Historia firmy Schott jest nierozerwalnie związana z rozwojem nowoczesnej technologii szkła, narodzinami przemysłu optycznego oraz przeobrażeniami europejskiej i światowej gospodarki od końca XIX wieku po współczesność. To opowieść o spotkaniu ambicji naukowych z praktycznymi potrzebami przemysłu, o konsekwencji w doskonaleniu procesów i materiałów, a także o odporności na kryzysy polityczne i gospodarcze. Od niewielkiego laboratorium w Jenie po globalny koncern dostarczający szkło do urządzeń medycznych, elektroniki, energetyki czy astronomii – dzieje Schotta pokazują, jak z pozornie kruchego materiału można zbudować trwałe fundamenty światowego przemysłu.
Początki: Otto Schott i narodziny szkła technicznego
Początki firmy Schott sięgają ostatnich dekad XIX wieku, kiedy młody chemik Otto Schott podjął próbę całkowitego przeformułowania podejścia do szkła. W epoce intensywnej industrializacji, dynamicznego rozwoju fizyki, chemii i optyki, tradycyjne, rzemieślnicze podejście do produkcji szkła przestawało wystarczać. Przemysł, nauka i wojsko zgłaszały coraz większe zapotrzebowanie na materiały o precyzyjnie określonych i powtarzalnych właściwościach, co wymagało znacznie bardziej zaawansowanej kontroli składu chemicznego i parametrów produkcji.
Otto Schott, urodzony w 1851 roku w Witten, studiował chemię i mineralogię, a jego szczególną pasją stały się badania nad szkłem. Podczas studiów i późniejszych prac laboratoryjnych zauważył, że drobne zmiany w składzie surowców prowadzą do wyraźnie odmiennych właściwości optycznych, termicznych i mechanicznych stopionego szkła. W ówczesnym przemyśle szklarskim panowało podejście oparte na doświadczeniu i intuicji hutników, jednak Schott dążył do stworzenia systematycznej wiedzy naukowej o zależnościach między składem a własnościami materiału.
Przełomem okazało się zastosowanie tlenków metali ziem rzadkich oraz starannie dobranych domieszek w celu uzyskania szkła o ściśle kontrolowanym współczynniku załamania światła i dyspersji. Takie szkła były niezbędne do budowy wysokiej jakości soczewek, zdolnych minimalizować aberracje i pozwalających na konstrukcję zaawansowanej optyki precyzyjnej. Schott zdawał sobie jednak sprawę, że samodzielne prowadzenie badań nie wystarczy – potrzebował wsparcia zarówno finansowego, jak i naukowego oraz dostępu do środowiska, w którym optyka rozwijała się szczególnie dynamicznie.
Tym środowiskiem okazała się Jena, miasto uniwersyteckie w Turyngii, w którym działał już Carl Zeiss – twórca prężnej firmy produkującej instrumenty optyczne. Zeiss, we współpracy z profesorem fizyki Ernstem Abbe, poszukiwał sposobów na poprawę jakości mikroskopów i innych przyrządów optycznych. Schott nawiązał kontakt z tym kręgiem i przedstawił wyniki swoich badań nad szkłami o nowych parametrach. Naukowa wiarygodność i praktyczny potencjał jego prac szybko zyskały uznanie.
W 1884 roku w Jenie powstało laboratorium i huta szkła, która stała się zalążkiem przyszłej firmy. Początkowo przedsięwzięcie miało charakter eksperymentalny, łącząc badania z produkcją małych serii szkieł specjalnych. Jednak bardzo szybko stało się jasne, że rynek i środowisko naukowe wykazują ogromne zainteresowanie nowymi materiałami. Współpraca Schotta z Abbem i Zeissem doprowadziła do ścisłej integracji laboratorium szklarskiego z potrzebami przemysłu optycznego oraz do włączenia firmy w szerszy kompleks technologiczno-naukowy, który później zyskał sławę jako Jenaer Glaswerk.
Od samego początku wyróżnikiem działalności Schotta było systematyczne dokumentowanie składu i właściwości opracowywanych szkieł. W miejsce tradycyjnych „receptur” pojawiły się serie doświadczeń, pomiarów i klasyfikacji. Stworzono katalog typów szkła, z opisem kluczowych cech, takich jak współczynnik załamania, liczba Abbego, rozszerzalność cieplna czy odporność chemiczna. Ten katalog stał się fundamentem przyszłego szkła technicznego, rozumianego jako materiał projektowany pod konkretne zastosowania, a nie tylko produkt hutniczy.
W krótkim czasie zakład Schotta w Jenie zaczął się rozrastać. Obok klasycznych szkieł optycznych pojawiły się pierwsze szkła o podwyższonej odporności na nagłe zmiany temperatury, szkła dla aparatury chemicznej oraz szkła specjalne opracowywane na zamówienie instytutów badawczych. Było to odejście od myślenia o szkle jako o materiale wyłącznie dekoracyjnym czy użytkowym w gospodarstwie domowym – stawało się ono kluczowym komponentem rozwijającego się intensywnie przemysłu oraz nauki.
Rozwój w erze optyki precyzyjnej i industrializacji
Pod koniec XIX i na początku XX wieku świat przeżywał dynamiczny rozwój przemysłu, nauki i techniki. Optyka precyzyjna, fotografia, astronomia, a także inżynieria mechaniczna i elektryczna wymagały coraz bardziej wyrafinowanych materiałów. Firma Schott, oparta na solidnych fundamentach naukowych i ścisłej współpracy z czołowymi uczonymi, była idealnie przygotowana, by stać się jednym z kluczowych dostawców tego, co wówczas było absolutnie strategiczne – wysokojakościowego szkła o zróżnicowanych właściwościach.
Wspólnota interesów z Carl Zeiss i Ernstem Abbe zaowocowała intensywnym rozwojem linii szkieł optycznych. Dzięki możliwości precyzyjnego doboru składu chemicznego oraz coraz lepszej kontroli procesu topienia, firma mogła dostarczać szkła o parametrach niemożliwych do uzyskania tradycyjnymi metodami rzemieślniczymi. Powstawały nowe typy szkieł korundowych, flintowych i krzemianowych, a ich kombinacje pozwalały konstruktorom obiektywów projektować układy o znacznie zmniejszonych aberracjach chromatycznych i sferycznych.
Równolegle rozwijało się zapotrzebowanie na szkła dla instrumentów naukowych – mikroskopów, teleskopów i przyrządów pomiarowych. Obserwacje astronomiczne wymagały obiektywów o dużych średnicach i wyjątkowo wysokiej homogeniczności materiału, co z kolei wymuszało kolejne innowacje w zakresie topienia, rafinacji i chłodzenia szkła. Schott wprowadzał stopniowo większe piece, doskonalsze metody mieszania surowców oraz zaawansowane procedury kontrolne, które minimalizowały obecność pęcherzyków gazu i niejednorodności struktury.
Istotnym obszarem była także aparatura chemiczna. W laboratoriach przemysłowych i uniwersyteckich rosło zapotrzebowanie na szkło odporne na agresywne media, umożliwiające bezpieczne prowadzenie reakcji w wysokich i niskich temperaturach. Schott opracowywał coraz trwalsze szkła borokrzemianowe, które wyróżniały się niską rozszerzalnością termiczną i dobrą odpornością chemiczną. W późniejszych dekadach ten typ materiału stał się podstawą wielu znanych zastosowań, od naczyń laboratoryjnych po szkło kuchenne, ale już na przełomie wieków uzyskał solidną pozycję w przemyśle chemicznym i farmaceutycznym.
Wraz z rosnącym zapotrzebowaniem na szkła specjalne, Schott konsekwentnie umacniał swoją pozycję jako producent nowoczesnego materiału inżynierskiego. Warto podkreślić, że firma nie ograniczała się wyłącznie do roli poddostawcy – aktywnie uczestniczyła w pracach badawczo-rozwojowych, proponując nowe rozwiązania i prowadząc własne programy eksperymentalne. Ta interdyscyplinarna strategia, łącząca chemię, fizykę, inżynierię procesową i potrzeby rynku, stała się jednym z największych atutów przedsiębiorstwa.
Na tle innych hut szkła Schott wyróżniał się także rosnącym stopniem mechanizacji i standaryzacji produkcji. Wprowadzano usprawnienia w zakresie formowania, cięcia, szlifowania i polerowania szkła. Z czasem powstawały wyspecjalizowane linie produkcyjne dedykowane konkretnym typom wyrobów – od tafli szklanych, przez pręty i rury, po komponenty optyczne. Dzięki temu firma mogła dostarczać zarówno niewielkie partie materiałów dla laboratoriów, jak i duże wolumeny szkła dla przemysłu maszynowego i optycznego.
Istotną rolę w dalszym rozwoju firmy odegrały także powiązania kapitałowe i organizacyjne z fundacją powołaną przez Ernsta Abbe. Przyjęty model własnościowy zakładał długofalową stabilność, reinwestowanie zysków w badania oraz uwzględnianie czynników społecznych, takich jak warunki pracy i kształcenie pracowników. Ta kombinacja odpowiedzialności społecznej i orientacji na innowacje tworzyła klimat, w którym możliwe było prowadzenie długotrwałych, kosztownych badań nad nowymi typami szkła, bez presji na szybki i krótkoterminowy zwrot z inwestycji.
Przed I wojną światową firma Schott stała się jednym z wiodących producentów szkła specjalnego w Europie. Jej wyroby trafiały do laboratoriów, ośrodków badawczych i zakładów przemysłowych w wielu krajach, a marka Jenaer Glas była synonimem jakości i nowoczesności. Jednocześnie jednak rosnące napięcia polityczne oraz narastający protekcjonizm zapowiadały, że globalna pozycja firmy wkrótce stanie przed poważnymi wyzwaniami.
Wojny światowe, podział Niemiec i globalizacja
Wybuch I wojny światowej radykalnie zmienił sytuację ekonomiczną i polityczną w Europie. Dla Schotta oznaczało to z jednej strony wzrost znaczenia jako dostawcy strategicznych materiałów dla przemysłu zbrojeniowego i optyki wojskowej, z drugiej – utratę części rynków eksportowych oraz rosnące uzależnienie od państwowych zamówień. Produkcja musiała zostać przestawiona na potrzeby wojenne, a rozwój nowych typów szkła był silnie związany z wymaganiami armii i marynarki.
Po zakończeniu I wojny światowej firma stanęła wobec kryzysu gospodarczego, inflacji i zawirowań politycznych w Niemczech. Jednocześnie jednak rozwój nauki i technologii nie zwalniał, a potrzebne były nowe materiały dla optyki, medycyny i przemysłu chemicznego. Schott wykorzystał swoje kompetencje badawcze, kontynuując prace nad szkłami o rozszerzonym zakresie zastosowań. Z tego okresu pochodzi wiele ulepszeń w zakresie szkieł optycznych, termicznych i chemoodpornych, które w kolejnych dekadach stały się standardem w branży.
W latach międzywojennych świat stopniowo otwierał się na nowe zastosowania szkła. Rozwój radia, łączności i elektroniki lampowej wymagał szkieł o wysokiej czystości, odpowiedniej rozszerzalności cieplnej i dobrej odporności próżniowej. Schott zaangażował się w produkcję szkieł do lamp elektronowych i elementów izolacyjnych, łącząc swoje doświadczenie w szkle technicznym z potrzebami nowych gałęzi przemysłu. Współpraca z producentami urządzeń elektronicznych, zarówno w Niemczech, jak i za granicą, była kolejnym krokiem w kierunku internacjonalizacji działalności firmy.
Druga wojna światowa, podobnie jak pierwsza, oznaczała dla Schotta poważne przekształcenia. Zakłady w Jenie miały znaczenie strategiczne jako producent zaawansowanych szkieł optycznych, niezbędnych dla precyzyjnych urządzeń wojskowych – od peryskopów po celowniki i dalmierze. Intensywne bombardowania oraz powojenny podział Niemiec na strefy okupacyjne i późniejsze powstanie NRD i RFN doprowadziły do sytuacji, w której dawne struktury firmy znalazły się pod różnymi systemami politycznymi.
Zakład w Jenie, znajdujący się w części Niemiec kontrolowanej przez Związek Radziecki, został poddany nacjonalizacji. Część kluczowych specjalistów i dokumentacji wywieziono na Zachód, co umożliwiło utworzenie nowego ośrodka działalności w Moguncji (Mainz) w Niemczech Zachodnich. Ten rozłam oznaczał, że tradycyjna siedziba firmy i większość infrastruktury znalazły się pod kontrolą władz NRD, podczas gdy w RFN budowano równolegle organizm gospodarczy kontynuujący tradycję i know-how Schotta, ale w nowych realiach politycznych.
W Moguncji powstało centrum, które z czasem stało się główną siedzibą globalnej działalności koncernu. Odbudowa i rozwój na Zachodzie wymagały znacznych inwestycji i reorganizacji. Trzeba było odtworzyć linie produkcyjne, zrekrutować specjalistów i ponownie zdefiniować ofertę produktową. Jednocześnie nowa lokalizacja dawała dostęp do rynków krajów zachodnich, silnych relacji z partnerami przemysłowymi i naukowymi oraz możliwości rozbudowy międzynarodowej sieci sprzedaży.
W NRD dawne zakłady w Jenie funkcjonowały jako przedsiębiorstwo państwowe, skupione w dużej mierze na zaopatrywaniu przemysłu socjalistycznego. Wypracowane historycznie kompetencje inżynierskie pozwoliły utrzymać wysoki poziom technologii, jednak ograniczenia systemowe i polityczne wpływały na tempo innowacji i zdolność konkurowania na rynkach globalnych. Dla Schotta z Moguncji kluczowe było natomiast rozwijanie oferty dopasowanej do potrzeb dynamicznie zmieniającej się gospodarki zachodniej, zwłaszcza elektroniki, optyki użytkowej, motoryzacji i przemysłu chemicznego.
W okresie powojennej odbudowy i zimnej wojny firma w RFN stopniowo umacniała swoją pozycję jako producent szkła technicznego o szerokim spektrum zastosowań. Rozwój telewizji, elektroniki użytkowej, telekomunikacji, a później także technologii kosmicznych, generował nowe wymagania wobec materiałów szklanych. Schott opracowywał szkła dla lamp kineskopowych, komponentów izolacyjnych, okien próżniowych oraz elementów konstrukcyjnych do urządzeń pracujących w ekstremalnych warunkach.
Wraz z nastaniem ery półprzewodników firma zaczęła intensywnie rozwijać szkła specjalne dla przemysłu elektronicznego i optoelektronicznego. Szkła o precyzyjnie dobranej rozszerzalności termicznej, zdolne do niezawodnego łączenia z metalami i ceramiką, stały się ważnym elementem w hermetyzacji elementów elektronicznych i czujników. Schott wykorzystał swoje doświadczenie w opracowywaniu szkieł o kontrolowanych właściwościach, tworząc produkty o dużej wartości dodanej, uznawane przez światowych liderów branży.
Kluczowym momentem w historii firmy było zjednoczenie Niemiec w 1990 roku. Otwarcie granic i integracja dotąd rozdzielonych struktur przemysłowych stworzyły zupełnie nowe warunki dla konsolidacji doświadczeń, technologii i zasobów. Historia podzielonej marki, obecnej jednocześnie w RFN i NRD, mogła zostać stopniowo scalona na poziomie strategii i komunikacji, choć oczywiście proces ten wymagał czasu i rozważnych decyzji organizacyjnych.
Specjalizacja w szkle technicznym i ekspansja branżowa
Po ustabilizowaniu sytuacji politycznej i gospodarczej w Europie firma skoncentrowała się na dalszej specjalizacji w obszarze szkła technicznego oraz wzmacnianiu swojej globalnej obecności. Szkło nie było już traktowane wyłącznie jako materiał do okien, butelek czy prostych wyrobów gospodarstwa domowego – stawało się kluczowym komponentem zaawansowanych systemów technicznych, w tym elektroniki, instrumentów medycznych, optyki precyzyjnej, energetyki i przemysłu samochodowego.
Jednym z fundamentów rozwoju w tym okresie była działalność badawczo-rozwojowa. Firma inwestowała znaczące środki w laboratoria, centra testowe oraz współpracę z uczelniami i instytutami badawczymi. Powstawały nowe rodzaje szkieł o złożonym składzie chemicznym, łączące wytrzymałość mechaniczną, odporność termiczną i chemiczną z precyzyjnie kontrolowanymi właściwościami optycznymi lub elektrycznymi. Ważnym kierunkiem stały się też szkła o funkcjonalnych powłokach, na przykład o wysokiej odporności na zarysowania lub o specjalnych właściwościach odbiciowych.
Rosnące znaczenie zyskał sektor medyczny i farmaceutyczny. Szkło dla opakowań farmaceutycznych, fiolek, ampułek i strzykawek musiało spełniać wyśrubowane normy czystości, obojętności chemicznej oraz integralności mechanicznej. Schott wykorzystał swoje doświadczenie w zakresie szkła borokrzemianowego, rozwijając portfel produktów przeznaczonych dla globalnych koncernów farmaceutycznych i producentów wyrobów medycznych. Kwestie bezpieczeństwa pacjentów, stabilności leków i kompatybilności materiałów stały się jednym z kluczowych obszarów kompetencji firmy.
Kolejną dziedziną była optyka precyzyjna, która w drugiej połowie XX i na początku XXI wieku rozwinęła się w kierunku zaawansowanych systemów obrazowania, fotolitografii, laserów i telekomunikacji światłowodowej. Schott uczestniczył w tej transformacji, dostarczając szkła optyczne o wyjątkowej czystości, niskiej zawartości wtrąceń i ściśle kontrolowanych właściwościach dyspersyjnych. Takie materiały stały się niezbędne w projektowaniu obiektywów dla przemysłu półprzewodnikowego, astronomii i zaawansowanych aparatów fotograficznych.
Odrębny, ale powiązany obszar stanowiły szkła do zastosowań w wysokiej temperaturze i w trudnych warunkach środowiskowych. Rozwój energetyki – od elektrowni konwencjonalnych po systemy energii odnawialnej – wymagał materiałów zdolnych pracować w skrajnych temperaturach, pod wpływem promieniowania lub w silnie korozyjnych środowiskach. Schott rozwijał szkła i szkło-ceramiki do okien pieców, komponentów turbin, osłon czujników i elementów systemów pomiarowych.
Znaczące miejsce w strategii firmy zajęły także zastosowania w przemyśle samochodowym i lotniczym. Szkła i szkło-ceramiki o niskiej rozszerzalności cieplnej, wysokiej odporności na szok termiczny i dużej stabilności wymiarowej były wykorzystywane w reflektorach, czujnikach, systemach wydechowych oraz specjalistycznych podzespołach. Wraz z rozwojem elektroniki samochodowej i systemów bezpieczeństwa, takich jak czujniki, radary czy kamery, zapotrzebowanie na precyzyjne, miniaturowe komponenty szklane o wysokiej stabilności i szczelności rosło dynamicznie.
W kontekście elektroniki i fotoniki szczególne znaczenie miały szkła do hermetyzacji, szkła przewodzące, szkła o kontrolowanej dielektryczności oraz szkła przeznaczone do mikrosystemów elektromechanicznych. Schott rozwijał technologie łączenia szkła z metalami i półprzewodnikami, co pozwalało na tworzenie hermetycznych obudów dla czujników, diod LED, laserów i innych elementów bazujących na delikatnych strukturach. Współpraca z producentami zaawansowanej elektroniki i optoelektroniki umacniała pozycję firmy jako partnera technologicznego, a nie tylko dostawcy surowców.
Ważnym aspektem działalności stała się także standaryzacja i normowanie produktów. Globalni klienci wymagali nie tylko wysokiej jakości, ale i powtarzalności parametrów w skali masowej produkcji. Firma wprowadzała zaawansowane systemy zarządzania jakością, pomiarów, certyfikacji i kontroli procesów. Dzięki temu szkła Schotta mogły być włączane do cykli produkcyjnych najbardziej wymagających branż, w tym przemysłu kosmicznego i obronnego, gdzie margines błędu jest skrajnie ograniczony.
Na przestrzeni lat firma konsekwentnie rozwijała też własne technologie formowania szkła. Pojawiły się linie produkcyjne dedykowane tzw. szkłom płaskim specjalnym, mikroluminoforom, prętom i rurkom o ekstremalnie małych tolerancjach, a także komponentom o złożonej geometrii. W wielu przypadkach innowacje procesowe były równie ważne jak sama chemia szkła – umożliwiały wytwarzanie elementów, których wcześniej nie dało się produkować na skalę przemysłową.
Schott w erze cyfrowej i nowe kierunki rozwoju
Wraz z nadejściem ery cyfrowej i gwałtownym rozwojem technologii informacyjnych, urządzeń mobilnych i nowoczesnej diagnostyki medycznej, rola szkła technicznego uległa dalszemu rozszerzeniu. Schott znalazł się wśród tych producentów materiałów, którzy szybko dostrzegli znaczenie nowych segmentów rynku i zainwestowali w rozwój odpowiednich produktów. Ekrany, sensory, moduły optyczne, elementy ochronne – wszystko to w coraz większym stopniu wymagało zaawansowanych szkieł, często o specyficznych właściwościach optycznych, mechanicznych lub elektrycznych.
Jednym z obszarów intensywnego rozwoju stały się szkła dla elektroniki użytkowej. Współczesne smartfony, tablety, laptopy i urządzenia typu wearables potrzebują wytrzymałych, cienkich i odpornych na zarysowania powierzchni ochronnych. Firma angażowała się w opracowywanie szkła o podwyższonej twardości, wysokiej przepuszczalności optycznej oraz dobrej kompatybilności z powłokami antyrefleksyjnymi czy oleofobowymi. Jednocześnie rozwijano technologie obróbki, takie jak chemiczne wzmacnianie krawędzi, precyzyjne cięcie i polerowanie, pozwalające na masową produkcję komponentów o złożonych kształtach.
Kolejny obszar to optyka dla systemów cyfrowych. Rosła rola kamer w urządzeniach mobilnych, systemach bezpieczeństwa, samochodach autonomicznych i dronach. Soczewki i moduły optyczne wymagały szkieł o bardzo wysokiej homogennosci, kontrolowanej dyspersji i stabilności termicznej. Schott rozwijał portfel materiałów dostosowanych do miniaturyzowanych układów optycznych, w których nawet drobne odchylenia parametrów mogą prowadzić do obniżenia jakości obrazu lub problemów z kalibracją.
W diagnostyce medycznej nastąpił dynamiczny rozwój technik obrazowania, endoskopii, mikroskopii konfokalnej i fluorescencyjnej oraz urządzeń do analizy in vitro. W tych obszarach szkło jest kluczowym materiałem – od światłowodów i pryzmatów po płytki mikroskopowe i komory przepływowe. Firma rozwijała szkła o specyficznych parametrach transmisji, kompatybilne z szerokim zakresem długości fal, od ultrafioletu po bliską podczerwień. Jednocześnie bezpieczeństwo pacjentów i użytkowników wymagało wysokiej czystości i obojętności biologicznej materiałów.
W sektorze energetyki istotne znaczenie zyskały szkła dla technologii słonecznych i innych źródeł odnawialnych. Produkcja paneli fotowoltaicznych, koncentratorów słonecznych i systemów CSP (Concentrated Solar Power) wymagała materiałów odpornych na długotrwałe działanie promieniowania UV, wysoką temperaturę i wahania klimatyczne. Schott zaangażował się w rozwój szkieł o wysokiej transmisji w odpowiednim zakresie długości fal oraz o dużej odporności na korozję atmosferyczną i chemiczną. Równocześnie w zastosowaniach przemysłowych rosło znaczenie szkło-ceramik odpornych na ekstremalne warunki pracy, używanych np. w piecach przemysłowych czy instalacjach energetycznych.
Firmę cechuje także rosnące skupienie na kwestiach zrównoważonego rozwoju i efektywności energetycznej. Produkcja szkła jest procesem energochłonnym, a surowce i emisje związane z topieniem mają wpływ na środowisko. W odpowiedzi na rosnące wymagania regulacyjne i oczekiwania społeczne, Schott inwestuje w technologie redukujące zużycie energii, poprawiające efektywność pieców oraz umożliwiające zwiększony udział surowców wtórnych tam, gdzie jest to możliwe bez utraty jakości. Zrównoważony rozwój stał się integralnym elementem strategii firmy, zarówno z perspektywy procesowej, jak i projektowania produktów o dłuższej żywotności i lepszej możliwości recyklingu.
Istotnym kierunkiem są także materiały dla nauki i badań podstawowych. Teleskopy nowej generacji, instrumenty do fizyki wysokich energii, eksperymenty z zakresu optyki kwantowej i metrologii wymagają szkła o wyjątkowych parametrach. Homogeniczność na dużych objętościach, minimalne naprężenia wewnętrzne, ekstremalnie niska rozszerzalność cieplna – to wszystko stawia poprzeczkę technologom szkła na niespotykanym wcześniej poziomie. Schott uczestniczy w wielu tego typu projektach, dostarczając segmenty luster, pryzmaty czy elementy optyczne o kluczowym znaczeniu dla powodzenia badań.
Wraz z globalizacją gospodarki firma rozbudowała sieć zakładów produkcyjnych, centrów logistycznych i zespołów sprzedażowych na kilku kontynentach. Obecność w pobliżu głównych klastrów przemysłowych – od Europy po Azję i Amerykę Północną – pozwala lepiej dopasować ofertę do specyficznych potrzeb lokalnych rynków. Jednocześnie złożone łańcuchy dostaw i konieczność szybkiego reagowania na zmiany w sektorach zaawansowanych technologii wymagają zaawansowanych systemów planowania, kontroli jakości i współpracy między zakładami.
Transformacja cyfrowa dotknęła także wewnętrzne procesy firmy. Systemy planowania produkcji, symulacji przepływów cieplnych w piecach, modelowania właściwości szkieł czy monitorowania jakości w czasie rzeczywistym opierają się coraz częściej na narzędziach analitycznych i algorytmach uczenia maszynowego. Dzięki temu możliwe jest szybsze opracowywanie nowych materiałów, optymalizacja receptur i procesów topienia, a także lepsze przewidywanie zachowania szkła w wymagających zastosowaniach.
Na przestrzeni ponad wieku firma Schott przeszła drogę od lokalnego laboratorium szklarskiego w Jenie do globalnego koncernu o złożonej strukturze produktowej i organizacyjnej. Jej historia odzwierciedla ewolucję szkła z materiału użytkowo-dekoracyjnego do kluczowego tworzywa inżynierskiego, obecnego w niemal każdej dziedzinie nowoczesnego życia – od optyki i medycyny, przez energetykę i elektronikę, po przemysł kosmiczny i badania naukowe. Naukowe podejście, ciągłe inwestycje w badania oraz zdolność adaptacji do zmieniających się realiów politycznych i gospodarczych sprawiły, że marka Schott stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli jakości w świecie szkła specjalnego i technologii materiałowych.
