalnym sektorze wydobywczym i handlu towarami, powstało jako stosunkowo niewielka firma brokerska, skoncentrowana na niszowych rynkach metali i surowców energetycznych. Z czasem przekształciła się w międzynarodową potęgę, kontrolującą rozległe łańcuchy dostaw i dysponującą własną infrastrukturą wydobywczą, logistyczną i przetwórczą. Historia Glencore to nie tylko dzieje imponującego wzrostu gospodarczego, lecz także przykład ścisłego splecenia **surowców** z geopolityką, ryzykiem, kontrowersjami i kwestiami etycznymi, które do dziś kształtują obraz światowego rynku.

Geneza Glencore – od Marc Rich & Co do globalnego tradera

Historia Glencore zaczyna się formalnie w 1974 roku, kiedy to znany handlarz surowcami Marc Rich, wraz z kilkoma wspólnikami, założył firmę Marc Rich & Co AG w szwajcarskim Zug. Celem przedsiębiorstwa było wykorzystanie rosnącego zapotrzebowania na **ropę** naftową, metale i inne towary podstawowe, a także luk regulacyjnych i politycznych, które pozwalały osiągać wysokie marże w handlu międzynarodowym. Marc Rich miał już wówczas bogate doświadczenie zdobyte w firmie Philipp Brothers, jednym z kluczowych domów handlowych tamtego okresu. Tam nauczył się, że sukces w sektorze surowcowym wynika z połączenia informacji, szybkości działania, gotowości do podejmowania ryzyka oraz dostępu do sieci kontaktów politycznych i biznesowych.

W latach 70. XX wieku świat przechodził gwałtowne przemiany. Kryzysy naftowe, powstawanie OPEC i rosnąca nacjonalizacja zasobów naturalnych sprawiły, że tradycyjny model handlu surowcami przestawał wystarczać. Marc Rich & Co zbudowała swoją przewagę, wchodząc na rynki uznawane wówczas za trudne lub wręcz niedostępne z powodów politycznych. Firma handlowała z krajami znajdującymi się pod sankcjami, z państwami objętymi konfliktami i reżimami autorytarnymi. W ten sposób zdobywała dostęp do **ropy**, metali oraz innych surowców po cenach znacznie niższych niż na wolnym rynku, a następnie sprzedawała je z dużym zyskiem.

Już w pierwszej dekadzie działalności przedsiębiorstwo rozwinęło się z niewielkiej kancelarii handlowej w liczącego się gracza na rynku fizycznego handlu surowcami. Kluczową cechą modelu biznesowego była zdolność do obsługi tzw. transakcji trudnych – wymagających złożonych rozwiązań finansowych, logistycznych i prawnych, a także dużej tolerancji na ryzyko reputacyjne. Marc Rich & Co zyskała reputację firmy, która potrafi zapewnić dostawy, nawet gdy inne podmioty uznawały daną operację za niewykonalną. Było to szczególnie widoczne w okresach napięć geopolitycznych, kiedy stabilność i ciągłość dostaw stawały się towarem równie ważnym jak same surowce.

W tym czasie firma koncentrowała się przede wszystkim na handlu **metalami** nieżelaznymi – miedzią, cynkiem, ołowiem, aluminium – a także na ropie i produktach ropopochodnych. Istotnym elementem strategii był rozwój kontaktów w krajach rozwijających się, które dopiero rozpoczynały eksploatację własnych zasobów. Marc Rich & Co oferowała im dostęp do globalnych rynków, finansowanie i know-how w zakresie logistyki. W zamian uzyskiwała długoterminowe kontrakty na sprzedaż ich produkcji. Ten model, oparty na połączeniu finansowania, handlu i doradztwa, stanie się później jednym z fundamentów rozszerzonej działalności Glencore.

Równocześnie dynamiczny rozwój przedsiębiorstwa szedł w parze z narastającą kontrowersją wokół jego założyciela. Marc Rich był oskarżany m.in. o omijanie sankcji nałożonych na Iran oraz o nielegalne transakcje w okresie reżimu apartheidu w Republice Południowej Afryki. Konflikt z władzami Stanów Zjednoczonych doprowadził do wydania przeciwko niemu aktu oskarżenia w latach 80., obejmującego m.in. zarzuty uchylania się od podatków. Sam Rich przeniósł się do Szwajcarii, unikając ekstradycji. Choć te wydarzenia miały ogromny wpływ na wizerunek firmy, nie zatrzymały jej ekspansji na kolejne segmenty rynku surowcowego.

W 1994 roku, po serii napięć i sporów wewnętrznych, doszło do znaczącej zmiany w strukturze własnościowej. Grupa menedżerów i traderów wykupiła udziały Marca Richa, a firma zmieniła nazwę na Glencore, co w skrócie odnosiło się do Global Energy Commodity Resources. Ta transformacja była nie tylko zabiegiem marketingowym, ale także symbolicznym odcięciem się od kontrowersyjnej przeszłości i próbą budowy wizerunku bardziej sformalizowanego, korporacyjnego podmiotu. Jednocześnie zachowany został agresywny, zorientowany na ryzyko charakter działalności, który wciąż stanowił o przewadze konkurencyjnej przedsiębiorstwa.

Rozwój struktury handlowej i przejście w stronę integracji pionowej

Po rebrandingu na Glencore w połowie lat 90. firma wkroczyła w nową fazę rozwoju. Dotychczas była przede wszystkim pośrednikiem w obrocie fizycznymi towarami – organizowała dostawy, zawierała kontrakty, zarządzała ryzykiem cenowym za pomocą instrumentów finansowych. Jednak rosnąca konkurencja na rynku handlu, a także coraz większa zmienność cen surowców, wymusiły poszukiwanie bardziej stabilnych źródeł przychodów i zysków. Odpowiedzią stała się **integracja** pionowa, czyli przechodzenie od samego handlu do kontrolowania kolejnych ogniw łańcucha wartości – od wydobycia, przez przetwarzanie, aż po logistykę i dystrybucję.

W praktyce oznaczało to inwestowanie w udziały w kopalniach, hutach, zakładach przetwórczych i portach przeładunkowych. Glencore, dysponując potężnym kapitałem obrotowym oraz dostępem do instytucji finansowych, zaczęła oferować producentom surowców nie tylko usługi handlowe, lecz także finansowanie i wsparcie inwestycyjne. W zamian uzyskiwała częściową kontrolę nad produkcją, udział w zyskach oraz pierwszeństwo w zakupie wydobywanych surowców. Taki model dawał firmie większą stabilność, ponieważ pozwalał korzystać zarówno z marż handlowych, jak i z zysków operacyjnych z wydobycia i przetwórstwa.

Szczególnie intensywnie Glencore rozwijała się w sektorze metali nieżelaznych i ropy naftowej. Firma zwiększała swoje zaangażowanie w kopalnie miedzi i kobaltu w Afryce, zyskując dostęp do złóż o strategicznym znaczeniu dla przemysłu elektronicznego i motoryzacyjnego. W tym samym czasie budowała pozycję w sektorze węgla energetycznego i koksującego, który pozostawał kluczowy dla produkcji stali i wytwarzania energii elektrycznej, szczególnie w krajach azjatyckich. Dodatkowo inwestowała w infrastrukturę transportową – terminale portowe, składy magazynowe i flotę transportową – co pozwalało jej nie tylko na ograniczanie kosztów, lecz także na elastyczne reagowanie na zmiany popytu.

Rozbudowana sieć handlowa Glencore rozciągała się na wszystkie kontynenty. W krajach produkujących surowce firma budowała relacje z rządami, przedsiębiorstwami państwowymi i lokalnymi operatorami. W krajach konsumenckich – głównie w Europie, Ameryce Północnej i Azji – koncentrowała się na współpracy z koncernami przemysłowymi, rafineriami, hutami i producentami energii. Glencore stała się kluczowym pośrednikiem, który potrafił szybko zorganizować dostawy między odległymi regionami świata, wykorzystując swoją wiedzę o warunkach rynkowych, koszcie frachtu, przepisach celnych i preferencjach klientów.

W miarę jak firma poszerzała swój portfel aktywów, narastało znaczenie zaawansowanych narzędzi zarządzania ryzykiem. Ceny surowców cechują się dużą zmiennością, a Glencore, dysponując rozbudowanym działem tradingowym, kształtowała swoją strategię tak, aby bilansować pozycje fizyczne i finansowe. Handlowcy firmy wykorzystywali kontrakty terminowe, opcje i inne instrumenty pochodne do zabezpieczania się przed spadkami cen oraz do spekulacji w sytuacjach, gdy spodziewali się korzystnych ruchów rynkowych. Połączenie wiedzy o rzeczywistych przepływach towarów z aktywnością na rynkach finansowych dawało Glencore przewagę nad stricte finansowymi graczami, którzy nie mieli bezpośredniego dostępu do fizycznych aktywów.

Ważnym elementem rozwoju było także wejście Glencore w ogólnoświatową sieć rafinerii, hut i zakładów przetwórczych. Firma przygotowywała się w ten sposób do nadchodzącej epoki rosnącej konkurencji o surowce wysokiej jakości, a także do wymogów środowiskowych, nakazujących ograniczanie emisji i poprawę efektywności energetycznej. Inwestując w technologie oczyszczania i przetwarzania, Glencore poszerzała swoją ofertę o produkty o wyższej wartości dodanej – od specjalistycznych stopów metali po zaawansowane komponenty dla przemysłu chemicznego i energetyki.

Ta faza integracji pionowej oznaczała zarazem rosnącą złożoność wewnętrznej struktury organizacyjnej. Glencore przestała być wyłącznie firmą handlową i stała się globalną korporacją, łączącą działalność górniczą, przemysłową i logistyczną. Wymagało to tworzenia bardziej formalnych procedur zarządzania, kontroli ryzyka, ładu korporacyjnego i raportowania. Choć firma wciąż pozostawała prywatna – kontrolowana przez wąskie grono partnerów, głównie pracowników wyższych szczebli – rozpoczęto proces dostosowywania standardów do wymagań potencjalnych inwestorów zewnętrznych i instytucji finansowych.

Ekspansja w górnictwie – kluczowe przejęcia i inwestycje

Kluczowym etapem w historii Glencore była intensyfikacja inwestycji w górnictwo na przełomie XX i XXI wieku. Firma postawiła na systematyczne zwiększanie kontroli nad źródłami wydobycia, szczególnie w przypadku miedzi, kobaltu, cynku, niklu oraz węgla. Umożliwiało to nie tylko bezpośredni udział w zyskach z eksploatacji złóż, lecz także zapewniało większą przewidywalność podaży, co w handlu surowcami ma znaczenie zasadnicze. Dzięki temu Glencore mogła budować długoterminowe relacje z odbiorcami, gwarantując stabilne dostawy niezależnie od wahań rynkowych.

Jednym z najbardziej znaczących kierunków ekspansji były kraje afrykańskie. Kontynent ten posiada jedne z najbogatszych złóż metali nieżelaznych, a jednocześnie charakteryzuje się złożonymi uwarunkowaniami politycznymi, prawnymi i społecznymi. Glencore, mając doświadczenie w funkcjonowaniu na rynkach wysokiego ryzyka, wykorzystywała swoją elastyczność i sieć kontaktów, aby uzyskiwać dostęp do koncesji wydobywczych i zawierać umowy z rządami oraz lokalnymi partnerami. Szczególne znaczenie miały inwestycje w Demokratycznej Republice Konga, będącej jednym z najważniejszych na świecie producentów kobaltu i miedzi, kluczowych dla przemysłu baterii i elektroniki.

Równolegle firma rozwijała działalność w sektorze węgla, zwłaszcza w Australii, Kolumbii i Afryce Południowej. Węgiel pozostawał przez wiele dekad filarem globalnej energetyki i hutnictwa, a Glencore, inwestując w kopalnie odkrywkowe i głębinowe, ustanowiła się jako jeden z największych eksporterów tego surowca. Kontrola nad wydobyciem, transportem i handlem pozwalała firmie na optymalizację łańcucha dostaw, a także na wykorzystywanie różnic cenowych między rynkami regionowymi. W miarę pojawiania się regulacji klimatycznych i presji ze strony opinii publicznej, sektor węglowy stawał się jednak coraz bardziej kontrowersyjny, co w dłuższej perspektywie miało istotnie wpłynąć na reputację Glencore.

Istotnym momentem w historii rozwoju górniczego Glencore była decyzja o połączeniu się z koncernem Xstrata, specjalizującym się w wydobyciu m.in. miedzi, węgla, cynku i niklu. Choć formalnie fuzja ta miała miejsce później, jej przygotowanie wymagało lat strategicznego planowania, negocjacji i stopniowego zwiększania udziałów. Jeszcze zanim doszło do pełnej integracji, Glencore posiadała wyraźny udział w strukturze właścicielskiej Xstrata i wpływała na kierunki jej rozwoju. Dlatego wiele inwestycji górniczych tamtego okresu było już de facto skoordynowanych z długoterminową wizją tworzenia zintegrowanego giganta surowcowego.

Ekspansji w górnictwie towarzyszyły znaczne wyzwania finansowe i operacyjne. Projekty wydobywcze są kapitałochłonne, wymagają wysokich nakładów początkowych na badania geologiczne, infrastrukturę, sprzęt oraz spełnienie wymogów środowiskowych. Glencore korzystała z połączenia własnych zasobów finansowych, kredytów bankowych, emisji obligacji oraz różnorodnych struktur finansowania projektowego. W wielu przypadkach firma wchodziła w partnerstwa z innymi korporacjami lub instytucjami państwowymi, dzieląc ryzyko i koszty. Dzięki temu była w stanie realizować inwestycje na dużą skalę, sięgającą miliardów dolarów.

Jednocześnie rosnąca obecność Glencore w górnictwie wiązała się z narastającą krytyką ze strony organizacji pozarządowych, społeczności lokalnych i części inwestorów. Zarzuty dotyczyły m.in. warunków pracy w kopalniach, wpływu na środowisko, relacji z rządami państw o słabej infrastrukturze instytucjonalnej oraz przejrzystości finansowej. Firma musiała zmierzyć się z oskarżeniami o przyczynianie się do degradacji środowiska, naruszanie praw człowieka oraz korzystanie z niejasnych praktyk podatkowych. Te kontrowersje stały się jednym z istotnych wątków w historii Glencore, pokazując, jak trudno jest łączyć agresywną ekspansję w sektorze wydobywczym z rosnącymi oczekiwaniami społecznymi i regulacyjnymi.

Debiut giełdowy i fuzja z Xstrata – narodziny surowcowego kolosa

Przez większą część swojej historii Glencore pozostawała spółką prywatną, kontrolowaną przez stosunkowo wąskie grono partnerów i menedżerów. Taka struktura własnościowa pozwalała na dużą elastyczność, szybkie podejmowanie decyzji i ograniczoną transparentność wobec opinii publicznej. Jednak rosnąca skala działalności, potrzeby kapitałowe oraz chęć wzmocnienia pozycji w sektorze górniczym doprowadziły do decyzji o wejściu na giełdę. Debiut giełdowy miał też umożliwić dotychczasowym udziałowcom realizację części zysków poprzez sprzedaż akcji inwestorom instytucjonalnym.

W 2011 roku Glencore przeprowadziła ofertę publiczną, notując swoje akcje na giełdach w Londynie i Hongkongu. Było to jedno z największych IPO w historii brytyjskiego rynku kapitałowego, a wartość firmy sięgnęła dziesiątek miliardów dolarów. Wejście na giełdę wymagało od Glencore znaczącego zwiększenia poziomu przejrzystości – publikowania szczegółowych raportów finansowych, ujawniania struktury własności, opisywania głównych ryzyk i strategii. Zaczęto też w większym stopniu akcentować kwestie ładu korporacyjnego, polityki zgodności z regulacjami i odpowiedzialności społecznej.

Debiut giełdowy był zarazem zapowiedzią jeszcze większej transformacji – planowanej fuzji z Xstrata. Obie spółki były ze sobą blisko powiązane właścicielsko i biznesowo, ale formalne połączenie miało stworzyć jeden z największych konglomeratów surowcowych na świecie. Koncepcja polegała na połączeniu rozbudowanej sieci handlowej Glencore z ogromnym portfelem aktywów górniczych Xstrata, obejmującym m.in. kopalnie miedzi, cynku, niklu i węgla w różnych częściach globu. Taki podmiot miał być w stanie kontrolować znaczną część łańcucha wartości – od wydobycia, przez przetwórstwo, aż po globalny handel.

Proces fuzji był jednak złożony i napotkał na szereg przeszkód regulacyjnych oraz politycznych. Organy antymonopolowe w wielu krajach analizowały, czy połączenie nie doprowadzi do nadmiernej koncentracji rynku w niektórych segmentach surowców. Dodatkowo część akcjonariuszy Xstrata obawiała się, że warunki transakcji są dla nich niekorzystne oraz że menedżerowie Glencore uzyskają zbyt dużą kontrolę nad połączonym podmiotem. Negocjacje trwały wiele miesięcy, obejmując korekty struktury oferty, ustalenie szczegółów dotyczących zarządu lub rady dyrektorów oraz zobowiązania wobec regulatorów.

Ostatecznie, w 2013 roku, doszło do finalizacji fuzji i powstania grupy Glencore Xstrata, która później powróciła do krótszej nazwy Glencore. Nowy koncern stał się jednym z największych na świecie podmiotów w sektorze surowcowym, łącząc funkcje giganta górniczego i jednego z czołowych globalnych traderów. Zasoby grupy obejmowały setki projektów wydobywczych, zakłady przetwórcze, rafinerie, terminale portowe, magazyny i flotę transportową, a także rozbudowaną sieć biur handlowych obsługujących klientów na wszystkich kontynentach.

Integracja tak ogromnych struktur organizacyjnych była przedsięwzięciem skomplikowanym i czasochłonnym. Konieczne było ujednolicenie systemów zarządzania, procedur bezpieczeństwa, standardów środowiskowych i polityk personalnych. Należało również zoptymalizować portfel aktywów – niektóre kopalnie, projekty rozwojowe czy zakłady przetwórcze mogły okazać się redundantne lub nierentowne w kontekście nowej, zintegrowanej strategii. Glencore musiała podejmować decyzje o sprzedaży, zamykaniu lub restrukturyzacji części przedsięwzięć, aby skoncentrować się na najbardziej perspektywicznych obszarach.

Połączenie z Xstrata wywołało jednocześnie wzmożone zainteresowanie Glencore ze strony opinii publicznej, mediów, organizacji ekologicznych i regulatorów. Z jednej strony firma prezentowała się jako efektywny, globalny dostawca **surowców** niezbędnych dla nowoczesnej gospodarki – od infrastruktury i energetyki, po elektronikę i motoryzację. Z drugiej strony krytycy wskazywali na skalę potencjalnych oddziaływań środowiskowych i społecznych, jakie niesie ze sobą działalność takiego konglomeratu. Wzrosło też zainteresowanie praktykami podatkowymi Glencore, szczególnie w kontekście złożonych struktur korporacyjnych z wykorzystaniem jurysdykcji o korzystnych reżimach fiskalnych.

Kryzysy, kontrowersje i dostosowanie do nowych realiów rynkowych

W latach po fuzji z Xstrata Glencore musiała stawić czoła zarówno wyzwaniom rynkowym, jak i rosnącej presji regulacyjnej oraz reputacyjnej. Jednym z kluczowych momentów był gwałtowny spadek cen surowców w połowie drugiej dekady XXI wieku, związany m.in. z hamowaniem wzrostu gospodarczego w Chinach oraz nadpodażą niektórych metali i produktów energetycznych. Jako firma o wysokim poziomie zadłużenia, wynikającym z wcześniejszych inwestycji i przejęć, Glencore szczególnie odczuła skutki tej dekoniunktury.

Spadek cen miedzi, węgla i innych surowców ograniczył przepływy pieniężne, co wymagało zdecydowanych działań restrukturyzacyjnych. Glencore ogłosiła program redukcji zadłużenia, obejmujący m.in. sprzedaż części aktywów, ograniczenie wydatków inwestycyjnych, emisję akcji oraz cięcia kosztów operacyjnych. Podjęto decyzje o wstrzymaniu produkcji w niektórych kopalniach, szczególnie tam, gdzie koszty wydobycia były relatywnie wysokie w stosunku do cen rynkowych. Działania te miały na celu poprawę stabilności finansowej i zachowanie zdolności do obsługi zobowiązań.

Równocześnie Glencore była obiektem śledztw i postępowań prowadzonych przez instytucje regulacyjne w różnych krajach. Zarzuty dotyczyły m.in. możliwych naruszeń przepisów antykorupcyjnych, manipulacji na rynkach towarowych, a także nieprawidłowości podatkowych. Organy nadzoru w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii czy Szwajcarii badały działalność firmy w niektórych regionach świata, analizując jej kontrakty, przepływy finansowe i relacje z partnerami lokalnymi. Kilka z tych spraw zakończyło się wysokimi karami finansowymi i koniecznością wprowadzenia dodatkowych procedur zgodności wewnętrznej.

Kontrowersje otaczały również wpływ działalności Glencore na lokalne społeczności. W niektórych krajach, gdzie prowadzone były projekty wydobywcze, organizacje społeczne i ekologiczne zgłaszały zastrzeżenia dotyczące zanieczyszczeń, degradacji środowiska, przesiedleń ludności i niewystarczających konsultacji społecznych. Firma, chcąc utrzymać licencje i minimalizować ryzyko konfliktów, zaczęła bardziej akcentować kwestie odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw – rozwijała programy wsparcia dla społeczności lokalnych, inwestowała w infrastrukturę społeczną oraz deklarowała chęć poprawy standardów środowiskowych.

W cieniu tych wyzwań rynkowych i reputacyjnych dokonywała się równocześnie transformacja struktury popytu na **surowce**. Rosnąca świadomość klimatyczna, rozwój polityk dekarbonizacyjnych oraz postęp technologii odnawialnych wywierały presję na sektor węgla i paliw kopalnych. Wiele krajów zaczęło zapowiadać stopniowe odchodzenie od węgla, a inwestorzy instytucjonalni coraz częściej uwzględniali kryteria ESG (środowiskowe, społeczne i ładu korporacyjnego) przy podejmowaniu decyzji kapitałowych. Dla Glencore, jednego z największych producentów i handlowców węgla, oznaczało to konieczność redefinicji długoterminowej strategii.

Jednocześnie nastąpił wzrost znaczenia metali wykorzystywanych w transformacji energetycznej – miedzi, kobaltu, niklu, cynku czy metali stosowanych w magazynowaniu energii. Glencore, posiadając silną pozycję w wydobyciu i handlu wieloma z tych surowców, zaczęła podkreślać swoją rolę jako dostawcy materiałów niezbędnych dla rozwoju elektromobilności, sieci energetycznych i technologii niskoemisyjnych. Strategia firmy zaczęła akcentować koncentrację na tych obszarach, w których globalny popyt miał rosnąć, oraz stopniową optymalizację portfela węglowego.

Dostosowanie do nowych realiów rynkowych obejmowało także inwestycje w poprawę efektywności energetycznej, ograniczanie emisji w zakładach przetwórczych, a także wdrażanie zaawansowanych systemów raportowania emisji gazów cieplarnianych. Glencore deklarowała chęć współpracy z rządami, organizacjami międzynarodowymi i klientami w zakresie rozwoju rozwiązań mniej emisyjnych i bardziej zrównoważonych. Jednocześnie podkreślała, że transformacja energetyczna wymaga ogromnych ilości metali i minerałów, których wydobycie samo w sobie wiąże się z istotnymi wyzwaniami środowiskowymi i społecznymi.

Znaczenie Glencore dla globalnego rynku surowców

Historia Glencore pokazuje, jak firma, która zaczynała jako stosunkowo niewielki broker w sektorze metali i ropy, osiągnęła status jednego z najważniejszych podmiotów na globalnym rynku surowców. Jej rozwój był możliwy dzięki agresywnej strategii ekspansji, umiejętności działania w złożonych realiach politycznych oraz konsekwentnemu łączeniu funkcji handlowych z inwestycjami w aktywa wydobywcze i przetwórcze. Dzisiaj Glencore odgrywa kluczową rolę w zaopatrzeniu przemysłu w wiele strategicznych surowców – od miedzi i cynku po węgiel i produkty ropopochodne – a także w kształtowaniu przepływów handlowych między kontynentami.

Znaczenie Glencore wykracza jednak poza czysto ekonomiczny wymiar. Jako globalny gigant, firma stała się jednym z symboli wyzwań związanych z gospodarką surowcową w epoce globalizacji. Z jednej strony umożliwia ona dostęp do zasobów, od których zależy funkcjonowanie nowoczesnej cywilizacji – infrastruktury, transportu, energetyki, elektroniki. Z drugiej – jej działalność generuje debaty na temat sprawiedliwego podziału korzyści z eksploatacji zasobów, wpływu na zmiany klimatu, warunków pracy w krajach rozwijających się oraz przejrzystości finansowej międzynarodowych korporacji.

W miarę jak świat stoi przed koniecznością równoczesnego zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, rozwoju gospodarczego i ochrony klimatu, rola takich przedsiębiorstw jak Glencore pozostaje kluczowa i zarazem kontrowersyjna. Historia tej firmy pokazuje, że sektor **surowców** jest nieustannie kształtowany przez napięcie między potrzebą wzrostu a koniecznością odpowiedzialności. To napięcie będzie prawdopodobnie towarzyszyć Glencore także w kolejnych dekadach, kiedy będzie ona musiała nadal dostosowywać się do zmieniających się oczekiwań rynków, regulatorów, inwestorów i społeczeństw.