Postać George’a Westinghouse’a jest jednym z najlepszych przykładów tego, jak jednostka obdarzona wyobraźnią techniczną, uporem i wyczuciem biznesowym potrafi wpłynąć na bieg historii przemysłu. Ten amerykański wynalazca i przemysłowiec, żyjący w drugiej połowie XIX i na początku XX wieku, odegrał kluczową rolę w rozwoju kolei, systemów elektrycznych i całego sektora energetycznego. W przeciwieństwie do wielu współczesnych mu wizjonerów nie ograniczał się wyłącznie do laboratorium – potrafił łączyć prace badawczo‑rozwojowe z budową przedsiębiorstw, zarządzaniem produkcją i walką o rynek. Jego historia to opowieść o powstaniu nowoczesnego przemysłu, o sporach patentowych i rywalizacji z takimi nazwiskami jak Edison i Tesla, ale również o odpowiedzialnym podejściu do pracowników i bezpieczeństwa technicznego. Dzięki Westinghouse’owi elektryczność stała się nie tylko naukową ciekawostką, ale praktycznym fundamentem cywilizacji przemysłowej, a kolej – znacznie bezpieczniejsza i wydajniejsza.
Wczesne lata życia i narodziny wynalazcy
George Westinghouse urodził się 6 października 1846 roku w Central Bridge w stanie Nowy Jork, w rodzinie o tradycjach rzemieślniczo‑inżynierskich. Jego ojciec prowadził warsztat mechaniczny, w którym produkowano części maszyn oraz prostsze urządzenia przemysłowe. W takim otoczeniu młody George od najmłodszych lat miał kontakt z narzędziami, metalem, warsztatem i praktycznymi problemami techniki. To środowisko ukształtowało u niego przekonanie, że każdą konstrukcję można ulepszyć, uczynić bardziej wydajną, bezpieczniejszą czy łatwiejszą w użyciu.
W domu Westinghouse’ów praca fizyczna i zdolności manualne szły w parze z rozwijaniem myślenia technicznego. Ojciec zachęcał dzieci do samodzielnego konstruowania rozmaitych mechanizmów oraz do eksperymentowania. Już jako nastolatek George konstruował m.in. modele silników parowych i maszyny warsztatowe. Ta praktyczna edukacja, uzupełniona o krótką formalną naukę w szkole, okazała się wystarczająca, by rozbudzić w nim trwałą pasję do inżynierii. W epoce, w której wykształcenie politechniczne dopiero zdobywało znaczenie, wielu wielkich wynalazców uczyło się fachu bezpośrednio w warsztatach – Westinghouse nie był tu wyjątkiem.
Na jego młodość istotnie wpłynęła również wojna secesyjna. Po wybuchu konfliktu George, mimo młodego wieku, wstąpił do armii Unii. Najpierw służył w kawalerii, a później – dzięki zdolnościom technicznym – znalazł się w marynarce wojennej. Kontakt z maszynami parowymi, okrętami i wojenną logistyką pogłębił jego zrozumienie mechaniki oraz systemów transportowych. Jednocześnie wojna uświadomiła mu, jak ważne jest bezpieczeństwo techniczne i niezawodność urządzeń – awaria sprzętu na froncie mogła kosztować życie wielu ludzi. To doświadczenie stało się później jednym z fundamentów jego podejścia do wynalazczości.
Po zakończeniu wojny Westinghouse wrócił do cywila, ale nie zamierzał prowadzić zwykłego warsztatu mechanicznego. Fascynowała go kolej – najszybciej rozwijający się wówczas środek transportu długodystansowego. Dostrzegał w niej nie tylko szansę na zarobek, lecz także pole do spektakularnych innowacji technicznych. W drugiej połowie XIX wieku kolej borykała się z licznymi problemami bezpieczeństwa, przede wszystkim związanego z hamowaniem i kontrolą pociągów, co czyniło ten obszar szczególnie atrakcyjnym dla ambitnego wynalazcy.
Już jako bardzo młody człowiek Westinghouse zaczął zgłaszać swoje pierwsze patenty. Jeden z nich dotyczył obrotowego urządzenia umożliwiającego łatwiejsze przestawianie wagonów na bocznice i inne tory. W kolejnych latach pojawiały się następne innowacje, ale prawdziwy przełom przyniósł dopiero pomysł na nowy system hamulcowy. Właśnie w tym obszarze zyskał pierwszą światową renomę, a jego nazwisko stało się dla kolejarzy synonimem postępu i bezpieczeństwa.
Hamulec powietrzny i rewolucja w transporcie kolejowym
W połowie XIX wieku hamowanie długich składów kolejowych było procesem niebezpiecznym i mało efektywnym. Każdy wagon miał osobnego hamulcowego, który ręcznie zaciągał hamulec na sygnał maszynisty. Wymagało to ogromnej koordynacji, a opóźnienia reagowania powodowały liczne wypadki i katastrofy. Westinghouse, obserwując problemy kolei, dostrzegł, że kluczem jest centralne, zdalne sterowanie hamulcami wszystkich wagonów jednocześnie.
W 1869 roku opracował i opatentował swój pierwszy system hamulca powietrznego. Zamiast ręcznej obsługi zastosował sprężone powietrze, doprowadzane rurami przez cały skład. Maszynista mógł teraz jednym ruchem uruchomić hamulec w każdym wagonie, co znacząco skracało drogę hamowania i zwiększało bezpieczeństwo. Rozwiązanie to, choć z początku spotkało się z nieufnością przewoźników, szybko okazało się przełomowe.
Pierwsze testy pokazały, że pociągi wyposażone w hamulec powietrzny mogą jeździć szybciej przy jednoczesnym zwiększeniu bezpieczeństwa, co miało ogromne znaczenie dla przewozu pasażerów i towarów na duże odległości. Westinghouse nie ograniczył się jednak do samego patentu – stworzył firmę Westinghouse Air Brake Company, która miała produkować i instalować jego systemy na liniach kolejowych. Było to pierwsze z wielu przedsiębiorstw przemysłowych, które zbudował w kolejnych dekadach.
Jego hamulec przechodził liczne ulepszenia, aż wreszcie przyjął postać tzw. hamulca powietrznego automatycznego. W tej wersji konstrukcji system był projektowany tak, by w razie uszkodzenia przewodów czy rozłączenia wagonów hamulce samoczynnie się zaciskały. To rozwiązanie, oparte na sprężonym powietrzu utrzymywanym w przewodzie i odpowiednim układzie zaworów, znacząco podnosiło poziom bezpieczeństwa. W epoce gwałtownego rozwoju transportu taka innowacja była bezcenna.
Wprowadzenie hamulca powietrznego przyczyniło się do radykalnej zmiany sposobu organizacji transportu kolejowego. Składy mogły być dłuższe, cięższe i szybsze, a mimo to bardziej bezpieczne. Przewoźnicy, początkowo sceptyczni wobec kosztów wdrożenia nowego systemu, szybko przekonali się, że spadek liczby wypadków i możliwość intensywniejszego użytkowania linii kolejowych rekompensują wydatki. W kolejnych latach systemy wywodzące się z konstrukcji Westinghouse’a stały się standardem na kolejach amerykańskich, a potem również europejskich.
Sukces komercyjny hamulca powietrznego umożliwił Westinghouse’owi rozwinięcie szerszej działalności. Zyskał nie tylko środki finansowe, ale także reputację człowieka, który potrafi przełożyć pomysł techniczny na funkcjonujący biznes i realne korzyści dla całych branż przemysłowych. To właśnie dzięki temu zaufaniu mógł później wkroczyć do zupełnie nowej dziedziny – przemysłu elektrycznego.
Warto podkreślić, że już w tym okresie ujawniły się cechy charakterystyczne dla stylu pracy Westinghouse’a. Po pierwsze, silny nacisk na bezpieczeństwo oraz niezawodność – nie interesowały go półśrodki, ale rozwiązania, które realnie zmniejszają ryzyko katastrof. Po drugie, umiejętność tworzenia struktur przemysłowych wokół własnych wynalazków: zakładów produkcyjnych, sieci serwisowych, programów szkoleniowych dla personelu. Po trzecie, gotowość do współpracy z innymi inżynierami i ekspertami, co w przyszłości zaowocowało m.in. partnerstwem z jednym z najbardziej utalentowanych wynalazców epoki – Nikolą Teslą.
Rozwój hamulca powietrznego i firma Westinghouse Air Brake Company zwróciły uwagę inwestorów oraz środowisk inżynierskich. W krótkim czasie nazwisko Westinghouse’a zaczęło być kojarzone z postępem technicznym nie tylko w USA, ale również w Europie. Sukces w branży kolejowej okazał się trampoliną, która pozwoliła mu wejść w najbardziej dynamicznie rozwijający się obszar końca XIX wieku: systemy elektryczne i szeroko pojęty przemysł energetyczny.
Wejście w erę elektryczności i konflikt z Edisonem
W drugiej połowie XIX wieku elektryczność przeszła drogę od ciekawostki naukowej do fundamentu nowoczesnego przemysłu. Pojawiły się pierwsze elektrownie, systemy oświetleniowe, silniki elektryczne i sieci dystrybucyjne. W Stanach Zjednoczonych czołową postacią rodzącej się branży był Thomas Edison, promujący systemy oparte na prądzie stałym (DC). Edison koncentrował się w dużej mierze na lokalnych, miejskich sieciach zasilających, obsługujących głównie oświetlenie i podstawowe urządzenia.
Westinghouse zainteresował się elektrycznością nieco później niż Edison, ale szybko dostrzegł ograniczenia systemu prądu stałego. Najważniejszym problemem była trudność w efektywnym przesyle energii na duże odległości – spadki napięcia i straty energii czyniły takie rozwiązania nieopłacalnymi. Tymczasem rozwój przemysłu wymagał właśnie możliwości przesyłania mocy z elektrowni położonych z dala od miast i zakładów fabrycznych, np. przy zaporach wodnych.
Rozwiązaniem problemu okazał się prąd przemienny (AC) oraz transformatory umożliwiające zmianę napięcia. Dzięki nim można było przesyłać energię na wysokim napięciu (co zmniejszało straty), a następnie obniżać je do poziomu bezpiecznego dla odbiorców końcowych. Westinghouse zrozumiał, że to właśnie system oparty na prądzie przemiennym ma potencjał stać się fundamentem sieci energetycznych obejmujących całe regiony.
W 1886 roku założył firmę Westinghouse Electric Company, rozpoczynając intensywne prace nad rozwojem technologii prądu przemiennego. Zakupił patenty na transformatory i inne kluczowe komponenty od europejskich inżynierów, m.in. od Luciena Gaularda i Johna Gibbs’a. Jednak prawdziwy przełom miał nadejść wraz z zatrudnieniem jednego z najbardziej utalentowanych wynalazców epoki – Nikoli Tesli. Tesla, który pracował wcześniej dla Edisona, opracował koncepcję wielofazowego systemu prądu przemiennego oraz nowatorskie silniki indukcyjne.
Westinghouse dostrzegł w pomysłach Tesli ogromny potencjał i zdecydował się wykupić jego patenty. Współpraca tych dwóch postaci połączyła talent teoretyka i wizjonera z umiejętnościami organizacyjnymi i finansowymi doświadczonego przemysłowca. Tesla wniósł innowacyjne rozwiązania w zakresie maszyn elektrycznych i systemów wielofazowych, zaś Westinghouse potrafił zamienić je w realne produkty i zbudować wokół nich infrastrukturę przemysłową.
Rywalizacja między systemem prądu stałego Edisona a systemem prądu przemiennego Westinghouse’a przeszła do historii jako tzw. wojna prądów. Edison, broniąc swojego modelu biznesowego i inwestycji, prowadził intensywną kampanię przeciwko prądowi przemiennemu, argumentując, że jest on bardziej niebezpieczny dla ludzi. W ramach tej kampanii organizowano m.in. pokazy porażania zwierząt prądem przemiennym, a nawet wykorzystano AC do skonstruowania pierwszego krzesła elektrycznego.
Westinghouse uważał te działania za nieetyczne i manipulacyjne. Jednocześnie zdawał sobie sprawę, że aby przekonać opinię publiczną i inwestorów, musi wykazać praktyczne zalety swojego systemu. Odpowiedzią była seria spektakularnych projektów, w których prąd przemienny udowadniał swoją wyższość pod względem ekonomicznym i technicznym. W ten sposób wojna prądów z poziomu kampanii propagandowej przeniosła się na pole konkretnej inżynierii i wielkoskalowych realizacji.
Jednym z kluczowych argumentów na korzyść prądu przemiennego stała się możliwość budowy scentralizowanych elektrowni zasilających rozległe obszary. Dzięki systemom opracowanym przez Teslę i rozwijanym przez Westinghouse Electric możliwe było projektowanie sieci, które łączyły źródła energii w oddalonych lokalizacjach z miejskimi ośrodkami przemysłowymi i mieszkaniowymi. To otwierało nową epokę w dziejach energetyki, w której elektryczność mogła być traktowana jak uniwersalna usługa publiczna, a nie lokalny luksus.
Wojna prądów miała również wymiar finansowy i prawny. Edison i powiązane z nim interesy podejmowały liczne działania patentowe i prawne, starając się blokować rozwój konkurencyjnych technologii. Westinghouse, wykorzystując doświadczenia z wcześniejszych sporów w branży kolejowej, potrafił skutecznie bronić swoich interesów, zawierać strategiczne ugody i pozyskiwać nowych partnerów. Ostatecznie to system prądu przemiennego zwyciężył, stając się standardem w budowie sieci elektroenergetycznych na całym świecie.
Niagara, Wystawa Światowa i budowa przemysłu energetycznego
Decydującym etapem w ugruntowaniu pozycji Westinghouse’a w świecie energetyki były dwie wielkie realizacje: system zasilania Wystawy Światowej w Chicago w 1893 roku oraz projekt elektrowni wodnej na wodospadach Niagara. Oba przedsięwzięcia miały ogromny wymiar symboliczny i techniczny – pokazywały, że prąd przemienny może zasilać nie tylko pojedyncze ulice czy fabryki, lecz całe miasta i gigantyczne instalacje przemysłowe.
W 1893 roku w Chicago zorganizowano World’s Columbian Exposition, mającą uczcić 400‑lecie wyprawy Kolumba. Jednym z najważniejszych elementów wystawy było nocne oświetlenie terenu, prezentujące możliwości najnowszej techniki. Kontrakt na zasilanie ekspozycji był prestiżową nagrodą zarówno prestiżową, jak i biznesową. O kontrakt rywalizowały przede wszystkim firmy związane z Edisonem oraz Westinghouse Electric, wspierany przez rozwiązania Tesli.
Ostatecznie zlecenie zdobył Westinghouse, oferując tańszy i bardziej efektywny system prądu przemiennego. Podczas wystawy tysiące żarówek rozświetliło teren ekspozycji, robiąc ogromne wrażenie na odwiedzających z całego świata. Publiczność i przemysłowcy mogli zobaczyć w praktyce skalę, jaką można osiągnąć dzięki nowoczesnym sieciom elektrycznym. Pokaz w Chicago był nie tylko triumfem technologicznym, lecz także propagandowym zwycięstwem nad obozem Edisona.
Jeszcze ważniejszym przedsięwzięciem z punktu widzenia długofalowego rozwoju energetyki okazał się projekt zagospodarowania potencjału wodospadów Niagara. Już wcześniej inżynierowie marzyli o wykorzystaniu ogromnej energii wodnej spadającej masy wody, ale brakowało technologii pozwalającej efektywnie przesłać wytworzoną moc na duże odległości. System prądu przemiennego stworzony przez Westinghouse’a i Teslę był idealnym kandydatem do rozwiązania tego problemu.
Westinghouse Electric wygrał konkurs na realizację projektu i przystąpił do budowy elektrowni wodnej z generatorami prądu przemiennego o dużej mocy. Zadaniem inżynierów było nie tylko skonstruowanie turbin i generatorów, ale również zaprojektowanie systemu przesyłowego zdolnego dostarczać energię elektryczną do oddalonego o kilkadziesiąt kilometrów miasta Buffalo oraz zakładów przemysłowych w regionie. W 1895 roku uruchomiono pierwsze generatory, a wkrótce potem prąd z Niagary popłynął do odbiorców.
Realizacja tego projektu była milowym krokiem w historii energetyki. Pokazała, że możliwe jest tworzenie wielkich elektrowni zlokalizowanych tam, gdzie występują korzystne warunki naturalne, a następnie przesyłanie energii na znaczne odległości. Model ten stał się wzorem dla późniejszych inwestycji na całym świecie, obejmujących elektrownie wodne, cieplne i w dalszej perspektywie także jądrowe. Westinghouse i Tesla, dzięki sukcesowi Niagary, potwierdzili praktyczną użyteczność wielofazowych systemów AC.
W tym samym czasie Westinghouse Electric rozwijała szeroki katalog produktów: generatory, transformatory, silniki elektryczne, systemy oświetleniowe, a także aparaturę kontrolno‑pomiarową. Firma zbudowała własną bazę badawczo‑rozwojową, zatrudniając wielu utalentowanych inżynierów i naukowców. Westinghouse rozumiał, że aby utrzymać przewagę konkurencyjną, musi stale inwestować w innowacje i utrzymywać przewagę technologiczną nad rywalami.
Istotnym polem działalności firmy stały się także systemy elektryfikacji kolei i tramwajów. Tutaj doświadczenie Westinghouse’a z transportu kolejowego łączyło się z jego dokonaniami w energetyce. Silniki elektryczne napędzające pojazdy szynowe, zasilane z sieci prądu przemiennego (lub w niektórych systemach z linii prądu stałego, ale produkowanego w dużych elektrowniach), umożliwiły rozwój szybkiej komunikacji miejskiej i podmiejskiej. Koszty eksploatacji spadały, a miasta mogły się rozrastać dzięki nowym środkom transportu.
Wraz z rozwojem przedsiębiorstwa rosło znaczenie nazwiska Westinghouse w środowisku przemysłowym i finansowym. Był postrzegany jako lider w dziedzinie nowoczesnych technologii energetycznych, a jego firma stała się jednym z filarów amerykańskiej gospodarki przemysłowej przełomu XIX i XX wieku. Jednocześnie nie przestawał interesować się bezpieczeństwem i jakością swoich produktów – historia z hamulcem powietrznym utrwaliła w nim przekonanie, że każda technologia masowego użytku musi być niezawodna i możliwie jak najmniej awaryjna.
Kultura pracy, relacje z pracownikami i dalsze innowacje
Na tle wielu współczesnych mu przemysłowców Westinghouse wyróżniał się podejściem do kwestii pracowniczych. W epoce, w której standardem były bardzo długie godziny pracy, niskie płace i brak zabezpieczeń socjalnych, George Westinghouse był zwolennikiem bardziej humanitarnego traktowania załogi. W jego przedsiębiorstwach wprowadzano systemy premiowania za wydajność, programy szkoleń oraz rozwiązania zwiększające bezpieczeństwo pracy. Dostrzegał, że wyszkolony i lojalny zespół to nie tylko obowiązek moralny, lecz także przewaga konkurencyjna.
Zasłynął m.in. z wprowadzenia krótszego dnia pracy w niektórych zakładach oraz z tworzenia funduszy wsparcia dla pracowników poszkodowanych w wypadkach lub chorych. Zachęcał też do aktywności społecznej i rozwoju edukacyjnego – wspierał lokalne instytucje oświatowe, biblioteki i szkoły techniczne. Dzięki temu nazwisko Westinghouse’a kojarzyło się w wielu miejscach nie tylko z wynalazkami, ale także z zaangażowaniem społecznym i troską o rozwój lokalnych społeczności.
Jego podejście do pracowników sprzyjało również tworzeniu atmosfery sprzyjającej innowacjom. Inżynierowie i technicy mieli stosunkowo dużą swobodę w eksperymentowaniu, testowaniu nowych pomysłów i rozwijaniu ulepszeń istniejących produktów. Westinghouse zdawał sobie sprawę, że w tak szybko zmieniającej się branży jak energetyka wygrywają ci, którzy potrafią dostosowywać się do zmian technologicznych, a nawet je wyprzedzać.
Choć największą sławę przyniosły mu hamulec powietrzny i systemy prądu przemiennego, katalog jego zainteresowań był znacznie szerszy. Firma Westinghouse uczestniczyła w rozwoju urządzeń rozdzielczych, mechanizmów zabezpieczeniowych w sieciach wysokiego napięcia, a także w badaniach nad nowymi rodzajami napędu. W kolejnych dekadach przedsiębiorstwa związane z jego nazwiskiem zaangażowały się m.in. w rozwój turbin parowych, sprzętu dla elektrowni cieplnych oraz – znacznie później – technologii jądrowych, choć te ostatnie przypadły już na czas po jego śmierci.
Westinghouse był również jednym z tych przedsiębiorców, którzy widzieli znaczenie standaryzacji. Działalność w energetyce wymagała ustalania wspólnych norm napięciowych, rodzajów złączy, konstrukcji zabezpieczeń, tak aby urządzenia różnych producentów mogły współpracować w jednym systemie. Udział jego firm w tworzeniu takich standardów przyczynił się do uporządkowania szybko rosnącego rynku i ułatwił budowę zintegrowanych sieci na dużych obszarach geograficznych.
Relacje Westinghouse’a z innymi wielkimi postaciami epoki były często złożone. Z jednej strony współpraca z Teslą była przykładem partnerskiego podejścia do wynalazcy, choć w praktyce różnice charakterów i kłopoty finansowe firmy doprowadziły do późniejszych napięć. Z drugiej – rywalizacja z Edisonem, choć zaciekła, ostatecznie przyczyniła się do przyspieszenia postępu technicznego, bo obie strony starały się wyprzedzać konkurenta w prezentowaniu coraz lepszych rozwiązań.
W życiu prywatnym Westinghouse był człowiekiem raczej powściągliwym, unikającym ostentacyjnego przepychu, który charakteryzował wielu magnatów przemysłowych tamtej epoki. Interesowała go przede wszystkim inżynieria, organizacja produkcji i długofalowe projekty rozwojowe. Nie oznacza to, że nie napotykał trudności: gwałtowny rozwój firmy, wahania koniunktury gospodarczej oraz koszty rozbudowanych inwestycji infrastrukturalnych nieraz prowadziły do napięć finansowych. Zdarzało się, że musiał restrukturyzować swoje przedsiębiorstwa i szukać nowych źródeł kapitału.
Mimo tych problemów Westinghouse do końca życia pozostawał aktywny w świecie przemysłu i wynalazczości. Jego nazwisko widniało na dziesiątkach patentów, a sieć założonych przez niego spółek obejmowała coraz więcej dziedzin techniki. W 1914 roku zmarł w Nowym Jorku, pozostawiając po sobie spuściznę nie tylko w postaci konkretnych urządzeń i zakładów, ale także jako symbol epoki, w której inżynieria łączyła się z przedsiębiorczością na niespotykaną wcześniej skalę.
Dziedzictwo Westinghouse’a i jego wpływ na współczesny przemysł energetyczny
Wpływ George’a Westinghouse’a na rozwój przemysłu energetycznego i transportowego jest odczuwalny do dziś, nawet jeśli przeciętny użytkownik energii elektrycznej nie zna jego nazwiska tak dobrze, jak Edisona czy Tesli. Jego wkład polegał nie tylko na pojedynczych wynalazkach, ale przede wszystkim na umiejętności wdrażania systemów technicznych na wielką skalę. Hamulec powietrzny, systemy prądu przemiennego, elektrownie wodne, elektryfikacja kolei – wszystkie te elementy złożyły się na nowoczesną infrastrukturę przemysłową.
Współczesne sieci elektroenergetyczne, obejmujące całe kontynenty, opierają się na założeniach, które Westinghouse i jego współpracownicy rozwijali w końcu XIX wieku. Stosowanie transformatorów, wielofazowych systemów AC, wysokich napięć przesyłowych i zintegrowanych sieci dystrybucyjnych to bezpośrednie kontynuacje idei z tamtego okresu. W tym sensie George Westinghouse był jednym z architektów świata, w którym energia elektryczna stała się powszechną usługą – czymś równie oczywistym jak woda czy powietrze.
Dziedzictwo hamulca powietrznego jest równie ważne, choć często mniej dostrzegalne poza środowiskiem transportowym. Nowoczesne systemy hamulcowe w pociągach nadal wykorzystują zasady sformułowane w XIX wieku: centralne sterowanie, automatyczne zadziałanie w razie awarii, wykorzystanie sprężonego powietrza lub innych mediów. Dzięki temu podróże kolejowe stały się jednym z najbezpieczniejszych środków transportu, co było jednym z celów, które przyświecały Westinghouse’owi od samego początku.
Znacząca jest także rola, jaką odegrały firmy wywodzące się z imperium Westinghouse’a w dalszym rozwoju technologii energetycznych. W XX wieku przedsiębiorstwa noszące jego nazwisko angażowały się w budowę elektrowni cieplnych, rozwój generatorów dużej mocy, a także w pionierskie prace nad energią jądrową. Choć sam George Westinghouse nie dożył tych etapów, jego organizacyjny i technologiczny fundament umożliwił kolejnym pokoleniom inżynierów podejmowanie coraz śmielszych wyzwań.
Ważnym elementem jego dziedzictwa jest również etos odpowiedzialnego przemysłowca. W czasach, gdy dominowała logika zysku i ekspansji za wszelką cenę, Westinghouse starał się łączyć rozwój gospodarczy z troską o bezpieczeństwo i względnie przyzwoite warunki pracy. Choć nie był wolny od kompromisów i trudnych decyzji biznesowych, jego postawa wyróżniała się na tle epoki. W późniejszym okresie, gdy coraz więcej firm zaczęło dostrzegać znaczenie społecznej odpowiedzialności biznesu, działania Westinghouse’a przywoływano jako jeden z historycznych punktów odniesienia.
Dziedzictwo Westinghouse’a pokazuje także, jak ważna w rozwoju techniki jest współpraca pomiędzy różnymi typami talentów. Sam nie był tak oryginalnym teoretykiem jak Tesla ani tak skutecznym showmanem jak Edison, ale potrafił łączyć zdolności wynalazcze z kompetencjami organizacyjnymi i finansowymi. Umiał znaleźć, docenić i wykorzystać pomysły innych, zamieniając je w działające na szeroką skalę systemy przemysłowe. Dzięki temu jego rola w historii technologii jest bardziej zbliżona do roli architekta i budowniczego niż samotnego geniusza.
W wielu miastach Stanów Zjednoczonych do dziś istnieją ulice, szkoły i instytucje noszące jego imię. Zbiory muzealne poświęcone historii techniki przechowują oryginalne egzemplarze hamulców powietrznych, elementów pierwszych generatorów, transformatorów czy paneli sterowniczych z elektrowni zbudowanych przez jego firmy. Dokumenty patentowe, korespondencja biznesowa i materiały techniczne pozwalają współczesnym badaczom odtworzyć procesy, dzięki którym powstał nowoczesny przemysł energetyczny.
George Westinghouse, urodzony w niewielkiej miejscowości Nowego Jorku, stał się jednym z najważniejszych twórców cywilizacji opartej na elektryczności i transporcie masowym. Jego życie łączyło w sobie biografię wynalazcy, przedsiębiorcy, organizatora wielkich przedsięwzięć i pracodawcy wrażliwego na potrzeby załogi. Bez jego wkładu rozwój sieci energetycznych, elektryfikacji miast oraz modernizacji kolei przebiegałby z pewnością wolniej i mniej efektywnie. W historii technologii jego nazwisko stoi obok takich postaci jak Edison i Tesla – nie jako tło, lecz jako równorzędny współtwórca epoki, w której prąd elektryczny stał się jednym z podstawowych zasobów cywilizacji.
